
अध्याय 2 में ऋषि पाशुपत-ज्ञान तथा पाशुपति (शिव), पशु (बद्ध जीव) और पाश (बंधन) के तात्त्विक अर्थ स्पष्ट करने की प्रार्थना करते हैं। सूत वायु को योग्य वक्ता बताते हैं, जो पूर्व-प्रकाशन का आधार रखते हैं—मंदर पर्वत पर महादेव श्रीकण्ठ ने देवी को परम पाशुपत-ज्ञान उपदेश किया था। फिर वायु उस शिक्षा को आगे की कथा से जोड़ते हैं, जहाँ कृष्ण (कृष्ण-रूप विष्णु) विनयपूर्वक मुनि उपमन्यु के पास जाकर दिव्य ज्ञान और शिव की विभूति का पूर्ण विवेचन माँगते हैं। कृष्ण के प्रश्नों से सिद्धान्त-रचना स्पष्ट होती है—पाशुपति कौन, पशु कौन, किन पाशों से बँधे हैं और मुक्ति कैसे होती है। उपमन्यु शिव-देवी को प्रणाम कर उत्तर आरम्भ करते हैं, जिससे बंधन-मोक्ष पर आधारित शैव साधना का क्रम स्थापित होता है।
Verse 1
ऋषय ऊचुः । किं तत्पाशुपतं ज्ञानं कथं पशुपतिश्शिवः । कथं धौम्याग्रजः पृष्टः कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा
ऋषियों ने कहा—वह पाशुपत ज्ञान क्या है? शिव किस प्रकार पशुपति हैं? और धौम्य के अग्रज से, अक्लिष्टकर्मा कृष्ण ने यह कैसे पूछा?
Verse 2
एतत्सर्वं समाचक्ष्व वायो शंकरविग्रह । तत्समो न हि वक्तास्ति त्रैलोक्येष्वपरः प्रभुः
हे वायु, शंकर-स्वरूप, यह सब विस्तार से कहिए। तीनों लोकों में आपके समान वक्ता कोई नहीं; अन्य कोई प्रभु नहीं है।
Verse 3
सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां महर्षीणां प्रभंजनः । संस्मृत्य शिवमीशानं प्रवक्तुमुपचक्रमे
सूत बोले—उन महर्षियों के वचन सुनकर प्रभंजन ने ईशान, परमेश्वर भगवान शिव का स्मरण किया और फिर बोलना आरम्भ किया।
Verse 4
वायुरुवाच । पुरा साक्षान्महेशेन श्रीकंठाख्येन मन्दरे । देव्यै देवेन कथितं ज्ञानं पाशुपतं परम्
वायु बोले—पूर्वकाल में मन्दर पर्वत पर श्रीकण्ठ नाम से प्रसिद्ध साक्षात् महेश्वर ने देवी को परम पाशुपत ज्ञान का उपदेश किया था।
Verse 5
तदेव पृष्टं कृष्णेन विष्णुना विश्वयोनिना । पशुत्वं च सुरादीनां पतित्वं च शिवस्य च
वही विषय विश्वयोनि कृष्णरूप विष्णु ने पूछा था—कि देवताओं आदि का भी पशुत्व (बंधन) कैसे है और शिव का पतित्व (ईश्वरत्व) कैसे है।
Verse 6
यथोपदिष्टं कृष्णाय मुनिना ह्युपमन्युना । तथा समासतो वक्ष्ये तच्छृणुध्वमतंद्रिताः
जैसा मुनि उपमन्यु ने श्रीकृष्ण को उपदेश दिया था, वैसा ही मैं अब संक्षेप में कहूँगा। तुम सब उसे सावधानी से, प्रमाद रहित होकर सुनो।
Verse 7
पुरोपमन्युमासीनं विष्णुःकृष्णवपुर्धरः । प्रणिपत्य यथान्यायमिदं वचनमब्रवीत्
तब कृष्णवर्ण रूप धारण किए हुए विष्णु, सामने बैठे उपमन्यु के पास आए। विधिपूर्वक प्रणाम करके उन्होंने ये वचन कहे।
Verse 8
श्रीकृष्ण उवाच । भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि देव्यै देवेन भाषितम् । दिव्यं पाशुपतं ज्ञानं विभूतिं वास्य कृत्स्नशः
श्रीकृष्ण बोले— हे भगवन्, मैं देवी के प्रति देव द्वारा कहा गया दिव्य पाशुपत ज्ञान तथा उसकी समस्त विभूतियों का पूर्ण वर्णन सुनना चाहता हूँ।
Verse 9
कथं पशुपतिर्देवः पशवः के प्रकीर्तिताः । कैः पाशैस्ते निबध्यंते विमुच्यंते च ते कथम्
देव को ‘पशुपति’ कैसे कहा जाता है? ‘पशु’ (जीवात्माएँ) कौन कहलाती हैं? वे किन पाशों से बँधती हैं और उन बंधनों से उनकी मुक्ति कैसे होती है?
Verse 10
इति संचोदितः श्रीमानुपमन्युर्महात्मना । प्रणम्य देवं देवीं च प्राह पुष्टो यथा तथा
इस प्रकार उस महात्मा द्वारा प्रेरित होकर श्रीमान् उपमन्यु ने देव और देवी को प्रणाम किया और उत्साहित-समर्थ होकर, जैसा कहा गया था, वैसा ही बोला।
Verse 11
उपमन्युरुवाच । ब्रह्माद्याः स्थावरांताश्च देवदेवस्य शूलिनः । पशवः परिकीर्त्यंते संसारवशवर्तिनः
उपमन्यु बोले—ब्रह्मा से लेकर स्थावर (अचल) प्राणियों तक, देवों के देव शूलिन के संबंध में, जो संसार के वश में हैं वे सब ‘पशु’ कहे जाते हैं।
Verse 12
तेषां पतित्वाद्देवेशः शिवः पशुपतिः स्मृतः । मलमायादिभिः पाशैः स बध्नाति पशून्पतिः
उन सबका स्वामी होने से देवेश शिव ‘पशुपति’ स्मरण किए जाते हैं। वही स्वामी मल, माया आदि पाशों से जीवों को बाँधता है।
Verse 13
स एव मोचकस्तेषां भक्त्या सम्यगुपासितः । चतुर्विंशतितत्त्वानि मायाकर्मगुणा अमी
वही उनका मोचक है, जब भक्ति से सम्यक् उपासित हो। ये—चौबीस तत्त्व, तथा माया, कर्म और गुण—(जीव के) पाश हैं।
Verse 14
विषया इति कथ्यन्ते पाशा जीवनिबन्धनाः । ब्रह्मादिस्तम्बपर्यंतान् पशून्बद्ध्वा महेश्वरः
विषय ही ‘पाश’ कहलाते हैं, जो जीव को संसार-बंधन में जकड़ते हैं; इस प्रकार महेश्वर ब्रह्मा से लेकर तृण-स्तम्भ तक सब प्राणियों को ‘पशु’ मानकर बाँधते हैं।
Verse 15
पाशैरेतैः पतिर्देवः कार्यं कारयति स्वकम् । तस्याज्ञया महेशस्य प्रकृतिः पुरुषोचिताम्
इन्हीं पाशों के द्वारा देव-पति अपने कार्य को कराते हैं; महेश की आज्ञा से प्रकृति पुरुष की अवस्था के अनुरूप प्रवृत्त होकर अनुभव की रचना करती है।
Verse 16
बुद्धिं प्रसूते सा बुद्धिरहंकारमहंकृतिः । इन्द्रियाणि दशैकं च तन्मात्रापञ्चकं तथा
उससे बुद्धि उत्पन्न होती है; उस बुद्धि से अहंकार—‘मैं’ का कर्ता—उत्पन्न होता है। उसी से दस इन्द्रियाँ और मन मिलाकर ग्यारह, तथा पाँच तन्मात्राएँ भी प्रकट होती हैं।
Verse 17
शासनाद्देवदेवस्य शिवस्य शिवदायिनः । तन्मात्राण्यपि तस्यैव शासनेन महीयसा
देवों के देव, शिव—जो कल्याण के दाता हैं—उनकी महाशासन-आज्ञा से तन्मात्राएँ भी केवल उन्हीं के आदेश से धारण और नियंत्रित होती हैं।
Verse 18
महाभूतान्यशेषाणि भावयंत्यनुपूर्वशः । ब्रह्मादीनां तृणान्तानां देहिनां देहसंगतिम्
समस्त महाभूत क्रमशः बिना शेष के देहधारियों की देह-संगति उत्पन्न करते हैं—ब्रह्मा से लेकर तृण तक सबके लिए।
Verse 19
महाभूतान्यशेषाणि जनयंति शिवाज्ञया । अध्यवस्यति वै बुद्धिरहंकारोभिमन्यते
शिव की आज्ञा से समस्त महाभूत उत्पन्न होते हैं। बुद्धि निश्चय करती है, और अहंकार ‘मैं’ कहकर अपना मान लेता है।
Verse 20
चित्तं चेतयते चापि मनः संकल्पयत्यपि । श्रोत्रादीनि च गृह्णन्ति शब्दादीन्विषयान् पृथक्
चित्त चेतना का आधार है और मन संकल्प-विकल्प करता है। श्रोत्र आदि इंद्रियाँ शब्द आदि विषयों को अलग-अलग ग्रहण करती हैं।
Verse 21
स्वानेव नान्यान्देवस्य दिव्येनाज्ञाबलेन वै । वागादीन्यपि यान्यासंस्तानि कर्मेन्द्रियाणि च
देव के दिव्य आज्ञाबल से वे अपने-अपने क्षेत्र में ही रहे, अन्य में नहीं। वाणी आदि जो भी थे, वे कर्मेंद्रियाँ बन गए।
Verse 22
यथा स्वं कर्म कुर्वन्ति नान्यत्किंचिच्छिवाज्ञया । शब्दादयोपि गृह्यंते क्रियन्ते वचनादयः
जैसे प्राणी अपने-अपने कर्म ही करते हैं और शिव की आज्ञा के बिना कुछ भी नहीं करते, वैसे ही शब्द आदि का ग्रहण और वाणी आदि का प्रवर्तन भी केवल उसी की नियामक शक्ति से होता है।
Verse 23
अविलंघ्या हि सर्वेषामाज्ञा शंभोर्गरीयसी । अवकाशमशेषाणां भूतानां संप्रयच्छति
निश्चय ही सब प्राणियों के लिए शम्भु की आज्ञा अतिक्रमण-अयोग्य और परम भारी है; वही समस्त भूतों को उनका उचित अवकाश और नियत स्थान प्रदान करती है।
Verse 24
आकाशः परमेशस्य शासनादेव सर्वगः । प्राणाद्यैश्च तथा नामभेदैरंतर्बहिर्जगत्
परमेश्वर (शिव) की आज्ञा से ही आकाश सर्वत्र व्याप्त है; और प्राण आदि नाम-भेदों के द्वारा वही जगत के भीतर और बाहर कार्य करता है।
Verse 25
बिभर्ति सर्वं शर्वस्य शासनेन प्रभञ्जनः । हव्यं वहति देवानां कव्यं कव्याशिनामपि
शर्व (भगवान शिव) की आज्ञा से प्रभञ्जन—वायु—सबको धारण और पोषण करता है। वही देवताओं के लिए हवि और पितरों के लिए कव्य भी वहन करता है।
Verse 26
पाकाद्यं च करोत्यग्निः परमेश्वरशासनात् । संजीवनाद्यं सर्वस्य कुर्वत्यापस्तदाज्ञया
परमेश्वर (शिव) की आज्ञा से अग्नि पकाने आदि कार्य करती है; और उसी आज्ञा से जल समस्त प्राणियों का संजीवन और पोषण आदि करता है।
Verse 27
विश्वम्भरा जगन्नित्यं धत्ते विश्वेश्वराज्ञया । देवान्पात्यसुरान् हंति त्रिलोकमभिरक्षति
विश्वेश्वर शिव की आज्ञा से विश्वधारिणी दिव्य शक्ति निरन्तर जगत् को धारण करती है। वह देवों की रक्षा करती, असुरों का संहार करती और त्रिलोकी का संरक्षण करती है।
Verse 28
आज्ञया तस्य देवेन्द्रः सर्वैर्देवैरलंघ्यया । आधिपत्यमपां नित्यं कुरुते वरुणस्सदा
उस शिव की—समस्त देवों के लिए भी अतिक्रमण-असमर्थ—आज्ञा से देवेन्द्र वरुण सदा जलों पर नित्य और अविचल आधिपत्य करता है।
Verse 29
पाशैर्बध्नाति च यथा दंड्यांस्तस्यैव शासनात् । ददाति नित्यं यक्षेन्द्रो द्रविणं द्रविणेश्वरः
जैसे उसी की आज्ञा से दण्ड्य जन पाशों से बाँधे जाते हैं, वैसे ही धन के स्वामी यक्षेन्द्र कुबेर भी उसी विधान का पालन करते हुए निरन्तर धन प्रदान करते हैं।
Verse 30
पुण्यानुरूपं भूतेभ्यः पुरुषस्यानुशासनात् । करोति संपदः शश्वज्ज्ञानं चापि सुमेधसाम्
परम पुरुष (पति) की आज्ञा से प्राणियों को उनके पुण्य के अनुरूप फल मिलता है; और सुमेधाओं को वह निरन्तर समृद्धि तथा सत्य ज्ञान भी प्रदान करता है।
Verse 31
निग्रहं चाप्यसाधूनामीशानश्शिवशासनात् । धत्ते तु धरणीं मूर्ध्ना शेषः शिवनियोगतः
शिव की आज्ञा से ईशान दुष्टों का निग्रह करता है; और शिव की नियुक्ति से शेष अपने मस्तक पर पृथ्वी को धारण करता है।
Verse 32
यामाहुस्तामसीं रौद्रीं मूर्तिमंतकरीं हरेः । सृजत्यशेषमीशस्य शासनाच्चतुराननः
जिसे वे हरि की तामसी, रौद्री और मूर्तिमन्त करने वाली शक्ति कहते हैं—ईश की आज्ञा से चतुरानन ब्रह्मा उसी के द्वारा शेष समस्त सृष्टि की रचना करता है।
Verse 33
अन्याभिर्मूर्तिभिः स्वाभिः पाति चांते निहन्ति च । विष्णुः पालयते विश्वं कालकालस्य शासनात्
विष्णु अपनी अन्य- अन्य मूर्तियों द्वारा रक्षा करता है और अन्त में संहार भी करता है; परन्तु वह कालकाल (शिव) की आज्ञा से ही विश्व का पालन करता है।
Verse 34
सृजते त्रसते चापि स्वकाभिस्तनुभिस्त्रिभिः । हरत्यंते जगत्सर्वं हरस्तस्यैव शासनात्
अपने ही तीन स्वरूपों (शक्तियों) से वह सृष्टि करता और समस्त प्राणियों को गति देता है; और अंत में केवल अपने आदेश से हर (शिव) समूचे जगत् का संहार कर लेता है।
Verse 35
सृजत्यपि च विश्वात्मा त्रिधा भिन्नस्तु रक्षति । कालः करोति सकलं कालस्संहरति प्रजाः
सृष्टि करते हुए भी विश्वात्मा—त्रिरूप में विभक्त-सा होकर—निश्चय ही रक्षा करता है। काल सब कुछ करता है; और काल ही प्रजाओं का लय करता है।
Verse 36
कालः पालयते विश्वं कालकालस्य शासनात् । त्रिभिरंशैर्जगद्बिभ्रत्तेजोभिर्वृष्टिमादिशन्
काल, काल के भी नियन्ता (महेश्वर) के शासन से विश्व का पालन करता है। वह अपने तेजस्वी त्र्यंशों से जगत् को धारण कर वर्षा का विधान करता है।
Verse 37
दिवि वर्षत्यसौ भानुर्देवदेवस्य शासनात् । पुष्णात्योषधिजातानि भूतान्याह्लादयत्यपि
देवों के देव (शिव) के शासन से वह सूर्य आकाश में वर्षा कराता है; वह औषधियों की जातियों को पुष्ट करता और प्राणियों को भी आनंदित करता है।
Verse 38
देवैश्च पीयते चंद्रश्चन्द्रभूषणशासनात् । आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ मरुतस्तथा
चन्द्रभूषण (शिव) के शासन से देवगण चन्द्रमा को भी ‘पीते’ हैं। इसी प्रकार आदित्य, वसु, रुद्र, अश्विनौ और मरुत—सब उसकी आज्ञा से ही धारण-पोषित हैं।
Verse 39
खेचरा ऋषयस्सिद्धा भोगिनो मनुजा मृगाः । पशवः पक्षिणश्चैव कीटाद्याः स्थावराणि च
आकाशचारी, ऋषि और सिद्ध; नाग, मनुष्य और मृग; पशु और पक्षी; तथा कीट आदि और स्थावर—ये सब (जीव-समूह) इसमें समाहित हैं।
Verse 40
नद्यस्समुद्रा गिरयः काननानि सरांसि च । वेदाः सांगाश्च शास्त्राणि मंत्रस्तोममखादयः
नदियाँ, समुद्र, पर्वत, वन और सरोवर; तथा वेद अपने अंगों सहित, शास्त्र, और मंत्रसमूह व यज्ञादि—(ये सब भी उसी के अधीन हैं)।
Verse 41
कालाग्न्यादिशिवांतानि भुवनानि सहाधिपैः । ब्रह्मांडान्यप्यसंख्यानि तेषामावरणानि च
कालाग्नि से लेकर शिवपर्यन्त लोक अपने-अपने अधिपतियों सहित स्थित हैं। असंख्य ब्रह्माण्ड और उनके आवरण भी (वैसे ही) हैं।
Verse 42
वर्तमानान्यतीतानि भविष्यन्त्यपि कृत्स्नशः । दिशश्च विदिशश्चैव कालभेदाः कलादयः
वर्तमान, भूत और भविष्य—सब कुछ पूर्णतः जाना जाता है; दिशाएँ, विदिशाएँ, काल के भेद तथा कला आदि समस्त प्रमाण भी उसी में प्रकाशित हैं।
Verse 43
यच्च किंचिज्जगत्यस्मिन् दृश्यते श्रूयते ऽपि वा । तत्सर्वं शंकरस्याज्ञा बलेन समधिष्ठितम्
इस जगत में जो कुछ भी देखा जाता है या सुना भी जाता है—वह सब शंकर की आज्ञा-शक्ति से ही पूर्णतः अधिष्ठित और नियंत्रित है।
Verse 44
आज्ञाबलात्तस्य धरा स्थितेह धराधरा वारिधराः समुद्राः । ज्योतिर्गणाः शक्रमुखाश्च देवाः स्थिरं चिरं वा चिदचिद्यदस्ति
उस प्रभु पति की आज्ञा-शक्ति से यह धरा स्थित है; पर्वत, मेघधारी बादल और समुद्र अपने-अपने स्थान में टिके हैं। ज्योतिर्गण और इन्द्रादि देव भी स्थिर हैं। जो कुछ चेतन-अचेतन है, वह दीर्घकाल तक उसी के आधार से अडिग रहता है।
Verse 45
उपमन्युरुवाच । अत्याश्चर्यमिदं कृष्ण शंभोरमितकर्मणः । आज्ञाकृतं शृणुष्वैतच्छ्रुतं श्रुतिमुखे मया
उपमन्यु बोले—हे कृष्ण! अमित कर्मों वाले शम्भु के विषय में यह अत्यन्त आश्चर्य है। उनकी आज्ञा से किया गया यह कार्य सुनो, जिसे मैंने श्रुति के मुख से सुना है।
Verse 46
पुरा किल सुराः सेंद्रा विवदंतः परस्परम् । असुरान्समरे जित्वा जेताहमहमित्युत
प्राचीन काल में इन्द्र सहित देवगण आपस में विवाद करने लगे। युद्ध में असुरों को जीतकर प्रत्येक बोला—“विजेता तो मैं ही हूँ, मैं ही!”
Verse 47
तदा महेश्वरस्तेषां मध्यतो वरवेषधृक् । स्वलक्षणैर्विहीनांगः स्वयं यक्ष इवाभवत्
तब महेश्वर उत्तम वेश धारण करके उनके बीच प्रकट हुए। अपने स्वलक्षणों से रहित देह वाले वे मानो स्वयं यक्ष बन गए।
Verse 48
स तानाह सुरानेकं तृणमादाय भूतले । य एतद्विकृतं कर्तुं क्षमते स तु दैत्यजित्
वह भूमि से एक तिनका उठाकर देवों से बोला—“जो इसे विकृत करके अन्यथा कर सके, वही दैत्यों का विजेता है।”
Verse 49
यक्षस्य वचनं श्रुत्वा वज्रपाणिः शचीपतिः । किंचित्क्रुद्धो विहस्यैनं तृणमादातुमुद्यतः
यक्ष के वचन सुनकर वज्रपाणि, शचीपति इन्द्र कुछ क्रुद्ध हुआ; फिर उपहास-हास्य करके उस तृण को उठाने को उद्यत हुआ।
Verse 50
न तत्तृणमुपदातुं मनसापि च शक्यते । यथा तथापि तच्छेत्तुं वज्रं वज्रधरो ऽसृजत्
वह तृण मन से भी उठाया नहीं जा सका। फिर भी किसी प्रकार उसे काटने के लिए वज्रधर ने वज्र का प्रहार किया।
Verse 51
तद्वज्रं निजवज्रेण संसृष्टमिव सर्वतः । तृणेनाभिहतं तेन तिर्यगग्रं पपात ह
वह वज्र मानो अपने ही वज्र-तेज से सर्वतः संयुक्त था; पर उसने उसे तृण से ही आहत कर दिया, और उसका अग्र तिरछा होकर गिर पड़ा।
Verse 52
ततश्चान्ये सुसंरब्धा लोकपाला महाबलाः । ससृजुस्तृणमुद्दिश्य स्वायुधानि सहस्रशः
तब अन्य महाबली लोकपाल अत्यन्त क्रुद्ध होकर उस तृण को लक्ष्य करके अपने-अपने आयुध सहस्रों की संख्या में छोड़ने लगे।
Verse 53
प्रजज्ज्वाल महावह्निः प्रचंडः पवनो ववौ । प्रवृद्धो ऽपांपतिर्यद्वत्प्रलये समुपस्थिते
महान अग्नि प्रज्वलित हो उठी, प्रचण्ड पवन चलने लगा। और जलों के स्वामी का वेग बढ़ उठा—जैसे प्रलय के निकट आने पर होता है।
Verse 54
एवं देवैस्समारब्धं तृणमुद्दिश्य यत्नतः । व्यर्थमासीदहो कृष्ण यक्षस्यात्मबलेन वै
इस प्रकार देवताओं ने बड़े यत्न से तृण को लक्ष्य करके जो प्रयास किया, वह व्यर्थ हो गया—हे कृष्ण—क्योंकि वह यक्ष अपने स्वाभाविक आत्मबल से समर्थ था।
Verse 55
तदाह यक्षं देवेंद्रः को भवानित्यमर्षितः । ततस्स पश्यतामेव तेषामंतरधादथ
तब देवेंद्र इन्द्र ने उस यक्ष से कहा—“तुम कौन हो, जो सदा क्रुद्ध रहते हो?” तब वह उनके देखते-देखते ही अदृश्य हो गया।
Verse 56
तदंतरे हैमवती देवी दिव्यविभूषणा । आविरासीन्नभोरंगे शोभमाना शुचिस्मिता
इसी बीच दिव्य आभूषणों से विभूषित देवी हैमवती (पार्वती) आकाश-मंडल में प्रकट हुईं—दीप्तिमान, शोभायमान, और पवित्र-प्रसन्न मुस्कान से युक्त।
Verse 57
तां दृष्ट्वा विस्मयाविष्टा देवाः शक्रपुरोगमाः । प्रणम्य यक्षं पप्रच्छुः को ऽसौ यक्षो विलक्षणः
उस अद्भुत रूप को देखकर शक्र (इन्द्र) के नेतृत्व वाले देवगण विस्मय से भर उठे। उन्होंने यक्ष को प्रणाम करके पूछा—“यह विलक्षण यक्ष कौन है?”
Verse 58
सा ऽब्रवीत्सस्मितं देवी स युष्माकमगोचरः । तेनेदं भ्रम्यते चक्रं संसाराख्यं चराचरम्
देवी मुस्कराकर बोलीं—“वह तुम सबकी पहुँच से परे है। उसी के द्वारा चर-अचर से युक्त ‘संसार’ नामक यह घूमता चक्र चलाया जाता है।”
Verse 59
तेनादौ क्रियते विश्वं तेन संह्रियते पुनः । न तन्नियन्ता कश्चित्स्यात्तेन सर्वं नियम्यते
उसी से आदि में यह विश्व रचा जाता है और उसी से फिर संहृत होता है। उसके ऊपर कोई नियन्ता नहीं; उसी के द्वारा सब कुछ नियम में बँधा और शासित है।
Verse 60
इत्युक्त्वा सा महादेवी तत्रैवांतरधत्त वै । देवाश्च विस्मिताः सर्वे तां प्रणम्य दिवं ययुः
ऐसा कहकर वह महादेवी वहीं अंतर्धान हो गई। सब देवता विस्मित होकर उसे प्रणाम करके फिर स्वर्गलोक को चले गए।
Vāyu recalls Śiva (Śrīkaṇṭha) teaching the supreme Pāśupata knowledge to Devī on Mandara, and relates how Kṛṣṇa later requests the same doctrine from the sage Upamanyu.
They set up a Śaiva soteriology: the self as bound (paśu), the binding factors (pāśa), and Śiva as lord and liberator (Paśupati), with liberation explained as the removal of bonds through Pāśupata knowledge and divine grace.
Śiva is highlighted as Maheśa/Īśāna/Śrīkaṇṭha and Paśupati; Kṛṣṇa is identified as Viṣṇu in Kṛṣṇa-form (viśvayoni), and Śiva’s vibhūti (glories/powers) is explicitly requested for exposition.