Adhyaya 164
Varaha PuranaAdhyaya 16445 Shlokas

Adhyaya 164: The Efficacy of Circumambulating Annakūṭa (Govardhana)

Annakūṭa-parikramā-prabhāvaḥ

Ritual-Manual / Sacred Geography (Tīrtha-māhātmya)

वराह भगवान पृथ्वी से मथुरा के पश्चिम स्थित गोवर्धन/अन्नकूट क्षेत्र की पवित्र भूगोल-परंपरा और अनुष्ठान-फल का वर्णन करते हैं। वे चार दिशाओं के तीर्थ—पूर्व में ऐन्द्र, दक्षिण में याम्य, पश्चिम में वारुण और उत्तर में कौबेर—गिनाकर बताते हैं कि वहाँ स्नान और संयमित आचरण से विशेष दोषों से मुक्ति होकर ‘वराह-लोक’ की प्राप्ति होती है। फिर पृथ्वी परिक्रमा-विधि पूछती है; वराह भाद्रपद शुक्ल एकादशी को उपवास, प्रातः मानसरंगा/मानसगंगा में स्नान, गोवर्धन-पूजन, नामित कुण्डों में क्रमशः स्नान, पितरों को पिण्ड-दान और रात्रि-जागरण का विधान बताते हैं, जिससे आचरण शुद्ध होता और धरती की व्यवस्था स्थिर रहती है।

Primary Speakers

VarāhaPṛthivī

Key Concepts

Annakūṭa/Govardhana-parikramā (ritual circumambulation)Tīrtha-māhātmya (sacred-place efficacy)Ekādaśī-vrata and upavāsa (fasting observance)Snāna, tarpaṇa, piṇḍadāna (bathing and ancestral rites)Moral purification (kāma-krodha-lobha-moha control)Landscape sacralization and terrestrial stewardship

Shlokas in Adhyaya 164

Verse 1

अथाऽन्नकूटपरिक्रमप्रभावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ अस्ति गोवर्धनं नाम क्षेत्रं परमदुर्लभम् ॥ मथुरापश्चिमे भागे अदूराद्योजनद्वयम् ॥

अब अन्नकूट की परिक्रमा के प्रभाव का वर्णन है। श्रीवराह बोले—गोवर्धन नाम का एक परम दुर्लभ पवित्र क्षेत्र है, जो मथुरा के पश्चिम भाग में, अधिक दूर नहीं—दो योजन की दूरी पर है।

Verse 2

ह्रदं तत्र महाभागे द्रुमगुल्मलतायुतम् ॥ चत्वारि तत्र तीर्थानि पुण्यानि च शुभानि च ॥

हे महाभाग, वहाँ एक सरोवर है जो वृक्षों, झाड़ियों और लताओं से सुशोभित है। वहाँ चार तीर्थ हैं—पुण्यदायक और मंगलमय।

Verse 3

ऐन्द्रं पूर्वेण पार्श्वेन यमतीर्थं तु दक्षिणे ॥ पश्चिमे वारुणं तीर्थं कौबेरं चोत्तरेण तु ॥

पूर्व दिशा में ऐन्द्र तीर्थ है, दक्षिण में यम-तीर्थ। पश्चिम में वारुण तीर्थ है और उत्तर में कौबेर तीर्थ।

Verse 4

तेषां मध्ये स्थितो भद्रे क्रीडयिष्ये यदृच्छया ॥ तत्र वै शक्रतीर्थे तु स्नानं कुर्याद्दृढ व्रतः ॥

हे भद्रे, उन (तीर्थों) के मध्य स्थित होकर मैं यथासंभव वहाँ क्रीड़ा करूँगा। वहाँ निश्चय ही शक्र-तीर्थ में दृढ़ व्रत वाला पुरुष स्नान करे।

Verse 5

मोदते शक्रलोके तु सर्वद्वन्द्वविवर्जितः॥ दक्षिणे यमतीर्थे तु स्नानं कुर्याद्यथाविधि॥

सब द्वन्द्वों से रहित होकर वह शक्रलोक में आनंदित होता है। और दक्षिण के यम-तीर्थ में विधिपूर्वक स्नान करना चाहिए।

Verse 6

यमस्य भवनं गत्वा मोदते कृतनिश्चयः॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान् लोभमोहविवर्जितः॥॥ यमलोकं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति॥ तत्रैव वारुणं तीर्थमासाद्य स्नानमाचरेत्॥

यम के भवन में पहुँचकर, दृढ़ निश्चय वाला वह आनन्दित होता है। वहाँ लोभ और मोह से रहित होकर वह प्राणों का त्याग करता है। यमलोक को छोड़कर वह मेरे लोक को जाता है। वहीं वारुण तीर्थ में पहुँचकर स्नान करे।

Verse 7

वारुणं भवनं गत्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषात्॥ तथात्र मुञ्चते प्राणान् कामक्रोधविवर्जितः॥

वारुण के भवन में पहुँचकर वह समस्त पाप-कल्मष से मुक्त हो जाता है। और वहीं काम तथा क्रोध से रहित होकर प्राणों का त्याग करता है।

Verse 8

वारुणं लोकमुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति॥ तत्र मध्ये च यः स्नाति क्रीडते स मया सह॥

वारुणलोक को छोड़कर वह मेरे लोक को जाता है। और जो वहाँ उस स्थान के मध्य में स्नान करता है, वह मेरे साथ क्रीड़ा करता है।

Verse 9

न तस्य पुनरावृत्तिर्देवि सत्यं ब्रवीमि ते॥ स्नात्वा मानसगङ्गायां दृष्ट्वा गोवर्धने हरिम्॥

हे देवि, उसके लिए पुनरावृत्ति नहीं होती—मैं तुमसे सत्य कहता हूँ—मानसी गंगा में स्नान करके और गोवर्धन पर हरि के दर्शन करके।

Verse 10

अन्नकूटं परिक्रम्य किं पुनः परिशोचति॥ सोमवारे त्वमायां वै प्राप्य गोवर्धनं गिरिम्॥

अन्नकूट की परिक्रमा करके वह फिर क्यों शोक करे? निश्चय ही, सोमवारे अमावस्या को गोवर्धन पर्वत पर पहुँचकर...

Verse 11

दत्त्वा पिण्डं पितृभ्यश्च राजसूयफलṃ भवेत्॥ गयायां पिण्डदानेन यत्फलं प्राप्यते नरैः॥

पितरों को पिण्ड अर्पित करने से राजसूय यज्ञ का फल प्राप्त होता है। गया में पिण्डदान से जो फल मनुष्य पाते हैं…

Verse 12

तत्फलं प्राप्यते तत्र नात्र कार्या विचारणा॥ गोवर्धनं परिक्रम्य दृष्ट्वा देवं परं हरिम्॥

वही फल वहाँ प्राप्त होता है; इसमें विचार करने की आवश्यकता नहीं। गोवर्धन की परिक्रमा करके परम देव हरि के दर्शन कर…

Verse 13

राजसूयाश्वमेधानां फलं प्राप्नोत्यसंशयम्॥

निःसंदेह वह राजसूय और अश्वमेध यज्ञों का फल प्राप्त करता है।

Verse 14

पृथिव्युवाच॥ परिक्रमोऽन्नकूटस्य विधिना क्रियते कथम्॥ प्रभावगुणमाहात्म्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति॥

पृथिवी ने कहा—अन्नकूट की परिक्रमा विधिपूर्वक कैसे की जाती है? उसकी प्रभावशक्ति, गुण और माहात्म्य आप बताने योग्य हैं।

Verse 15

श्रीवराह उवाच ॥ मासि भाद्रपदे या तु शुक्ला चैकादशी शुभा ॥ गोवर्धने सोपवासः कुर्यात्तत्र प्रदक्षिणाम् ॥

श्रीवराह ने कहा—भाद्रपद मास की शुभ शुक्ल एकादशी को गोवर्धन में उपवास रखकर वहाँ परिक्रमा करनी चाहिए।

Verse 16

स्नात्वा मानसगङ्गायां प्रभाते उदिते रवौ ॥ गोवर्धनं प्रसाद्यैवं हरिं चाचलमूर्द्धनि ॥

प्रातः सूर्य उदित होने पर मानसगंगा में स्नान करके, इस प्रकार गोवर्धन को प्रसन्न करे और पर्वत-शिखर पर हरि की भी पूजा करे।

Verse 17

पुण्डरीकं ततो गच्छेत्कुण्डे स्नात्वा विधानतः ॥ देवान्पितॄन्समभ्यर्च्य पुण्डरीकमथार्च्य च ॥

फिर पुण्डरीक जाए; कुण्ड में विधिपूर्वक स्नान करके देवताओं और पितरों की सम्यक् अर्चना करे, और तत्पश्चात् पुण्डरीक की भी पूजा करे।

Verse 18

तत्र स्नानं तर्पणं च कृत्वा फलमवाप्नुयात् ॥ राजसूयाश्वमेधानां धूतपाप्मा न संशयः ॥

वहाँ स्नान और तर्पण करके फल प्राप्त होता है; पाप धुल जाते हैं—राजसूय और अश्वमेध के समान फल मिलता है, इसमें संशय नहीं।

Verse 19

तीर्थं संकर्षणं नाम्ना बलभद्रेण रक्षितम् ॥ गोहत्या पूर्वसंलग्ना उत्तीर्णा तत्र दूरतः ॥

‘संकर्षण’ नामक तीर्थ बलभद्र द्वारा रक्षित है; पूर्व से लगी गोहत्या का दोष वहाँ पार होकर दूर से ही नष्ट हो जाता है।

Verse 20

स्नानाद्गच्छति सा क्षिप्रं नात्र कार्या विचारणा ॥ अन्नकूटस्य सान्निध्ये तीर्थं शक्रविनिर्मितम् ॥

स्नान मात्र से वह (दोष) शीघ्र चला जाता है; यहाँ विचार की आवश्यकता नहीं। अन्नकूट के सान्निध्य में शक्र (इन्द्र) द्वारा निर्मित तीर्थ है।

Verse 21

तत्र कृष्णेन पूजार्थमिन्द्रस्य विहतो मखः ॥ महदिन्द्रस्य चोत्थानं भक्ष्यभोज्यसमन्वितम् ॥

वहाँ पूजन के हेतु श्रीकृष्ण ने इन्द्र के यज्ञ-मख को रोक दिया। और इन्द्र का महान् उद्वेग उठा, जो भक्ष्य-भोज्य सामग्री सहित था।

Verse 22

कृत्वा तुष्टिकरान्साक्षादिन्द्रेण सह संकथा ॥ इन्द्रस्य वर्षतोऽत्यन्तं तासां पीडाकरं जलम् ॥

इन्द्र के साथ प्रत्यक्ष तुष्टिदायक संवाद करके, इन्द्र ने अत्यन्त वर्षा की; वह जल उनके लिए पीड़ा का कारण बन गया।

Verse 23

तासां गवां रक्षणाय धृतो गिरिवरस्तदा ॥ सोऽन्नकूट इति ख्यातः सर्वतः शक्रपूजितः ॥

उन गौओं की रक्षा के लिए तब श्रेष्ठ पर्वत धारण किया गया। वह ‘अन्नकूट’ नाम से प्रसिद्ध हुआ और सर्वत्र शक्र (इन्द्र) द्वारा पूजित हुआ।

Verse 24

देवा देव्यस्तथा गावो ऋषिभिश्च समन्विताः ॥ पूजितास्तर्पिताः श्रेष्ठाः श्रमतो विष्णुना पुरा ॥

देव, देवियाँ तथा गौएँ—ऋषियों सहित—श्रेष्ठ जन पूजित और तृप्त किए गए; पूर्वकाल में विष्णु ने अपने परिश्रम से ऐसा किया।

Verse 25

तस्मिन्स्थाने तर्पणेन शतक्रतुफलं लभेत् ॥ ततः कदम्बखण्डाख्यं कुण्डं तु विमलोदकम् ॥

उस स्थान पर तर्पण करने से शतक्रतु (इन्द्र) के फल की प्राप्ति होती है। तत्पश्चात ‘कदम्बखण्ड’ नामक कुण्ड है, जिसका जल निर्मल और शुद्ध है।

Verse 26

स्नात्वा पितॄन्समभ्यर्च्य ब्रह्मलोकमवाप्नुयात् ॥ ततो गच्छेद्देवगिरिं शतबाहुसमुच्छ्रितम् ॥

स्नान करके और पितरों की विधिवत् पूजा करके मनुष्य ब्रह्मलोक को प्राप्त होता है। तत्पश्चात् वह सौ भुजाओं के समान ऊँचे देवगिरि को जाए।

Verse 27

कुण्डे स्नात्वा पितॄँस्तर्प्य कृतकृत्यो दिवं व्रजेत् ॥ गङ्गायाश्चोत्तरं यावद्देवदेवस्य चक्रिणः ॥

कुण्ड में स्नान करके और पितरों को तर्पण देकर मनुष्य कृतकृत्य होकर स्वर्ग को जाता है। गङ्गा के उत्तर में देवदेव चक्रधारी के क्षेत्र तक (जाए)।

Verse 28

अरिष्टेन समं यत्र महद्युद्धं प्रवर्तितम् ॥ घातयित्वा ततश्चेममरिष्टं वृषरूपिणम् ॥

जहाँ अरिष्ट के साथ महान युद्ध आरम्भ हुआ था—तब वृषरूप धारण किए हुए इस अरिष्ट का वध करके—

Verse 29

कोपेन पार्ष्णिघातेन मह्यां तीर्थं प्रवर्तितम् ॥ वृषभस्य वधाज्ज्ञेयं तीर्थं सुमहदद्भुतम् ॥

क्रोध से और एड़ी के प्रहार से पृथ्वी पर एक तीर्थ प्रकट हुआ। यह अत्यन्त महान और अद्भुत तीर्थ वृषभ के वध से उत्पन्न हुआ—ऐसा जानना चाहिए।

Verse 30

वृषो हतो मया चायमरिष्टः पापपूरुषः ॥ तत्र राधा समाश्लिष्य कृष्णमक्लिष्टकारिणम् ॥

‘वृषभ को मैंने मार डाला है, और यह अरिष्ट पापपुरुष है।’ वहाँ राधा ने निष्क्लेश कर्म करने वाले श्रीकृष्ण को आलिंगन किया।

Verse 31

स्वनाम्ना विदितं कुण्डं कृतं तीर्थमदूरतः ॥ राधाकुण्डमिति ख्यातं सर्वपापहरं शुभम् ॥

उसके अपने नाम से प्रसिद्ध एक कुण्ड निकट ही तीर्थरूप में स्थापित किया गया। वह ‘राधाकुण्ड’ कहलाता है, शुभ है और समस्त पापों का नाश करने वाला है।

Verse 32

अरिष्टराधाकुण्डाभ्यां स्नानात्फलमवाप्नुयात् ॥ राजसूयाश्वमेधानां नात्र कार्या विचारणा ॥

अरिष्टकुण्ड और राधाकुण्ड में स्नान करने से वही फल प्राप्त होता है; इस विषय में राजसूय और अश्वमेध यज्ञों से तुलना का कोई विचार नहीं करना चाहिए।

Verse 33

गोनरब्रह्महत्यायाः पापं क्षिप्रं विनश्यति ॥ तीर्थं हि मोक्षराजाख्यं नृणां मुक्तिप्रदायकम् ॥

‘गोनर-ब्रह्महत्या’ से उत्पन्न पाप शीघ्र नष्ट हो जाता है। ‘मोक्षराज’ नामक यह तीर्थ मनुष्यों को मुक्ति प्रदान करने वाला कहा गया है।

Verse 34

यस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ इन्द्रध्वजोच्छ्रयं यत्र पूर्वस्यां दिशि वै कृतम् ॥

जिसके केवल दर्शन मात्र से मनुष्य समस्त पापों से मुक्त हो जाता है। वहाँ पूर्व दिशा की ओर इन्द्रध्वज (इन्द्र का ध्वज) ऊँचा करके स्थापित किया गया था।

Verse 35

ततो हरो निवेद्याशु यात्राफलमनुत्तमम् ॥ चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा पञ्चतीर्थाख्यकुण्डके ॥

तब हर (शिव) शीघ्र ही यात्रा का अनुपम फल बताते हैं: मनुष्य चक्रतीर्थ में तथा ‘पञ्चतीर्थ’ नामक कुण्ड में स्नान करके वही पुण्य प्राप्त करता है।

Verse 36

समाप्य तीर्थयात्रां च रात्रौ जागरणं तथा ॥ गोवर्धने च कर्तव्यं महापातकनाशनम् ॥

तीर्थ-यात्रा पूर्ण करके रात्रि में जागरण भी करना चाहिए; और गोवर्धन में यह अवश्य करना चाहिए, क्योंकि यह महापातकों का नाश करता है।

Verse 37

एकादश्यां तदा रात्रौ कृत्वा जागरणं शुभम् ॥ द्वादश्यामुषसि स्नात्वा पिण्डं निर्वाप्य शक्तितः ॥

तब एकादशी की रात्रि में शुभ जागरण करके, द्वादशी की उषा में स्नान कर, अपनी शक्ति के अनुसार पिण्ड-दान करना चाहिए।

Verse 38

पितॄणां मुक्तिदं तेषां य एवṃ कुरुते नरः ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तः परं ब्रह्माधिगच्छति ॥

जो मनुष्य इस प्रकार करता है, वह उन पितरों को मुक्ति देता है; और वह स्वयं समस्त पापों से मुक्त होकर परम ब्रह्म को प्राप्त होता है।

Verse 39

य एतच्छृणुयाद्भक्त्या तीर्थानुक्रमणं हरेः ॥ गोवर्धनस्य माहात्म्यं गङ्गास्नानफलं भवेत् ॥

जो भक्तिपूर्वक हरि के तीर्थों का यह क्रमबद्ध वर्णन—गोवर्धन का यह माहात्म्य—सुनता है, उसे गंगा-स्नान के समान फल प्राप्त होता है।

Verse 40

एतत्ते कथितं भद्रे अन्नकूटपरिक्रमम् ॥ यथानुक्रमयोगेन तथाषाढेपि चोच्यते ॥

हे भद्रे, तुम्हें यह अन्नकूट-परिक्रमा बताई गई; इसी क्रम-विधि के अनुसार आषाढ़ में भी इसका वर्णन किया जाता है।

Verse 41

स्नातस्तत्र तदा कृष्णो वृषं हत्वा महासुरम् ॥ वृषहत्यासमायुक्तः कृष्णश्चिन्तान्वितोऽभवत् ।

वहाँ स्नान करके तब श्रीकृष्ण ने महादैत्य वृष का वध किया; वृष-हत्या के दोष से युक्त होकर श्रीकृष्ण चिंता से भर गए।

Verse 42

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोके स गच्छति ॥ अन्नकूटं ततः प्राप्य तस्य कुर्यात्प्रदक्षिणम् ॥

अब जो यहाँ प्राण त्यागता है, वह मेरे लोक को जाता है। फिर अन्नकूट पहुँचकर उसकी प्रदक्षिणा करनी चाहिए।

Verse 43

सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति भवनं हरेः ॥ कुण्डं चाप्सरसं नाम प्रसन्नसलिलाशयम् ॥

वह समस्त पापों से मुक्त होकर हरि के धाम को जाता है। वहाँ ‘आप्सरस’ नाम का एक कुंड भी है, जिसका जल निर्मल और शांत है।

Verse 44

यत्र स्नानाद्दर्शनाच्च वाजपेयफलं लभेत् ॥ महादेवं ततो दृष्ट्वा गत्वा ध्यात्वा फलं लभेत् ॥

जहाँ स्नान और दर्शन से वाजपेय यज्ञ का फल मिलता है। फिर महादेव के दर्शन करके, वहाँ जाकर ध्यान करने से वैसा ही फल प्राप्त होता है।

Verse 45

इन्द्रध्वजमिति ख्यातं तीर्थं चैवातिमुक्तिदम् ॥ तत्र स्नाता दिवं यान्ति ये मृतास्तेऽपुनर्भवाः ॥

यह ‘इन्द्रध्वज’ नाम से प्रसिद्ध तीर्थ अत्यन्त मुक्ति देने वाला है। वहाँ स्नान करने वाले स्वर्ग जाते हैं; और जो वहाँ मरते हैं, वे पुनर्जन्म नहीं पाते।

Frequently Asked Questions

The chapter links ritual movement through a sacralized landscape with ethical self-regulation: bathers are repeatedly described as abandoning kāma (desire), krodha (anger), lobha (greed), and moha (delusion). The internal logic presents tīrtha practice as a pedagogy of conduct, where disciplined actions (fasting, orderly pilgrimage, ancestral offerings, night vigil) produce moral purification and social responsibility within a protected terrestrial space (Pṛthivī’s domain).

Varāha specifies Bhādrapada māsa, śukla ekādaśī as the auspicious time for the main observance, including upavāsa (fasting), prātaḥ-snānā at sunrise (udite ravau), and jāgaraṇa during the ekādaśī night, followed by dvādaśī morning bathing and piṇḍa offerings.

Through Pṛthivī’s inquiry and Varāha’s response, the narrative frames Earth as a morally responsive environment: specific water bodies (kuṇḍas/tīrthas), groves, and hills are treated as regulated ecological nodes where human behavior is disciplined (vrata, cleanliness, controlled emotions). The implied stewardship model is that preserving and ritually maintaining terrestrial features sustains social-ethical order and reduces harmful conduct.

The chapter references Varāha and Hari/Viṣṇu/Kṛṣṇa in relation to Govardhana; Indra (Śakra) and the Indra-yajña disruption motif; Yama and Varuṇa as directional tīrtha-lords; Kubera by the Kaubera tīrtha; Saṃkarṣaṇa/Balabhadra as guardian of a tīrtha; Rādhā in the Rādhākuṇḍa etiological passage; and the Ariṣṭa (vṛṣa-form) episode used to explain a tīrtha’s origin.