अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
गुह्वानीमानि नामानि तण्डिर्भगवतो<च्युत । देवप्रसादाद् देवेश: पुरा प्राह महात्मने
guhyānīmāni nāmāni taṇḍir bhagavato 'cyuta | devaprasādād deveśaḥ purā prāha mahātmane ||
Wahai Acyuta, inilah nama-nama rahasia Sang Bhagawan yang dahulu resi Taṇḍi paparkan kepadaku—nama-nama yang pada zaman purba, oleh anugerah Sang Deva (Mahādeva), Brahmā, Penguasa para dewa, sampaikan kepada Taṇḍi yang berhati luhur.
वायुदेव उवाच
Sacred knowledge—especially divine names—is portrayed as a grace-bestowed, lineage-transmitted teaching: it is received through divine favor (prasāda) and passed on responsibly from a qualified source to a worthy recipient.
Vāyu addresses Kṛṣṇa (Acyuta) and explains the provenance of certain secret names of Mahādeva: Brahmā once taught them to the sage Taṇḍi by Mahādeva’s grace, and Taṇḍi later recounted those same names to Vāyu.