Shloka 29
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
Akrūra melihat Śrī Kṛṣṇa dan Balarāma di Vraja, sedang pergi untuk memerah susu sapi. Kṛṣṇa mengenakan busana kuning, Balarāma busana biru; mata Mereka laksana teratai musim gugur. Keduanya remaja perkasa, berlengan besar, tempat bersemayam Śrī (Lakṣmī)—yang satu berwarna biru-gelap, yang lain putih; berwajah elok, paling indah di antara semua, melangkah seperti gajah muda. Dengan senyum penuh welas asih, Mereka memperindah padang gembala dengan jejak kaki bertanda panji, wajra, penggoad gajah, dan teratai. Kedua Tuhan itu berhias kalung permata dan rangkaian bunga, tubuh diolesi wewangian suci, baru selesai mandi, dan mengenakan pakaian tanpa noda. Mereka adalah Pribadi Tertinggi purba, sebab dan penguasa jagat, yang turun demi kesejahteraan bumi sebagai Keśava dan Balarāma. Wahai Raja Parīkṣit, sinar Mereka menyingkirkan gelap ke segala arah, bagaikan dua gunung zamrud dan perak yang dihiasi emas.