Indrajit’s Binding, Restoration by Viśalyā, and Counsel Restraining Rāvaṇa (Āraṇyaka Parva 273)
सहस्रमिव तिग्मांशुसंघातममितद्युतिम् । कुन्देन्दुहारगोक्षीरमृणालकुमुदप्रभम्
sahasram iva tigmāṁśu-saṅghātam amita-dyutim | kundendu-hāra-go-kṣīra-mṛṇāla-kumuda-prabham ||
Ia menyala dengan cahaya tak terukur, laksana gumpalan seribu matahari yang bersinar tajam; namun dalam keelokan dan kemurnian ia memancarkan putih lembut bak bunga kunda, rembulan, kalung mutiara, susu sapi, serat teratai, dan teratai putih.
भीमसेन उवाच
The verse uses contrasting similes—overwhelming solar brilliance and gentle lunar-white purity—to convey that true greatness can unite power with auspiciousness and inner purity; radiance is not merely force but also a sign of elevated, beneficent presence.
Bhīma is describing a figure he has seen, emphasizing an extraordinary appearance: immeasurable splendour like a thousand suns, yet visually pleasing and pure like white, auspicious substances (jasmine, moon, milk, lotus-fibre, white lily), indicating awe and reverence in his report.