The Greatness of Bathing in the Ganges
Gaṅgā-snānā-mahātmya
जीवन्मुक्तः स चात्रैव मृतो विष्णुपदं व्रजेत् । प्रातःस्नानाद्दशगुणं पुण्यं मध्यंदिने स्मृतम् ॥ ४४ ॥
jīvanmuktaḥ sa cātraiva mṛto viṣṇupadaṃ vrajet | prātaḥsnānāddaśaguṇaṃ puṇyaṃ madhyaṃdine smṛtam || 44 ||
Orang itu menjadi jīvanmukta di sini juga; dan bila wafat di tempat ini, ia mencapai Viṣṇupada. Dikenang bahwa mandi pada tengah hari memberi pahala sepuluh kali mandi pagi.
Sage Nārada (teaching in the Uttara-bhāga tirtha context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It connects tirtha-based practice with liberation: one may gain jīvanmukti through purified realization, and dying in the sanctified context leads to Viṣṇupada; it also ranks snāna by time, praising madhyāhna-snānā as especially merit-giving.
By naming Viṣṇupada as the final attainment, the verse frames the fruit of sacred practice as reaching Viṣṇu’s realm—an explicitly Vaiṣṇava goal aligned with Vishnu-bhakti and surrender, supported by disciplined tirtha observances.
It highlights ritual timing (kāla) in snāna-vidhi—an applied dharma principle closely aligned with Jyotiṣa-style time-awareness used for determining auspicious periods like prātaḥ and madhyāhna for rites.