Adhyaya 136
Varaha PuranaAdhyaya 136127 Shlokas

Adhyaya 136: A Sūtra-like Manual of Expiations for Ritual Transgressions

Prāyaścittakarmasūtra

Ritual-Manual (Prāyaścitta) with Ethical-Discourse

इस अध्याय में वराह पृथिवी को ‘मम कर्माणि’ से जुड़े विधि-नियमों के उल्लंघन पर प्रायश्चित्त बतलाते हैं। दीप (दīpa) का स्पर्श, श्मशान-संबंधी अशौच के बाद निकट जाना, अनुचित द्रव्यों का अर्पण, शुद्धि-शिष्टाचार का भंग—इन अपराधों के फल रूप में नीच योनियाँ (सियार, गिद्ध, पिशाच आदि) और सामाजिक तिरस्कार कहा गया है। फिर दोष-शमन हेतु चतुर्थभक्त/अष्टभक्त उपवास, आकाश-शयन, पंचगव्य-सेवन तथा तिथि-विशेष व्रत, विशेषतः शुक्लपक्ष द्वादशी का विधान दिया गया है। श्मशान के विषय में पृथिवी के प्रश्न पर रुद्र के पाप-शमन से जुड़ी कारण-कथा द्वारा श्मशान की ‘मलिनता’ का हेतु समझाकर बताया गया है कि स्थल भी पूर्वकर्म से नैतिक रूप से चिह्नित होते हैं, इसलिए अनुशासित आचरण आवश्यक है।

Primary Speakers

VarāhaPṛthivī

Key Concepts

Prāyaścitta (expiation) as ritual-ethical repairŚuklapakṣa-dvādaśī as calendrical marker for observancePañcagavya as a purification mediumĀkāśaśayana (sleeping in the open) and regulated diet (caturthabhakta/aṣṭabhakta)Śmaśāna (cremation ground) as a morally charged landscapeKarmic causality expressed through rebirth typologies and social degradationBhāgavata identity and disciplined ācāra (conduct) as remediation

Shlokas in Adhyaya 136

Verse 1

अथ प्रायश्चित्तकर्मसूत्रम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ दीपं स्पृष्ट्वा तु यो देवि मम कर्माणि कारयेत् ॥ तस्यापराधाद्वै भूमे पापं प्राप्नोति मानवः

अब प्रायश्चित्त-कर्म का सूत्र (नियम) कहा जाता है। श्रीवराह बोले—हे देवि! जो दीपक को छूकर मेरे कर्म (अनुष्ठान) कराता है, उस अपराध से, हे भूमे, मनुष्य पाप का भागी होता है।

Verse 2

तच्छृणुष्व महाभागे कथ्यमानं मया अनघे ॥ जायते षष्टिवर्षाणि कुष्ठी गात्रपरिप्लुतः

हे महाभागे, हे अनघे! मेरे द्वारा कहा जा रहा यह सुनो—मनुष्य साठ वर्षों तक कुष्ठी होकर जन्म लेता है, और उसका शरीर रोग से व्याप्त रहता है।

Verse 3

चाण्डालस्य गृहे तत्र एवमेतन्न संशयः ॥ एवं भुक्त्वा तु तत्कर्म मम क्षेत्रे मृतो यदि

वहाँ चाण्डाल के घर में (ऐसा) जन्म होता है—यह निःसंदेह है। और यदि उस कर्म का फल भोगकर कोई मेरे क्षेत्र में मर जाए…

Verse 4

मद्भक्तश्चैव जायेत शुद्धे भागवते गृहे ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि दीपस्य स्पर्शनाद्भुवि

तब वह निश्चय ही मेरा भक्त होकर शुद्ध भागवत के घर में जन्म लेता है। दीपक के स्पर्श से (उत्पन्न) दोष के लिए पृथ्वी पर जो प्रायश्चित्त है, मैं उसे बताऊँगा।

Verse 5

तरन्ति मनुजा येन कष्टं चाण्डालयोनिषु ॥ यस्य कस्यापि मासस्य शुक्लपक्षे च द्वादशी

इस उपाय से मनुष्य चाण्डाल-योनि में जन्म के कष्ट को पार कर जाते हैं। किसी भी मास के शुक्लपक्ष की द्वादशी को…

Verse 6

चतुर्थभक्तमाहारमाकाशशयने स्वपेत् ॥ दीपं दत्त्वापराधाद्वै तरन्ति मनुजा भुवि

चतुर्थ-भक्त (अल्पाहार/कम बार भोजन) करके और खुले शयन पर सोए। दीपदान करने से पृथ्वी पर मनुष्य अपराध से पार हो जाते हैं।

Verse 7

शुचिर्भूत्वा यथान्यायं मम कर्मपथे स्थितः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे स्पर्शने दीपकस्य तु

शुद्ध होकर, विधि के अनुसार मेरे कर्म-पथ में स्थित रहकर—हे भद्रे, दीपक के स्पर्श के विषय में यह तुमसे कहा गया है।

Verse 8

संसारशोधनं चैव यत्कृत्वा लभते शुभम् ॥ श्मशानं यो नरो गत्वा अस्नात्वैव तु मां स्पृशेत्

यह संसार-शोधन भी है; इसे करने से शुभ फल मिलता है। जो पुरुष श्मशान जाकर बिना स्नान किए मुझे स्पर्श करे…

Verse 9

मम दोषापराधस्य शृणु तत्त्वेन यत्फलम् ॥ जम्बुको जायते भूमौ वर्षाणां नव पञ्च च ॥

मेरे दोष और अपराध का जो फल है, उसे तत्त्वतः सुनो: वह पृथ्वी पर नौ और पाँच वर्ष तक (चौदह वर्ष) गीदड़ बनकर जन्म लेता है।

Verse 10

पिशाचो जायते तत्र वर्षाणि नव पञ्च च ॥ ततस्तु कुणपोच्छिष्टं त्रिंशद्वर्षाणि खादति ॥

वहाँ मनुष्य नौ और पाँच वर्ष (कुल चौदह वर्ष) तक पिशाच-योनि में जन्म लेता है; फिर तीस वर्ष तक शव के उच्छिष्ट को खाता है।

Verse 11

ततो नारायणाच्छ्रुत्वा धरणी वाक्यमब्रवीत् ॥ एतन्मे परमं गुह्यं लोकनाथ जनार्दन ॥

तब नारायण से यह सुनकर धरणी ने कहा—“हे लोकनाथ जनार्दन! यह मेरे लिए परम गुह्य विषय है।”

Verse 12

परं कौतूहलं देव निखिलं वक्तुमर्हसि ॥ श्मशानं पुण्डरीकाक्ष ईश्वरेण प्रशंसितम् ॥

हे देव! यह परम कौतूहलपूर्ण समस्त विषय आप कहने योग्य हैं। हे पुण्डरीकाक्ष! श्मशान की ईश्वर ने प्रशंसा की है।

Verse 13

किं त्वत्र त्रिगुणं देव पवित्रे शिवभाषिते ॥ स तव रमते नित्यं भगवान्स्तु महामतिः ॥

परन्तु हे देव! शिव द्वारा कहे गए इस पवित्र विषय में यहाँ त्रिगुण का क्या तात्पर्य है? क्योंकि वह महामति भगवान् इसमें नित्य रमण करते हैं।

Verse 14

कपालं गृह्य देवोऽत्र दीप्तिमन्तं महौजसम् ॥ प्रशंसितं च रुद्रेण भवता किं विनिन्दितम् ॥

यहाँ कपाल धारण करके वह देव दीप्तिमान् और महौजस्वी है, और रुद्र द्वारा प्रशंसित भी है; फिर आपके द्वारा उसकी निन्दा क्यों की जाती है?

Verse 15

श्मशानं पद्मपत्राक्ष रुद्रस्य च निशि प्रियम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि इदमाख्यानमुत्तमम् ॥

हे पद्मपत्राक्षि! श्मशान भी रुद्र को रात्रि में प्रिय है। श्रीवराह बोले—हे देवि, तत्त्वपूर्वक मेरा यह उत्तम आख्यान सुनो।

Verse 16

अद्यापि ते न जानन्ति ह्यनघे संहितव्रताः ॥ कृत्वा सुदुष्करं कर्म सर्वभूतपतिं हरिम् ॥

हे अनघे! आज भी संयमित व्रतधारी लोग नहीं जानते—अत्यन्त दुष्कर कर्म करके—कि हरि समस्त भूतों के स्वामी हैं।

Verse 17

हत्वा च बालान्वृद्धांश्च त्रिपुरे रूपिणीः स्त्रियः ॥ तेन पापेन सम्बद्धो न शक्नोति विचेष्टितुम् ॥

त्रिपुरा में बालकों, वृद्धों और रूपवती स्त्रियों को मारकर, उस पाप से बँधा हुआ वह स्वतंत्र रूप से चेष्टा नहीं कर पाता।

Verse 18

प्रणष्टमानसैश्वर्यो नष्टा माया च योगिनः ॥ विवर्णवदनो भूत्वा तिष्ठते स महेश्वरः ॥

उसका मानसिक ऐश्वर्य नष्ट हो गया, योगी की माया भी नष्ट हो गई; वह महेश्वर मुख-वर्णहीन (पीला) होकर स्थिर रहता है।

Verse 19

ततो ध्यातो मया देवि शङ्करः पुनरेष्यति ॥ यावत्पश्यामि तं देवं देवि दिव्येन चक्षुषा

तब, हे देवि, मैंने ध्यान किया—“शंकर फिर लौट आएँगे”—जब तक कि, हे देवि, मैं दिव्य दृष्टि से उस देव को देख न लूँ।

Verse 20

नष्टं मायाबलं रुद्रं सर्वभूतमहेश्वरम् ॥ ततोऽहं तत्र गत्वा तु यष्टुकामं त्र्यम्बकम्

सर्वभूतों के महेश्वर रुद्र का मायाबल नष्ट हो गया; तब मैं वहाँ गया और यज्ञ करने की इच्छा वाले त्र्यम्बक के पास पहुँचा।

Verse 21

नष्टसंज्ञो हतज्ञानो नष्टयोगबलोऽबलः ॥ तत ईशो मया चोक्तो वाक्यमेवं सुखावहम्

वे चेतना से रहित, ज्ञान से क्षीण और योगबल से वंचित होकर दुर्बल हो गए; तब मैंने ईश्वर से ऐसे वचन कहे जो सुख देने वाले थे।

Verse 22

किमिदं तिष्ठसे रुद्र कश्मलेन समावृतः ॥ त्वं कर्त्ता च विकर्त्ता च विकाराकार एव च

हे रुद्र, तुम मोह से आच्छादित होकर ऐसे क्यों खड़े हो? तुम कर्ता भी हो, विकर्ता भी, और परिवर्तन के स्वरूप भी हो।

Verse 23

त्वं वैशाख्यं वियोगं च त्वं योनिस्त्वं परायणम् ॥ त्वमुग्रदेवदेवादिस्त्वं साम त्वं तथा दिशः

तुम वैशाख्य और वियोग हो; तुम ही योनि हो, तुम ही परम आश्रय हो। तुम उग्र हो, देवों और दिव्यगणों के आदि हो; तुम सामवेद के साम-गान हो और दिशाएँ भी तुम ही हो।

Verse 24

किं न बुध्यति चात्मानं गणैः परिवृतो भवान् ॥ किमिदं देवदेवेश विवर्णः पृथुलोचनः

अपने गणों से घिरे हुए भी क्या तुम अपने स्वरूप को नहीं पहचानते? हे देवदेवेश, यह क्या है—तुम वर्णहीन-से, और विशाल नेत्रों वाले क्यों हो?

Verse 25

तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन यत्पृष्टोऽसि मया भवान् ॥ स्मर योगं च मायां च पश्य विष्णोर्महात्मनः

अतः जो मैंने तुमसे पूछा है, उसे तत्त्वतः सत्य रूप में मुझे बताओ। योग और माया का स्मरण करो और महात्मा विष्णु की उन शक्तियों का दर्शन करो।

Verse 26

तव चैव प्रियार्थाय येनाहमिह चागतः ॥ ततो मम वचः श्रुत्वा लब्धसंज्ञो महेश्वरः

और निश्चय ही तुम्हारे हित के लिए मैं यहाँ आया हूँ। तब मेरे वचन सुनकर महेश्वर को पुनः होश आ गया।

Verse 27

उवाच मधुरं वाक्यं पापसंतप्तलोचनः ॥ शृणु तत्त्वेन मे देव कोऽन्योऽप्येवं करिष्यति

तब पाप से संतप्त नेत्रों वाले उन्होंने मधुर वचन कहा—“हे देव, मेरे वृत्तान्त को तत्त्वतः सुनो; ऐसा और कौन करेगा?”

Verse 28

लब्धो योगश्च साङ्ख्यं च जातोऽस्मि विगतज्वरः ॥ त्वत्प्रसादेन जातोऽस्मि पूर्णाम्बुरिव सागरः

योग और सांख्य पुनः प्राप्त हो गए हैं और मैं ज्वररूप संताप से मुक्त हो गया हूँ। तुम्हारी कृपा से मैं जल से परिपूर्ण सागर के समान हो गया हूँ।

Verse 29

अहं त्वां तु विजानामि मां त्वं जानासि माधव ॥ आवयोरन्तरं कोऽपि न पश्यति जनार्दन

मैं तुम्हें जानता हूँ और तुम मुझे जानते हो, हे माधव। हमारे बीच कोई भी भेद नहीं देखता, हे जनार्दन।

Verse 30

ब्रह्माणं तु विजानाति नावयोरन्तरेण हि ॥ साधु विष्णो महाभाग सर्वमायाकरण्डक

इस सत्य को तो केवल ब्रह्मा ही जानते हैं, क्योंकि वास्तव में हम दोनों में कोई भेद नहीं है। हे विष्णु, महाभाग! तुमने उत्तम कहा—तुम समस्त माया के करण्‍डक (पेटी) हो।

Verse 31

एवं मह्यं हरो वाक्यमुक्त्वा भूतमहेश्वरः ॥ मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय पुनः प्रोवाच माधवि

इस प्रकार मुझसे ये वचन कहकर, भूतों के महेश्वर हर ने क्षणभर ध्यान धारण किया, और फिर, हे माधवी, पुनः बोले।

Verse 32

तव विष्णो प्रसादेन मया तत्त्रिपुरं हतम् ॥ निहता दानवास्तत्र गर्भिण्यश्च निपातिताः

हे विष्णु, तुम्हारी कृपा से मैंने उस त्रिपुर का वध किया। वहाँ दानव मारे गए, और गर्भवती स्त्रियाँ भी गिरा दी गईं।

Verse 33

बालवृद्धा हतास्तत्र विस्फुरन्तो दिशो दश ॥ तस्य पापस्य दोषेण न शक्नोमि विचेष्टितुम्

वहाँ बालक और वृद्ध भी मारे गए; दसों दिशाएँ मानो काँप रही हैं। उस पाप के दोष से मैं ठीक से कुछ कर पाने में समर्थ नहीं हूँ।

Verse 34

प्रणष्टयोगमायश्च नष्टैश्वर्यश्च माधव ॥ किं कर्त्तव्यं मया विष्णो पापावस्थेन सम्प्रति

हे माधव, मेरी योगमाया नष्ट हो गई है और ऐश्वर्य भी क्षीण हो गया है। हे विष्णु, पाप से दूषित इस अवस्था में अब मुझे क्या करना चाहिए?

Verse 35

विष्णो तत्त्वेन मे ब्रूहि शोधनं पापनाशनम् ॥ येन वै कृतमात्रेण शुद्धो मुच्येत किल्बिषात्

हे विष्णु, मुझे सत्यतः वह शोधन बताइए जो पाप का नाश करता है—जिसे एक बार भी कर लेने मात्र से मनुष्य शुद्ध होकर अपराध-कलुष से मुक्त हो जाए।

Verse 36

एवं चिन्तात्मनस्तस्य मया रुद्रस्य भाषितम् ॥ कपालमालां गृहीत्वा समलं गच्छ शङ्कर

जब रुद्र इस प्रकार चिंताकुल मन से मग्न थे, तब मैंने उनसे कहा—‘कपालों की माला धारण करके, हे शंकर, उस अशुद्ध स्थान को जाओ।’

Verse 37

कीदृशः समलो विष्णो यत्र गच्छामहे वयम् ॥ ततस्तस्य वचः श्रुत्वा शङ्करस्य महेश्वरि

‘हे विष्णु, वह अशुद्ध स्थान कैसा है जहाँ हमें जाना है?’ फिर शंकर के वचन सुनकर, हे महेश्वरी…

Verse 38

तत्पापशोधनार्थाय मया वाक्यं प्रभाषितम् ॥ श्मशानं समलं रुद्र पूतिको व्रणगन्धिकः

उस पाप के शोधन हेतु मैंने यह वचन कहा—‘हे रुद्र, श्मशान अशुद्ध है; वह सड़ा-गला और घावों की दुर्गंध से युक्त है।’

Verse 39

स्वयं तिष्ठन्ति वै तत्र मनुजा विगतस्पृहाः ॥ तत्र गृह्य कपालानि रम तत्रैव शङ्कर ॥

वहाँ वास्तव में मनुष्य स्वयं ही रहते हैं, कामना-रहित होकर। वहाँ कपाल-पात्र ग्रहण करके, हे शंकर, वहीं निवास करो और रमण करो।

Verse 40

तत्र वर्षसहस्राणि दिव्यान्येव दृढव्रतः ॥ ततो भक्षय मांसानि पापक्शयचिकीर्षुकः ॥

वहाँ दृढ़ व्रत धारण करके दिव्य सहस्रों वर्षों तक रहो; फिर पाप-क्षय की इच्छा से मांस का भक्षण करो।

Verse 41

हतानां चैव मांसानि ये च भोज्यास्तव प्रियाः ॥ एवं सर्वैर्गणैः सार्द्धं वस तत्र सुनिश्चितः ॥

मारे गए प्राणियों का वही मांस—जो खाने योग्य और तुम्हें प्रिय हो—(भक्षण करो); इस प्रकार सब गणों के साथ वहाँ निश्चयपूर्वक निवास करो।

Verse 42

पूर्णे वर्षसहस्रे तु स्थित्वा त्वं समले पुनः ॥ गच्छाश्रमपदं पश्चाद्गौतमस्य महामुनेः ॥

जब सहस्र वर्ष पूर्ण हो जाएँ, तब उस मलिन स्थान में फिर ठहरकर; उसके बाद महर्षि गौतम के आश्रम-स्थान को जाओ।

Verse 43

तत्र ज्ञास्यसि चात्मानं गौतमाश्रमसंस्थितः ॥ प्रसादाद्गौतममुनेर्भवता गतकिल्बिषः ॥

वहाँ गौतम के आश्रम में स्थित होकर तुम अपने आत्मस्वरूप को जानोगे; गौतम मुनि की कृपा से तुम दोषरहित हो जाओगे।

Verse 44

सततं पापसम्पन्नं कपालं शिरसि स्थितम् ॥ ऋषिः पातयितुं शक्तस्त्वत्प्रसादान्न सशङ्क्यः ॥

पाप से सदा भरा हुआ वह कपाल तुम्हारे सिर पर स्थित है; ऋषि उसे गिराने में समर्थ हैं—तुम्हारी कृपा से इसमें संदेह नहीं।

Verse 45

एवं रुद्रं वरं दत्त्वा तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥ रुद्रोऽपि भ्रमते तत्र श्मशाने पापसंवृते ॥

इस प्रकार रुद्र को वर देकर मैं वहीं अंतर्धान हो गया। रुद्र भी वहाँ पाप से आच्छादित उस श्मशान में भटकता रहता है।

Verse 46

एतत्ते कथितं भद्रे श्मशानं मे जुगुप्सितम् ॥ विना तु कृतसंस्कारो मम कर्मपरायणः ॥

हे भद्रे, यह मैंने तुमसे कहा—श्मशान मुझे घृणित लगता है। परंतु (विहित) संस्कार किए बिना मैं अपने कर्तव्य-कर्म में ही तत्पर रहता हूँ।

Verse 47

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन शुध्यति किल्बिषात् ॥ कृत्वा चतुर्थभक्षं तु दिनानि दश पञ्च च ॥

मैं वह प्रायश्चित्त बताऊँगा जिससे दोष से शुद्धि होती है। ‘चतुर्थ-भक्ष’ का नियम करके दस और पाँच दिन (अर्थात पंद्रह दिन) तक (पालन करे)।

Verse 48

आकाशशयनं कुर्यादेकवस्त्रः कुशासने ॥ प्रभाते पञ्चगव्यं च पातव्यं कर्मशोधनम् ॥

वह खुले आकाश के नीचे शयन करे, एक वस्त्र धारण करके कुशासन पर। प्रातःकाल कर्म-शोधन हेतु पंचगव्य पीना चाहिए।

Verse 49

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो मम लोकं स गच्छति ॥ पिण्याकं भक्षयित्वा तु यो देवमुपसर्पति

वह समस्त पापों से मुक्त होकर मेरे लोक को प्राप्त होता है। और जो पिण्याक (तेल-खली) खाकर देवता के समीप उपासना हेतु जाता है…

Verse 50

तस्य वै शृणु सुश्रोणि प्रायश्चित्तं सुशोधनम् ॥ उलूको दश वर्षाणि कच्छपस्तु समास्त्रयः

उस विषय में, हे सुश्रोणि, उत्तम शोधन करने वाले प्रायश्चित्त को सुनो। (फलतः) दस वर्ष तक उल्लू-योनि और तीन वर्ष तक कच्छप-योनि होती है।

Verse 51

जायते मानवस्तत्र मम कर्मपरायणः ॥ यांस्तु दोषान्प्रपश्यन्ते संसारेऽस्मिन्वसुन्धरे

वहाँ मनुष्य जन्म लेता है—जो मेरे विधानानुसार कर्म में तत्पर रहता है। परन्तु हे वसुन्धरा, इस संसार-चक्र में जो दोष वे देखते हैं…

Verse 52

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ किल्बिषाद्येन मुच्येत संसारान्तं च गच्छति

उसके लिए, हे सुश्रोणि, मैं महाबलवान प्रायश्चित्त बताऊँगा; जिससे वह पाप से मुक्त होकर संसार का अन्त प्राप्त करता है।

Verse 53

यावकेन दिनैकं तु गोमूत्रेण च कारयेत् ॥ रात्रौ वीरासनं कुर्यादाकाशशयने वसेत्

एक दिन यावक (जौ आदि) से और गोमूत्र से (व्रत) करे। रात्रि में वीरासन करे और खुले आकाश के नीचे शयन करे।

Verse 54

न स गच्छति संसारं मम लोकं स गच्छति ॥ वराहमांसनेन तु यो मम कुर्वीत प्रापणम्

वह फिर संसार में नहीं जाता; वह मेरे लोक को जाता है। पर जो वराह-मांस से मुझे अर्पण (प्रापण) करे…

Verse 55

यावद्रोम वराहस्य मम गात्रेषु संस्थितम् ॥ तावद्वर्षसहस्राणि नरके पच्यते भुवि

जब तक वराह का एक भी रोम मेरे अंगों पर स्थित रहता है, तब तक वह पृथ्वी के नरकों में हजारों वर्षों तक पकाया जाता है।

Verse 56

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ वाराहेण तु मांसनेन यस्तु कुर्वीत प्रापणम्

और भी मैं तुम्हें बताऊँगा—हे वसुन्धरा, उसे सुनो। जो कोई वराह-मांस से अर्पण (प्रापण) करता है…

Verse 57

यावत् तत्तनुसंस्थं तु भजते तु प्रतिष्ठितम् ॥ तावत्स पतते देवि सौकरीं योनिमास्थितः

जब तक वह (दोष/कर्म) उसके शरीर में स्थित और प्रतिष्ठित रहता है, तब तक, हे देवी, वह सूकरी-योनि धारण करके पतित होता रहता है।

Verse 58

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ यां गतिं सम्प्रपद्येत मम कर्मपरायणः

और भी मैं तुम्हें बताऊँगा—हे वसुन्धरा, उसे सुनो: जो मेरे विधानानुसार आचरण में तत्पर है, वह कौन-सी गति को प्राप्त होता है।

Verse 59

अन्धो भूत्वा ततो देवि जन्म चैवं प्रतिष्ठितम् ॥ एवं गत्वा तु संसारं वराहमांसप्रापणात्

तब, हे देवी, वह अन्धा होकर जन्म लेता है और उसी प्रकार उसका जन्म स्थापित होता है। इस प्रकार वराह-मांस की प्राप्ति के कारण वह संसार में भटकता रहता है।

Verse 60

जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते शुचिः ॥ विनीतः कृतसंस्कारो मम कर्मपरायणः

वह समृद्ध और सिद्ध, भगवद्भक्त शुद्ध कुल में जन्म लेता है; विनीत, संस्कार-सम्पन्न और मेरे अनुरूप कर्मों में तत्पर होता है।

Verse 61

द्रव्यवाङ्गुणवांश्चैव रूपवाञ्छीलवाञ्छुचिः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम्

धन, गुण, रूप, शील और शुचिता से युक्त उसके लिए—अब मैं उसके शरीर-शोधन हेतु प्रायश्चित्त बताऊँगा।

Verse 62

किल्बिषाद्येन मुच्येत मम कर्मपरायणः ॥ फलाहारो दिनान्सप्त सप्त मूलाशनस्तथा

जिससे मेरे अनुरूप कर्मों में तत्पर वह पाप से मुक्त हो—वह सात दिन फलाहार करे और वैसे ही सात दिन मूलाहार करे।

Verse 63

दिनानि सप्त तिष्ठेत सप्त वै पायसेन च ॥ तक्रेण सप्त दिवसान्सप्त पावकभोजनः

वह सात दिन (व्रत) निभाए; फिर सात दिन पायस (खीर) से; सात दिन तक्र (छाछ) से; और सात दिन पावक-पक्व भोजन करे।

Verse 64

तत्र दोषं प्रवक्ष्यामि शृणु सुन्दरि तत्त्वतः ॥ दशकवर्षसहस्राणि दरिद्रो जायते पुनः

अब वहाँ का दोष बताता हूँ—हे सुन्दरी, तत्त्वतः सुनो: वह दस हज़ार वर्षों तक फिर-फिर दरिद्र होकर जन्म लेता है।

Verse 65

ततो भवेत्सुपूतात्मा मद्भक्तः स न संशयः ॥ यस्तु भागवतो भूत्वा कामरागेण मोहितः

तब वह अत्यन्त शुद्धात्मा हो जाता है; वह मेरा भक्त है—इसमें कोई संशय नहीं। पर जो भागवत-भक्त होकर भी काम और राग से मोहित हो जाता है…

Verse 66

दीक्षितः पिबते मद्यं प्रायश्चित्तं न विद्यते ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

यदि दीक्षित व्यक्ति मद्य पी ले, तो उसके लिए कोई प्रायश्चित्त नहीं बताया गया है। और भी मैं तुम्हें कहूँगा—हे वसुन्धरा, उसे सुनो।

Verse 67

अग्निवर्णां सुरां पीत्वा तेन मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

अग्नि-वर्ण वाली सुरा पीकर उससे वह पाप से मुक्त हो सकता है। जो इस विधान के अनुसार प्रायश्चित्त का आचरण करे…

Verse 68

न स लिप्यति पापेन संसारं च न गच्छति ॥ कौसुम्भं चैव यः शाकं भक्षयेन्मम पूजकः

वह पाप से लिप्त नहीं होता और संसार-चक्र में नहीं जाता। और जो मेरा पूजक होकर ‘कौसुम्भ’ नामक शाक खाए…

Verse 69

नरके पच्यते घोरे दश पञ्च च सूकरः ॥ ततो गच्छेच्छ्वयोनौ च त्रीणि वर्षाणि जम्बुकः ॥

वह घोर नरक में पकाया जाता है; पन्द्रह वर्ष तक सूकर होता है। फिर कुत्ते की योनि में जाता है और तीन वर्ष तक सियार होता है।

Verse 70

वर्षमेकं ततः शुध्येन्मत्कर्मणि रतः शुचिः ॥ मम लोकमवाप्नोति शुद्धो भूत्वा वसुन्धरे ॥

तत्पश्चात एक वर्ष तक शुचि होकर, मेरे कर्मों में रत और संयमी रहकर वह शुद्ध होता है; हे वसुन्धरा, शुद्ध होकर वह मेरे लोक को प्राप्त करता है।

Verse 71

ततो भूमिर्वचः श्रुत्वा प्रत्युवाच पुनर्हरिम् ॥ कुसुम्भशाकनैवेद्यप्रापणेन च किल्बिषात् ॥

तब पृथ्वी ने वे वचन सुनकर फिर हरि से कहा— ‘कुसुम्भ-शाक का नैवेद्य अर्पित/प्रदान करने से जो दोष लगता है…’

Verse 72

कथं मुच्येत देवेश प्रायश्चित्तं वद प्रभो ॥ श्रीवराह उवाच ॥ यो मे कुसुम्भशाकेन प्रापणं कुरुते नरः ॥

‘हे देवेश! वह कैसे मुक्त हो? हे प्रभो, प्रायश्चित्त बताइए।’ श्रीवराह बोले— ‘जो मनुष्य मुझे कुसुम्भ-शाक से (नैवेद्य) प्रदान करता है…’

Verse 73

भक्षणे तु कृते कुर्याच्चान्द्रायणमतन्द्रितः ॥ प्रापणे तु कृते कुर्याद्द्वादशाहं पयोव्रतम् ॥

यदि भक्षण हो गया हो तो बिना आलस्य के चान्द्रायण-व्रत करे; और यदि केवल प्रदान (अर्पण) किया हो तो बारह दिन का पयोव्रत करे।

Verse 74

य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ न स लिप्येत पापेन मम लोकं च गच्छति ॥

जो इस विधान के अनुसार प्रायश्चित्त करता है, वह पाप से लिप्त नहीं होता और मेरे लोक को भी जाता है।

Verse 75

यः पारक्येण वस्त्रेण न धूतेन च माधवि ॥ प्रायश्चित्ती भवेनमूर्खो मम कर्मपरायणः ॥

हे माधवी, जो दूसरे के वस्त्र से और बिना धुले वस्त्र से मेरे कर्म करता है, वह मेरे कर्मों में तत्पर होकर भी मूर्ख होकर प्रायश्चित्त का अधिकारी बनता है।

Verse 76

करोति मम कर्माणि स्पृशते मां तदा स्थितः ॥ मृगो वै जायते देवि वर्षाणि त्रीणि सप्त च ॥

वह वहाँ खड़ा होकर मेरे कर्म करता है और मुझे स्पर्श करता है; तब, हे देवी, वह निश्चय ही तीन और सात वर्षों तक (अर्थात सात वर्षों की अवधि हेतु) मृग-योनि में जन्म लेता है।

Verse 77

हीनपादेन जायेत चैकं जन्म वसुन्धरे ॥ मूर्खश्च क्रोधनश्चैव मद्भक्तश्चैव जायते ॥

हे वसुन्धरा, वह एक जन्म के लिए विकल (दोषयुक्त) पाँव के साथ जन्म लेता है; और वह मूर्ख तथा क्रोधी भी जन्मता है—तथापि मेरा भक्त भी होता है।

Verse 78

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ येन गच्छति संसारं मम भक्तो व्यवस्थितः ॥

हे सुश्रोणि, उसके लिए मैं एक महाप्रभावी प्रायश्चित्त बताऊँगा, जिसके द्वारा मेरा भक्त अनुशासन में स्थिर रहकर संसार-भ्रमण को पार कर जाता है।

Verse 79

अष्टभक्तं ततः कृत्वा मम भक्तिपरायणः ॥ माघस्यैव तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥

तत्पश्चात ‘अष्टभक्त’ व्रत करके, मेरी भक्ति में परायण होकर, माघ मास के शुक्ल पक्ष की द्वादशी (का व्रत) करे।

Verse 80

तिष्ठेज्जलाशये गत्वा शान्तो दान्तो यतव्रतः ॥ अनन्यमानसो भूत्वा मम चिन्तापरायणः ॥

जलाशय के तट पर जाकर वह वहीं ठहरे—शान्त, इन्द्रियनिग्रही और व्रत में दृढ़। एकाग्रचित्त होकर मेरी ही चिन्ता में तत्पर रहे।

Verse 81

प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते तु दिवाकरे ॥ पञ्चगव्यं ततः पीत्वा मम कर्माणि कारयेत् ॥

प्रभात में, जब रात्रि समाप्त हो और सूर्य उदित हो जाए, तब पंचगव्य पीकर मेरे सम्बन्धी विधिपूर्वक कर्म (अनुष्ठान) करे।

Verse 82

अकृत्वा यो नवन्नानि मम कर्मपरायणः ॥ ततो भागवतो भूत्वा नवन्नं यो न कारयेत् ॥

जो मेरे कर्मों में तत्पर होकर भी ‘नवन्न’ न बनाए—और फिर भागवत (भक्त) बनकर भी जो नवन्न-विधि न कराए, वह दोष का भागी होता है।

Verse 83

पितरस्तस्य नाश्नन्ति वर्षाणि दश पञ्च च ॥ अदत्त्वा यस्तु भुञ्जीत नवन्नानि कदाचन ॥

जो कभी भी बिना अर्पण किए ‘नवन्न’ का भोग कर लेता है, उसके पितर पन्द्रह वर्षों तक (उस अर्पण को) ग्रहण नहीं करते।

Verse 84

न तस्य धर्मो विद्येत एवमेतन्न संशयः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि येन तस्मात्प्रमुच्यते ॥

उसके लिए धर्म मान्य नहीं होता—यह निःसन्देह है। और मैं तुम्हें आगे वह भी बताऊँगा जिससे वह उस दोष से मुक्त हो जाता है।

Verse 85

प्रायश्चित्तं महाभागे मम भक्तसुखावहम् ॥ उपवासं त्रिरात्रं तु तत एकेन वा पुनः ॥

हे महाभागे! यह प्रायश्चित्त मेरे भक्तों के कल्याणकारी है—तीन रात का उपवास, अथवा उसके बाद कम से कम एक रात का भी।

Verse 86

आकाशशयनं कृत्वा चतुर्थेऽहनि शुध्यति ॥ एवं तत्र विधिं कृत्वा उदिते च दिवाकरे ॥

आकाश के नीचे शयन करके चौथे दिन शुद्ध होता है। वहाँ इस प्रकार विधि का पालन करके, जब सूर्य उदित हो—

Verse 87

पञ्चगव्यं ततः पीत्वा शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥

तत्पश्चात पञ्चगव्य पीकर वह शीघ्र ही पाप से मुक्त हो जाता है। जो इस विधान के अनुसार प्रायश्चित्त करता है—

Verse 88

सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ अदत्त्वा गन्धमाल्यानि यो मे धूपं प्रयच्छति ॥

सर्व आसक्ति त्यागकर वह मेरे लोक को जाता है। (पर) जो मुझे गन्ध और मालाएँ दिए बिना धूप अर्पित करता है—

Verse 89

कुणपो जायते भूमे यातुधानो न संशयः ॥ वर्षाणि चैकविंशानि अयस्कारनिवासकः

हे भूमे! वह कुणप (मृतभक्षी) के रूप में, निःसंदेह यातुधान (दुष्ट प्रेत) के रूप में जन्म लेता है, और इक्कीस वर्षों तक अयस्कारों (लोहकारों) के बीच निवास करता है।

Verse 90

तिष्ठत्यत्र महाभागे एवमेतन्न संशयः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

हे महाभागे, वह वहीं रहता है—यह निःसंदेह सत्य है। और मैं तुम्हें आगे भी कुछ कहूँगा; हे वसुन्धरा, उसे सुनो।

Verse 91

उपोष्य चाष्टभक्तं तु दशैकादशमेव च ॥ प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते रविमण्डले

उपवास करके ‘अष्टभक्त’ व्रत का पालन करे, तथा दशमी और एकादशी (के नियम) भी; फिर प्रभात में—जब रात्रि बीत जाए और सूर्य-मण्डल उदित हो—

Verse 92

पञ्चगव्यं ततः पीत्वा शीघ्रं मुच्यति किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

तत्पश्चात् पञ्चगव्य पीकर मनुष्य शीघ्र ही पाप से मुक्त हो जाता है। जो इस विधान के अनुसार प्रायश्चित्त करे—

Verse 93

तानि तानि तरन्त्येव सर्व एव पितामहाः ॥ वहन्नुपानहौ पद्भ्यां यस्तु मामुपचक्रमेत्

वे-वे (कष्ट/अवस्थाएँ) सभी पितामह निश्चय ही पार कर जाते हैं। पर जो व्यक्ति पैरों में जूते पहनकर मेरे पास आए—

Verse 94

चर्मकारस्तु जायेत वर्षाणां तु त्रयोदश ॥ तज्जन्मनः परिभ्रष्टः सूकरो जायते पुनः

वह तेरह वर्षों तक चर्मकार के रूप में जन्म लेता है; उस जन्म से पतित होकर वह फिर सूकर (सूअर) के रूप में जन्म लेता है।

Verse 95

सूकरत्वात्परिभ्रष्टः श्वा भवेच्च जुगुप्सितः ॥ ततः श्वत्त्वात्परिभ्रष्टो मानुषेषूपजायते

सूकर-योनि से पतित होकर वह घृणित कुत्ता बनता है; फिर कुत्तेपन से पतित होकर मनुष्यों में जन्म लेता है।

Verse 96

मद्भक्तश्च विनीतश्च अपराधविवर्जितः ॥ मुक्तस्तु सर्वसंसारान्मम लोकं स गच्छति

पर जो मेरा भक्त, विनीत और अपराध-रहित है, वह समस्त संसार-परिभ्रमण से मुक्त होकर मेरे लोक को जाता है।

Verse 97

य एतेन विधानॆन वसुधे कर्म कारयेत् ॥ न स लिप्येत पापेन एवमेतन्न संशयः

हे वसुधे! जो इस विधान के अनुसार कर्म/विधि कराए, वह पाप से लिप्त नहीं होता—यह निःसंदेह है।

Verse 98

भेरीशब्दमकृत्वा तु यस्तु मां प्रतिबोधयेत् ॥ बधिरो जायते भूमे एकं जन्म न संशयः

पर जो भेरी का शब्द किए बिना मुझे जगाए/सचेत करे, हे भूमे, वह एक जन्म के लिए बधिर जन्मता है—निःसंदेह।

Verse 99

तस्य वक्ष्यामि सुश्रॊणि प्रायश्चित्तं मम प्रियम् ॥ किल्बिषाद्येन मुच्येत भेरीताडनमोहितः ॥

हे सुश्रोणि! उसका प्रायश्चित्त, जो मुझे प्रिय है, मैं कहूँगा; जिससे भेरी-ताड़न में मोहित व्यक्ति उस पाप/दोष से मुक्त हो जाए।

Verse 100

य एतेन विधानॆन वसुधे कर्म कारयेत् ॥ अपराधं न गच्छेत् तु मम लोकं स गच्छति ॥

हे वसुधा, जो इस विधान के अनुसार कर्म कराता है, वह अपराध में नहीं पड़ता; वह मेरे लोक को प्राप्त होता है।

Verse 101

अन्नं भुक्त्वा बहुतरमजीर्णेन परिप्लुतः ॥ उद्गारेण समायुक्तः अस्नात उपसर्पति ॥

बहुत अधिक अन्न खाकर, अजीर्ण से व्याकुल, डकारों से युक्त और बिना स्नान किए वह (सभा/कर्म) के पास आता है।

Verse 102

एकजन्मनि श्वा चैव वानरश्चैव जायते ॥ एकस्मिञ्जन्मनि छागः सृगालश्चैकजन्मनि ॥

एक जन्म में वह कुत्ता और बंदर बनकर जन्म लेता है; एक जन्म में बकरा, और दूसरे एक जन्म में सियार।

Verse 103

एकजन्म भवेदन्धो मूषको जायते पुनः ॥ तारितो ह्येष संसाराज्जायते विपुले कुले ॥

एक जन्म में वह अंधा होता है; फिर वह चूहा बनकर जन्म लेता है। परंतु संसार से तराया गया वह महान कुल में जन्म पाता है।

Verse 104

शुद्धो भागवतः श्रेष्ठस्त्वपराधविवर्जितः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि मम भक्तसुखावहम् ॥

शुद्ध भक्त श्रेष्ठ है, अपराधों से रहित है; मैं अपने भक्तों के कल्याणकारी प्रायश्चित्त का वर्णन करूँगा।

Verse 105

किल्बिषाद्येन मुच्येत मम भक्तिपरायणः ॥ त्रिदिनं पावकाहारो मूलाहारो दिनत्रयम् ॥

जो मेरी भक्ति में परायण है, वह पाप आदि से मुक्त हो सकता है। तीन दिन ‘पावक-आहार’ करे और तीन दिन मूल (कंद-फल) का आहार करे।

Verse 106

पायसेन दिनत्रय्यां त्रिदिनं सक्तुना तथा ॥ त्रिदिनं वायुभक्षोऽपि आकाशशयनस्त्रिकम् ॥

तीन दिन खीर पर रहे, और तीन दिन सत्तू (जौ-आटे) पर भी। तीन दिन वायु-भक्ष (केवल वायु पर) रहे, और तीन दिन खुले आकाश के नीचे शयन करे।

Verse 107

उत्थायापररात्रे तु कृत्वा वै दन्तधावनम् ॥ पञ्चगव्यं पिबेच्चैव शरीरपरिशोधनम् ॥

रात्रि के उत्तर भाग में उठकर और दंतधावन करके, शरीर-शुद्धि के लिए वह निश्चय ही पंचगव्य पिए।

Verse 108

य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ न स लिप्येत पापेन मम लोकं स गच्छति ॥

जो इस विधान के अनुसार प्रायश्चित्त करता है, वह पाप से लिप्त नहीं होता; वह मेरे लोक को प्राप्त होता है।

Verse 109

एष धर्मश्च कीर्त्तिश्च आचाराणां महौजसाम् ॥ गुणानां च परं श्रेष्ठं ऋतीनां च महा ऋतिः ॥

यह धर्म भी है और कीर्ति भी—महातेजस्वियों का आदर्श आचार। गुणों में यह परम श्रेष्ठ है और व्रत-रितियों में यह महान रिति है।

Verse 110

य एतत्पठते नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः ॥ स पितॄींस्तारयेज्जन्तुर्दश पूर्वान्दशापरान् ॥

जो मनुष्य प्रतिदिन प्रातः उठकर इसका पाठ करता है, वह अपने पितरों का उद्धार करता है—दस पूर्वज और दस उत्तरवर्ती पीढ़ियाँ।

Verse 111

आरोग्यानां महारोग्यं मङ्गलानां तु मङ्गलम् ॥ रत्नानां परमं रत्नं सर्वपापप्रणाशनम् ॥

आरोग्यों में यह महा-आरोग्य है, मंगलों में परम मंगल है; रत्नों में सर्वोत्तम रत्न है—और यह समस्त पापों का नाश करने वाला है।

Verse 112

यस्तु भागवतो नित्यं पठते च दृढव्रतः ॥ कृत्वा सर्वापराधानि न स पापेन लिप्यते ॥

जो दृढ़-व्रत होकर नित्य भागवत का पाठ करता है, वह सब प्रकार के अपराध कर चुकने पर भी पाप से लिप्त नहीं होता।

Verse 113

एष जप्यः प्रमाणं च सन्ध्योपासनमेव च ॥ कल्यमुत्थाय पठते मम लोकं स गच्छति ॥

यह जप करने योग्य है और प्रमाण-रूप आचरण है; यह संध्योपासन ही है। जो प्रातः उठकर इसका पाठ करता है, वह मेरे लोक को जाता है।

Verse 114

न पठेन्मूर्खमध्ये तु कुशिष्याणां तथैव च ॥ दद्याद्भागवते श्रेष्ठे मम कर्मपरायणे ॥

मूर्खों के बीच इसका पाठ न करे, और वैसे ही कुपात्र शिष्यों के बीच भी नहीं; इसे श्रेष्ठ भागवत—मेरे कर्म में परायण—को ही प्रदान करे।

Verse 115

एतत्ते कथितो देवि आचारस्य विनिश्चयः ॥ पूर्वं त्वया यत्पृष्टं तु किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥

हे देवी, आचार-धर्म का यह निश्चय तुम्हें बता दिया गया। जो तुमने पहले पूछा था उसका उत्तर हो गया—अब और क्या सुनना चाहती हो?

Verse 116

गृध्रस्तु सप्त वर्षाणि जायते खचरॆश्वरः ॥ चरन्तौ मानुषं मांसमुभौ तौ गृध्रजम्बुकौ ॥

गिद्ध सात वर्षों तक आकाशचारीयों का स्वामी बनकर जन्म लेता है; और वे दोनों—गिद्ध और सियार—मनुष्य-मांस खाते हुए भटकते रहते हैं।

Verse 117

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन मुच्येत किल्बिषात् ॥ यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥

मैं वह प्रायश्चित्त बताता हूँ जिससे पाप से मुक्ति हो; किसी भी मास के शुक्लपक्ष की द्वादशी को इसका आचरण करे।

Verse 118

यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥ आकाशशयनं कृत्वा शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥

किसी भी मास के शुक्लपक्ष की द्वादशी को ‘आकाश-शयन’ करके मनुष्य शीघ्र ही पाप से मुक्त हो जाता है।

Verse 119

आख्यानानां महाख्यानं तपसां च परं तपः ॥ अत्राहं कीर्तयिष्यामि ब्राह्मणेभ्यो महेश्वरि ॥

यह कथाओं में महाकथा है और तपों में परम तप है। हे महेश्वरी, यहाँ मैं इसे ब्राह्मणों के लिए घोषित करूँगा।

Verse 120

तत्र स्थाने शिवो भूमे गणैः सर्वैः समावृतः ॥ नष्टमायं ततो देवि चिन्तयामि वसुन्धरे ॥

उस स्थान पर, हे पृथ्वी, शिव अपने समस्त गणों से घिरे हुए हैं। इसलिए, हे देवी वसुन्धरा, मैं इसे ‘नष्ट/विनष्ट’ मानकर विचार करता हूँ।

Verse 121

देवं नारायणं चैैकं सर्वलोकमहेश्वरम् ॥ हे विष्णो त्वत्प्रसादेन देवत्वं चैव माधव ॥

मैं एकमात्र देव नारायण को, जो समस्त लोकों के महेश्वर हैं, मानता हूँ। हे विष्णु, आपके प्रसाद से ही देवत्व प्राप्त होता है, हे माधव।

Verse 122

ममैवं वचनं श्रुत्वा भगवान्परमेश्वरः ॥ उवाच मां पुनर्व्यक्तं मां बोधय जगत्पते ॥

मेरे ऐसे वचन सुनकर भगवान् परमेश्वर ने मुझे फिर स्पष्ट कहा—“हे जगत्पते, मुझे बोध कराओ; मुझे समझाओ।”

Verse 123

अतो न रोचते भूमे श्मशानं मे कदाचन ॥ यत्र रुद्रकृतं पापं स्थितं किल भयावहम् ॥

इसलिए, हे भूमे, श्मशान मुझे कभी रुचिकर नहीं लगता—जहाँ रुद्र द्वारा किया गया पाप, कहते हैं, भयावह रूप से स्थित है।

Verse 124

मूर्खः स पापकर्मा च मम कर्मपरायणः ॥ यांस्तु दोषान्प्रपद्येत संसारं च वसुन्धरे ॥

वह मूर्ख है और पापकर्म करने वाला भी—ऐसे कर्मों में ही आसक्त। जो-जो दोष वह ग्रहण करता है, उन्हीं के साथ वह संसार में गिरता है, हे वसुन्धरे।

Verse 125

प्रायश्चित्तान्महाभागे मम लोकं स गच्छति ॥ मद्यं पीत्वा वरारोहे यस्तु मामुपसर्पति ॥

हे महाभागे! प्रायश्चित्त करने से वह मेरे लोक को जाता है। पर हे वरारोहे! जो मद्य पीकर मेरे पास आता है…

Verse 126

दशवर्षसहस्राणि नरके परिपच्यते ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तच्च मे वदतः शृणु ॥

दस हजार वर्षों तक वह नरक में तपाया जाता है। मैं प्रायश्चित्त बताऊँगा; मेरे कहने को सुनो।

Verse 127

य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति ॥

जो इस विधि के अनुसार प्रायश्चित्त करता है, वह सब पापों से मुक्त होकर मेरे लोक को जाता है।

Frequently Asked Questions

The text presents ritual discipline (ācāra) as a form of moral-ecological accountability: transgressions tied to worship protocols are said to generate harmful consequences, while prāyaścitta regimens (regulated diet, fasting, pañcagavya, and restraint) function as structured repair. The instruction is procedural rather than speculative, emphasizing that correct conduct stabilizes both personal purity and the ethical status of places (especially the śmaśāna) through consistent remedial practice.

The chapter repeatedly specifies śuklapakṣa-dvādaśī (the 12th lunar day of the bright fortnight) as a preferred timing for expiations. It also mentions month-based flexibility (“yasya kasyāpi māsasya”) while retaining dvādaśī as the key calendrical anchor, alongside multi-day durations (e.g., ten or fifteen days; three-night fasts; seven-day dietary sequences).

By treating landscapes as ethically conditioned, the narrative links the śmaśāna’s perceived pollution to a prior episode of Rudra’s sin-remediation, implying that human actions imprint moral qualities onto terrestrial zones. Pṛthivī’s inquiry and Varāha’s response frame Earth as a stakeholder in ritual order: disciplined conduct and purification rites are presented as mechanisms that reduce “impurity load” and restore functional harmony between humans, sacred practice, and place.

The chapter references Rudra/Śiva (as the agent undergoing remediation), Nārāyaṇa/Viṣṇu (as the instructing divine authority within the embedded narrative), and Gautama-muni via Gautamāśrama as a locus for final purification. These figures function as exemplars within a didactic framework rather than as dynastic or royal lineages.