Shloka 19

दीप्यमानं श्रिया राज॑स्तेजसा वपुषा तथा । हलक 2 श्शनम्‌,राजन! वे अपनी कान्ति और तेजसे उद्दीप्त हो रहे थे। शरीरसे वे सहस्रों सूर्योके समान प्रकाशित होते थे। उनकी झाँकी अद्भुत और अनुपम थी

dīpyamānaṃ śriyā rājas tejasā vapuṣā tathā | sahasra-sūrya-samaprakhyaṃ śarīreṇa babhau saḥ | tasya darśanam adbhutam anupamaṃ ca rājan ||

Mārkaṇḍeya berkata: “Wahai Raja, ia menyala oleh kemuliaan yang membawa berkah—bercahaya dalam wibawa, dalam tenaga, dan dalam sinar tubuhnya. Wujudnya berkilau laksana seribu matahari. Pemandangan itu menakjubkan, tiada banding, dan tak tertandingi.”

दीप्यमानम्shining, blazing
दीप्यमानम्:
Karma
TypeAdjective
Rootदीप्
FormMasculine, Accusative, Singular
श्रियाwith splendor/fortune
श्रिया:
Karana
TypeNoun
Rootश्री
FormFeminine, Instrumental, Singular
राजन्O king
राजन्:
TypeNoun
Rootराजन्
FormMasculine, Vocative, Singular
तेजसाwith radiance/energy
तेजसा:
Karana
TypeNoun
Rootतेजस्
FormNeuter, Instrumental, Singular
वपुषाwith (his) body/form
वपुषा:
Karana
TypeNoun
Rootवपुस्
FormNeuter, Instrumental, Singular
तथाthus, likewise
तथा:
TypeIndeclinable
Rootतथा

मार्कण्डेय उवाच

M
Mārkaṇḍeya
K
King (addressed listener, traditionally Yudhiṣṭhira in this dialogue)
Ś
Śrī (as splendor/auspiciousness)
S
Sun (as simile: thousand suns)

Educational Q&A

True greatness is marked not merely by outward beauty but by tejas—inner power and moral-spiritual radiance—so compelling that it inspires reverence and self-restraint in the beholder.

Mārkaṇḍeya describes to the king a majestic figure whose splendor and energy are so intense that his body appears to shine like a thousand suns; the emphasis is on the extraordinary, incomparable vision (darśana).