मुसलै: पर्वताग्रैश्न तावन्योन्यं विजघ्नतु: । वे दोनों निशाचर परिघ, गदा, प्रास, मुद्गर, पट्टिश, मुसल तथा पर्वतशिखरोंसे एक- दूसरेपर चोट करने लगे
sañjaya uvāca |
musalaiḥ parvatāgraiś ca tāv anyonyaṃ vijaghnatuḥ |
Sanjaya berkata: Keduanya saling menghantam dengan gada besar, bahkan dengan puncak-puncak gunung. Dengan parigha, gada, tombak, mudgara, kapak perang, musala, dan punggung gunung, mereka saling memukul tanpa henti.
संजय उवाच
The verse underscores how warfare can devolve into unchecked ferocity: when anger dominates, even natural objects become instruments of harm, highlighting the ethical peril of losing restraint (dama) and discernment (viveka) amid conflict.
Sanjaya describes a pair of combatants locked in close combat, striking one another with heavy bludgeons and even with mountain peaks—an intensified depiction of a duel where conventional weapons are supplemented by whatever can be wielded.