Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
जो सब देवताओंको प्रणाम करते हैं, एकमात्र वेदका आश्रय लेते, श्रद्धा रखते और इन्द्रियोंको वशमें रखते हैं वे भी दुस्तर संकटसे छुटकारा पा जाते हैं ।।
yo sarvadevatābhyo namaskurvanti, ekamātra-vedāśrayaṃ labhante, śraddadhānā indriyāṇi ca vaśe kurvanti, te 'pi dustara-saṅkaṭāt pramucyante. tathaiva vipra-pravarān namaskṛtya yata-vratāḥ, bhavanti ye dāna-ratā durgāṇy atitaranti te. nārada uvāca.
Nārada berkata: Mereka yang bersujud kepada semua dewa, berlindung pada Weda yang satu, memelihara śraddhā, dan mengekang indria—mereka pun terbebas dari malapetaka yang sukar diseberangi. Demikian pula, mereka yang teguh dalam laku brata, memberi hormat kepada para brāhmaṇa utama dan bersuka dalam memberi dāna kepada mereka, akan menyeberangi bahaya yang paling berat sekalipun.
नारद उवाच
Calamities are overcome through a dharmic life: reverence to the divine, reliance on Vedic guidance, faith, and self-control; and, in social-ethical practice, disciplined vows combined with honoring learned brāhmaṇas and giving charity.
In the Anuśāsana Parva’s discourse on dāna-dharma, Nārada instructs that both inner discipline (faith and control of the senses) and outward righteous conduct (respectful salutation and charitable giving to worthy brāhmaṇas) enable one to pass beyond severe dangers.