किङ्किणीजालनिर्घोषं द्वीपिचर्मपरिष्कृतम् रुचिरं रत्नजालैश्च हेमजालैश्च शोभितम् //
kiṅkiṇījālanirghoṣaṃ dvīpicarmapariṣkṛtam ruciraṃ ratnajālaiśca hemajālaiśca śobhitam //
Ia bergema oleh gemerincing jaring lonceng-lonceng kecil, dihias dengan pelapis kulit macan tutul, tampak elok, serta dipermuliakan oleh kisi-kisi permata dan kisi-kisi emas.
This verse does not address Pralaya directly; it focuses on auspicious craftsmanship and ornamentation—sound (bells) and splendor (gold and jewels) used to enhance sacred or royal objects.
It reflects the dharmic ideal of maintaining refined, auspicious public and ritual culture—commissioning well-crafted, splendid objects for ceremonies and state display, emphasizing order, beauty, and prosperity.
It highlights decorative principles used in Vastu/śilpa contexts: jāla (lattice/meshwork) in gold and gems, and kiṅkiṇī (tinkling bells) to mark auspicious presence—common motifs in temple/vehicle/ritual furnishings.