मृद्यमानानि पाणिभ्यां तेन पुष्पाणि नान्यथा । भूय एव सुगन्धीनि हषितानि भवन्ति हि । एतान्यद्धुतलिड्डानि दृष्टवाहं द्रतमागता,एक और भी अत्यन्त आश्चर्यजनक बात मुझे उसमें दिखायी दी है। वह फूल लेकर उन्हें हाथोंसे धीरे-धीरे मसलता था। हाथोंसे मसलनेपर भी वे फूल विकृत नहीं होते थे अपितु और भी सुगन्धित और विकसित हो जाते थे। ये अद्भुत लक्षण देखकर मैं शीघ्रतापूर्वक यहाँ आयी हूँ
bṛhadaśva uvāca | mṛdyamānāni pāṇibhyāṃ tena puṣpāṇi nānyathā | bhūya eva sugandhīni harṣitāni bhavanti hi | etāny adbhuta-liṅgāni dṛṣṭvāhaṃ drutam āgatā |
Ketika ia menggosok bunga-bunga itu perlahan di antara kedua telapak tangannya, bunga-bunga itu sama sekali tidak rusak atau berubah; sebaliknya, kian harum dan seakan mekar dengan kesegaran serta sukacita yang lebih besar. Menyaksikan tanda-tanda ajaib itu, aku datang kemari dengan tergesa-gesa.
बृहृदश्च उवाच
The verse highlights the recognition of auspicious, extraordinary signs: what would normally cause harm (rubbing flowers) instead enhances their fragrance and freshness. Ethically, it suggests attentiveness to subtle indicators of unusual virtue, divine favor, or exceptional nature in a person or event.
Bṛhadaśva reports an astonishing observation: someone rubs flowers in his hands, yet they do not wither; they become even more fragrant and lively. Seeing these wondrous signs, the speaker says they hurried to report/arrive.