Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
ऋष्युदात्तेज्जुषीपूर्वा अत्मनेपदिनोर्णवाः । व्रश्चादय उदात्तेतः प्रोक्ताः पंचाधिकं शतम् ॥ ५८ ॥
ṛṣyudāttejjuṣīpūrvā atmanepadinorṇavāḥ | vraścādaya udāttetaḥ proktāḥ paṃcādhikaṃ śatam || 58 ||
Mulai dari kelompok ‘Ṛṣyudātta’ hingga yang berawalan ‘Juṣī’, dijelaskan golongan yang disebut “samudra bentuk-bentuk Ātmanepada”. Demikian pula, mulai dari akar Vraśc, akar-akar beraksen udātta dinyatakan berjumlah seratus lima.
Sanatkumara (teaching Narada in a technical/vedanga-oriented passage)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It emphasizes that correct Vedic sound—especially accent (udātta) and grammatical voice (Ātmanepada)—is part of disciplined sacred learning, supporting purity of recitation that traditionally undergirds dharma and inner clarity.
Indirectly: it shows that devotion is strengthened by precise śruti-based practice—careful chanting and correct forms—so that worship and mantra-recitation are performed without error.
Vedanga knowledge of Śikṣā (phonetics/accents like udātta) and Vyākaraṇa (verbal classification such as Ātmanepada), including enumerating specific root-groups (e.g., vraśc-ādi) and their accent properties.