Saṃsāra-gahana-jñāna: Vidura’s Account of Embodiment, Bondage, and Dharmic Release (संसारगहन-ज्ञानम्)
नरेश्वर! फिर आसक्तिके कारण जिनमें रसकी प्रतीति होती है, उन विषयोंसे घिरे और इन्द्रियरूपी पाशोंसे बँधे हुए उस संसारी जीवको नाना प्रकारके संकट घेर लेते हैं ।। बध्यमानश्र तैर्भूयो नैव तृप्तिमुपैति सः । तदा नावैति चैवायं प्रकुर्वन्ू साध्वसाधु वा,उनसे बँध जानेपर पुनः इसे कभी तृप्ति ही नहीं होती है। उस अवस्थामें वह भले-बुरे कर्म करता हुआ भी उनके विषयमें कुछ समझ नहीं पाता
nareśvara! punar āsaktikāraṇaiḥ yeṣu rasapratītir bhavati, tān viṣayān paritaḥ parivṛtaḥ indriyapāśair baddhaś ca saṃsārī jīvo nānāprakāraiḥ saṅkaṭaiḥ parikīryate. badhyamānaś ca tair bhūyo naiva tṛptim upaiti saḥ. tadā nāvaiti caivāyaṃ prakurvan sādhu asādhu vā.
Wahai raja, makhluk duniawi yang dikelilingi objek-objek indria yang menimbulkan rasa nikmat karena keterikatan, dan terikat oleh jerat indria, akan dikepung banyak macam kesusahan. Terbelenggu berulang kali oleh objek-objek itu, ia tak pernah mencapai kepuasan. Dalam keadaan demikian, meski berbuat baik atau buruk, ia tidak memahami apa yang ia lakukan dan mengapa.
विदुर उवाच
Attachment to pleasurable sense-objects becomes a binding ‘noose’ that produces repeated dissatisfaction and suffering; in such delusion, a person loses moral clarity and cannot properly discern the meaning and consequences of actions.
In the Stree Parva’s reflective, grief-filled aftermath of war, Vidura addresses the king with ethical counsel, explaining how being trapped by sensory attachment leads to escalating संकट (calamities) and confusion, even regarding one’s own good or bad deeds.