Adhyāya 33: Antarvedī-Samāgama, Arghya-Nirṇaya, and Śiśupāla’s Objection
ततस्ते तु यथाकाल कुन्तीपुत्र युधिष्ठिरम् । दीक्षयाज्चक्रिरे विप्रा राजसूयाय भारत,भारत! तदनन्तर वहाँ आये हुए सब ब्राह्मणोंने ठीक समयपर कुन्तीपुत्र युधिष्ठिरको राजसूययज्ञकी दीक्षा दी
tataste tu yathākālaṁ kuntīputraṁ yudhiṣṭhiram | dīkṣayā cakrire viprā rājasūyāya bhārata bhārata ||
Kemudian, wahai Bhārata, para brāhmaṇa yang telah berkumpul di sana, pada saat yang semestinya, menahbiskan Yudhiṣṭhira putra Kuntī dengan upacara dīkṣā untuk kurban Rājasūya.
वैशम्पायन उवाच
Authority and sovereignty are portrayed as legitimate only when pursued through dharmic means—timely, rule-bound ritual action guided by qualified Brahmins—rather than through mere force or ambition.
After preparations for the Rājasūya, the assembled Brahmin priests perform Yudhiṣṭhira’s dīkṣā, the formal consecration/initiation that marks his entry into the sacrificial observances required for the royal rite.