Bhāgīratha’s Tapas and the Petition to Gaṅgā (गङ्गावतरण-प्रसङ्गः)
सगरान्तिकमागच्छत् तच्च तस्मै न््यवेदयत् । स ० कद वचो घोरं राजा मुनिमुखोद्गतम्,उन्हें भस्म हुआ देख महातपस्वी नारदजी राजा सगरके समीप आये और उनसे सब समाचार निवेदित किया। मुनिके मुखसे निकले हुए इस घोर वचनको सुनकर राजा सगर दो घड़ीतक अनमने हो महादेवजीके कथनपर विचार करते रहे। पुत्रकी मृत्युजनित वेदनासे अत्यन्त दुखी हो स्वयं ही अपने-आपको सान्त्वना दे उन्होंने अश्वको ही दूँढ़नेका विचार किया। भरतश्रेष्ठ] तदनन्तर असमञ्जसके पुत्र अपने पौत्र अंशुमान्को बुलाकर यह बात कही--“तात! मेरे अमिततेजस्वी साठ हजार पुत्र मेरे ही लिये महर्षि कपिलकी क्रोधाग्निमें पड़कर नष्ट हो गये। अनघ! पुरवासियोंके हितकी रक्षा रखकर धर्मकी रक्षा करते हुए मैंने तुम्हारे पिताको भी त्याग दिया है”
sagarāntikam āgacchat tac ca tasmai nyavedayat | sa tad vaco ghoraṁ rājā munimukhodgatam śrutvā muhūrta-dvayaṁ anmanā mahādevasya vacanaṁ vicārayām āsa | putra-mṛtyu-janita-vedanāyā atyanta-duḥkhī svayam eva ātmānaṁ sāntvayitvā aśvam eva didṛkṣur anvaiṣitum matiṁ cakāra | tadanantaram asamañjasasya putraṁ svapautram aṁśumantaṁ āhūya idaṁ vacanam uvāca— “tāta! mamaiva kāraṇāt amit-tejasaḥ ṣaṣṭi-sahasra-putrāḥ maharṣeḥ kapilasya krodhāgnau patitvā naṣṭāḥ | anagha! puravāsināṁ hita-rakṣāṁ kṛtvā dharmaṁ rakṣan mayā tava pitāpi tyaktaḥ”
Nārada, resi agung itu, datang menghadap Raja Sagara dan menyampaikan seluruh kejadian. Mendengar titah mengerikan yang keluar dari mulut sang muni, Sagara terdiam lama, merenungkan inti sabda Mahādewa. Walau dihimpit pedih kematian putra-putranya, ia meneguhkan diri dan bertekad meneruskan pencarian kuda kurban. Lalu ia memanggil Aṃśumān—putra Asamañjasa, cucunya sendiri—dan berkata: “Anakku, demi diriku enam puluh ribu putraku yang berdaya gagah tak terukur telah binasa, dilalap api murka resi Kapila. Wahai yang tak bercela, demi menjaga kesejahteraan warga kota dan menegakkan dharma, bahkan ayahmu pun pernah kutinggalkan.”
लोगश उवाच
The passage highlights the ethical burden of rulership: a king must uphold dharma and public welfare even amid personal catastrophe. It also warns that unchecked aggression and disrespect toward ascetic power can bring ruin, and that grief must be met with steadiness and responsible action rather than despair.
Nārada informs King Sagara that his sons have been reduced to ashes (destroyed through Kapila’s wrath). Sagara, shaken, reflects on divine counsel and decides to continue the quest for the sacrificial horse. He then calls his grandson Aṁśumān and explains that the sons died for Sagara’s cause, adding that he had even abandoned Aṁśumān’s father Asamañjasa in the name of protecting citizens and dharma.