The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga
प्राग्रक्षोऽनिलकोणेषु श्रियं शिष्टेषु संविदम् । षट्सु संधिषु षट्कर्णे केसरेषु त्रिशस्त्रिशः ॥ १८९ ॥
prāgrakṣo'nilakoṇeṣu śriyaṃ śiṣṭeṣu saṃvidam | ṣaṭsu saṃdhiṣu ṣaṭkarṇe kesareṣu triśastriśaḥ || 189 ||
Pada sektor timur tempatkan “Rakṣaḥ”; pada sudut-sudut arah angin tuliskan “Anila”. Pada posisi yang tersisa tempatkan “Śrī” dan juga “Saṃvid”. Pada enam titik pertemuan dalam segi enam, tuliskan pada serabut teratai masing-masing tiga-tiga.
Narada (teaching in a technical/Vedanga-leaning context, typically to the Sanatkumara tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It teaches a disciplined, directional “placement” (vinyāsa/nyāsa) of sacred terms within a geometric-lotus layout, emphasizing protection (rakṣaḥ), life-force (anila), auspiciousness (śrī), and awakened understanding (saṃvid) as a ritualized ordering of consciousness.
By prescribing orderly placement of auspicious and protective principles, it frames ritual precision as supportive to bhakti—creating an inward and outward sacred space where devotion can remain steady and undisturbed.
It reflects technical ritual science—directional assignment (dik), geometric construction (ṣaṭkarṇa), and structured inscription/placement on lotus-sections—skills aligned with kalpa-style procedural knowledge used in mantra-ritual practice.