Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 7
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥
prāpta-dvijāti-saṁskāro mārkaṇḍeyaḥ pituḥ kramāt chandāṁsy adhītya dharmeṇa tapaḥ-svādhyāya-saṁyutaḥ
Setelah disucikan oleh upacara dwijāti yang dilakukan ayahnya, Mārkaṇḍeya mempelajari kidung-kidung Weda dan menaati aturan dharma; tekun dalam tapa dan swādhyāya, ia menjadi brahmacārī seumur hidup. Ia tampak damai, berambut gimbal, berpakaian kulit kayu; membawa kamaṇḍalu, tongkat, benang suci dan ikat pinggang brahmacārī, serta menyimpan kulit rusa hitam, mālā japa dan ikatan rumput kuśa untuk meneguhkan disiplin. Pada waktu-waktu sandhyā ia memuja Hari dalam lima wujud: api yajña, matahari, guru, para brāhmaṇa, dan Paramātmā di dalam hati. Pagi dan petang ia mengemis, lalu mempersembahkan hasilnya kepada guru; hanya bila diizinkan guru ia makan sekali sehari, jika tidak ia berpuasa. Demikianlah, selama berjuta-juta tahun yang tak terhitung, ia menyembah Hṛṣīkeśa, Tuhan Penguasa indria, dan menaklukkan maut yang sukar ditaklukkan.