Shloka 17
The Killing of Keśī and Vyomāsura; Nārada’s Prophetic Praise of Kṛṣṇa
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
cāṇūraṁ muṣṭikaṁ caiva mallān anyāṁś ca hastinam kaṁsaṁ ca nihataṁ drakṣye paraśvo ’hani te vibho
Wahai Tuhan Yang Mahakuasa! Lusa aku akan menyaksikan oleh tangan-Mu gugurnya Cāṇūra, Muṣṭika dan para pegulat lainnya, juga gajah Kuvalayāpīḍa serta Raja Kaṁsa. Lalu aku akan melihat Engkau membinasakan Śaṅkhāsura, Kālayavana, Mura dan Naraka, merampas bunga pārijāta, serta menaklukkan Indra. Aku pun akan menyaksikan Engkau menikahi banyak putri raja-raja pahlawan dengan mahar berupa keperkasaan-Mu; di Dvārakā Engkau membebaskan Raja Nṛga dari kutuk, dan mengambil permata Syamantaka bersama seorang istri lagi. Engkau mengembalikan putra brāhmaṇa yang telah wafat dari alam Yamarāja, lalu membunuh Pauṇḍraka, membakar kota Kāśī, menewaskan Dantavakra, dan mengakhiri raja Cedi dalam yajña Rājasūya yang agung. Semua lila kepahlawanan ini, dan banyak lagi saat Engkau tinggal di Dvārakā, akan kulihat—lila yang dipuji dalam nyanyian para penyair suci di bumi.
FAQs
This verse foretells that in Dvārakā, Śrī Kṛṣṇa will free King Nṛga from the bondage of a curse, showing the Lord’s compassion and power to deliver the afflicted.
Akrūra, overwhelmed with devotion, glorifies Kṛṣṇa by anticipating the Lord’s forthcoming Dvārakā pastimes—affirming that Kṛṣṇa’s life is filled with divine deeds worthy of being sung by sages.
The verse encourages faith that sincere surrender and remembrance of the Lord can transform even long-standing suffering—inviting a devotee to seek divine shelter rather than despair.