The Description of the Glory of Dvādaśī
हरिदिनमिह मर्त्यो यः करोत्यादरेण नरवर स तु कुक्षिं मातुराप्नोति नैव । बहुवृजिनसमेतोऽकामतः कामतो वा व्रजति पदमनंतं लोकनाथस्य विष्णोः ॥ २६ ॥
haridinamiha martyo yaḥ karotyādareṇa naravara sa tu kukṣiṃ māturāpnoti naiva | bahuvṛjinasameto'kāmataḥ kāmato vā vrajati padamanaṃtaṃ lokanāthasya viṣṇoḥ || 26 ||
Wahai insan termulia, siapa pun yang di dunia ini dengan penuh hormat menjalankan Hari-hari Hari, ia tidak lagi masuk ke rahim ibu. Walau dipenuhi banyak dosa—baik tanpa sengaja maupun sengaja—ia mencapai kediaman tanpa akhir milik Viṣṇu, Penguasa segala loka.
Narada (within the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: Hari-dina (in context: Dvādaśī/Hari-related observance)
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It declares that sincere observance of a day sacred to Hari grants liberation from rebirth and leads to Vishnu’s endless abode, overriding even a heavy load of sins.
Bhakti is shown as reverent, consistent sacred observance (“ādareṇa” of Hari-days) that culminates in Vishnu’s grace—deliverance from samsara and attainment of His supreme state.
It primarily reflects Kalpa/vrata-prayoga (ritual discipline and vow-observance) rather than technical Vedanga sciences like Vyakarana or Jyotisha—emphasizing correct devotional practice and sacred calendrical observances.