Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
यस्तु देवि यथान्यायं दीक्षितो नियतो द्विज: । आत्मन्यात्मानमाधाय निर्ममों धर्मलालस:
yastu devi yathānyāyaṃ dīkṣito niyato dvijaḥ | ātmany ātmānam ādhāya nirmamo dharmalālasaḥ ||
Maheśvara bersabda: “Namun, wahai Dewi, brahmana (yang dua kali lahir) yang telah diinisiasi menurut tata yang benar, yang berdisiplin dan menahan diri, yang menempatkan batinnya di dalam Sang Diri, serta bebas dari rasa memiliki—dialah yang berhasrat pada dharma.”
श्रीमहेश्वर उवाच
True pursuit of dharma requires disciplined initiation and inner restraint: one should fix the mind in the Self, abandon possessiveness (‘mine-ness’), and cultivate a sincere longing for righteous conduct rather than for personal gain.
Maheshvara addresses the Goddess and describes the qualities of an ideal twice-born practitioner—properly initiated, regulated in behavior, inwardly centered, and non-possessive—framing such a person as genuinely devoted to dharma.