(दाक्षिणात्य अधिक पाठका १ श्लोक मिलाकर कुल ६९ “लोक हैं।) ऑपन--माजल छा | अकाल चतुःसप्तरत्यांधेिकशततमो< ध्याय: घटोत्कच और जटासुरके पुत्र अलम्बुषका घोर युद्ध तथा अलम्बुषका वध संजय उवाच दृष्टवा घटोत्कचं राजन् सूतपुत्रर॒थं प्रति । आयान्तं तु तथा युक्त जिघांसुं कर्णमाहवे,अभियाति द्रुतं कर्ण तद् वारय महारथम् । संजय कहते हैं--राजन! युद्धस्थलमें इस प्रकार कर्णका वध करनेकी इच्छासे उद्यत हुए घटोत्कचको सूतपुत्रके रथकी ओर आते देख आपके पुत्र दुर्योधनने दःशासनसे इस प्रकार कहा--'भाई! यह राक्षस रणभूमिमें कर्णका वेगपूर्वक पराक्रम देखकर तीव्र गतिसे उसपर आक्रमण कर रहा है; अतः उस महारथी घटोत्कचको रोको
sañjaya uvāca |
dṛṣṭvā ghaṭotkacaṃ rājan sūtaputra-rathaṃ prati |
āyāntaṃ tu tathā yuktaṃ jighāṃsuṃ karṇam āhave |
abhiyāti drutaṃ karṇaṃ tad vārayā mahāratham ||
Sañjaya berkata: “Wahai Raja, melihat Ghaṭotkaca maju menuju kereta Karṇa, putra kusir itu—siap sepenuhnya dan berniat membunuh Karṇa dalam pertempuran—Duryodhana pun gelisah dan berseru: ‘Ghaṭotkaca melaju lurus ke arah Karṇa; hentikan kesatria agung itu!’”
संजय उवाच
The verse highlights the ethical pressure of war: leaders must protect key allies and respond swiftly to threats, yet such urgency also reveals dependence on particular champions and the anxiety that arises when power rests on a few individuals.
Sañjaya reports that Ghaṭotkaca, intent on killing Karṇa, charges toward Karṇa’s chariot. Seeing this, Duryodhana urgently instructs that the great warrior Ghaṭotkaca be stopped (addressed to Duḥśāsana in the surrounding narration).