Indrajit’s Binding, Restoration by Viśalyā, and Counsel Restraining Rāvaṇa (Āraṇyaka Parva 273)
एवंविधं हि कः कुर्यात् त्ववन्य: पुरुषाधम: । (कर्म धर्मविरुद्धं वै लोकदुष्टं च कर्म ते ।) 'सिंधुराज! अब तू दास नहीं रहा, जा, तूझे छोड़ दिया गया है। फिर कभी ऐसा काम न करना। अरे! तू परायी स्त्रीकी इच्छा करता है, तुझे धिक्कार है! तू स्वयं तो नीच है ही तेरे सहायक भी अधम हैं। तेरे सिवा दूसरा कौन ऐसा नराधम है जो ऐसा धर्मविरुद्ध कार्य कर सके? तेरा यह कर्म सम्पूर्ण लोकमें निन्दित है”
evaṁvidhaṁ hi kaḥ kuryāt tvadanyaḥ puruṣādhamaḥ | (karma dharmaviruddhaṁ vai lokaduṣṭaṁ ca karma te |)
Bhīmasena berkata: “Siapa lagi selain engkau, wahai manusia paling hina, yang akan melakukan perbuatan semacam ini? Tindakanmu bertentangan dengan dharma dan dicela oleh seluruh dunia.”
भीमसेन उवाच
Actions that violate dharma—especially those driven by illicit desire and harm to others—are inherently blameworthy and become objects of universal social and moral condemnation.
In the Vana Parva episode where Jayadratha (Sindhurāja) wrongs the Pāṇḍavas by targeting Draupadī, Bhīma rebukes him sharply, declaring that such conduct is adharma and despised by all.