
अध्याय 11 में व्यास पूछते हैं कि त्रिपुर के पूर्ण दहन के बाद माया और त्रिपुर के अधिपति कहाँ गए; वे शम्भुकथा के आधार पर पूरा वृत्तान्त जानना चाहते हैं। सूत कहते हैं कि सनत्कुमार शिवचरण-स्मरण करके कथा आरम्भ करते हैं और शिव के कर्मों को पाप-नाशक तथा लीला-स्वरूप बताते हैं। इसके बाद देवगण रुद्र के प्रचण्ड तेज से विस्मित और वाणीहीन हो जाते हैं; शिव का रूप सर्वदिशाओं में दहकता, करोड़ों सूर्यों के समान और प्रलयाग्नि-तुल्य वर्णित है, जिससे देव, ऋषि और ब्रह्मा तक भयभीत हो उठते हैं। सब विनीत होकर श्रद्धा से खड़े रहते हैं और ब्रह्मा भीतर से संयत होते हुए भी भय के साथ देवों सहित स्तुति करते हैं—शिव के परम रूप के साक्षात्कार के बाद स्तुति ही उचित प्रत्युत्तर है।
Verse 1
व्यास उवाच । ब्रह्मपुत्र महाप्राज्ञ धन्यस्त्वं शैवसत्तम । किमकार्षुस्ततो देवा दग्धे च त्रिपुरेऽखिलाः
व्यास बोले— हे ब्रह्मपुत्र, हे महाप्राज्ञ! तुम धन्य हो, शैवों में श्रेष्ठ हो। जब समस्त त्रिपुर दग्ध हो गया, तब सब देवताओं ने आगे क्या किया?
Verse 2
मयः कुत्र गतो दग्धो पतयः कुत्र ते गताः । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व यदि शंभुकथाश्रयम्
मय कहाँ गया—जो दग्ध हुआ? और तुम्हारे वे स्वामी कहाँ चले गए? यदि तुम्हारा कथन शंभु‑कथा पर आधारित है, तो वह सब मुझे स्पष्ट बताओ।
Verse 3
सूत उवाच । इत्याकर्ण्य व्यासवाक्यं भगवान्भवकृत्सुतः । सनत्कुमारः प्रोवाच शिवपादयुगं स्मरन्
सूत बोले— व्यास के वचन सुनकर, भवकृत के पुत्र भगवान् सनत्कुमार ने, शिव के चरण‑युगल का स्मरण करते हुए, उत्तर दिया।
Verse 4
सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाबुद्धे पाराशर्यं महेशितुः । चरितं सर्वपापघ्नं लोकलीलानुसाररिणः
सनत्कुमार बोले—हे महाबुद्धिमान व्यास, हे पाराशर्य! महेश्वर के उस चरित्र को सुनो, जो समस्त पापों का नाश करने वाला और लोकों में उनकी दिव्य लीला के अनुरूप है।
Verse 5
महेश्वरेण सर्वस्मिंस्त्रिपुरे दैत्यसंकुले । दग्धे विशेषतस्तत्र विस्मितास्तेऽभवन्सुराः
जब महेश्वर ने दैत्यों से भरे समस्त त्रिपुर को भस्म कर दिया, तब वहाँ देवता विशेष रूप से उस अद्भुत कर्म को देखकर विस्मित हो गए।
Verse 6
न किंचिदब्रुवन्देवाः सेन्द्रोपेंद्रादयस्तदा । महातेजस्विनं रुद्रं सर्वे वीक्ष्य ससंभ्रमाः
तब इन्द्र तथा उपेन्द्र आदि सहित देवताओं ने कुछ भी नहीं कहा। महातेजस्वी रुद्र को देखकर वे सब भीतर से विस्मय-भययुक्त होकर ससंभ्रम हो उठे।
Verse 7
महाभयंकरं रौद्रं प्रज्वलंतं दिशो दश । कोटिसूर्यप्रतीकाशं प्रलयानलसन्निभम्
वह अत्यन्त भयङ्कर, रौद्र रूप था; दसों दिशाओं को प्रज्वलित करता हुआ, करोड़ों सूर्यों के समान दीप्त और प्रलयाग्नि के तुल्य था।
Verse 8
भयाद्देवं निरीक्ष्यैव देवीं च हिमवत्सुताम् । बिभ्यिरे निखिला देवप्रमुखा स्तस्थुरानताः
भय से केवल भगवान् और हिमवत्सुता देवी को देखकर ही, देवप्रमुखों सहित समस्त देव कांप उठे और सिर झुकाए खड़े रह गए।
Verse 9
दृष्ट्वानीकं तदा भीतं देवानामृषिपुंगवाः । न किंचिदूचुस्संतस्थुः प्रणेमुस्ते समंततः
तब देवताओं की भयभीत सेना को देखकर वे श्रेष्ठ ऋषि कुछ न बोले; वे स्थिर खड़े रहे और चारों ओर से प्रणाम करके नतमस्तक हो गए।
Verse 10
अथ ब्रह्मापि संभीतो दृष्ट्वा रूपं च शांकरम् । तुष्टाव तुष्टहृदयो देवैस्सह समाहितः
फिर शंकर के दिव्य रूप को देखकर ब्रह्मा भी विस्मय-भय से भर उठा; प्रसन्न हृदय और एकाग्र चित्त होकर उसने देवताओं सहित उनकी स्तुति की।
Verse 11
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे देवस्तुतिवर्णनं नामैकादशोऽध्यायः
इस प्रकार श्रीशिवमहापुराण की द्वितीया रुद्रसंहिता के पंचम युद्धखण्ड में ‘देवस्तुति-वर्णन’ नामक ग्यारहवाँ अध्याय समाप्त हुआ।
Verse 12
ब्रह्मोवाच । देवदेव महादेव भक्तानुग्रहकारक । प्रसीद परमेशान सर्व देवहितप्रद
ब्रह्मा बोले—हे देवों के देव महादेव, भक्तों पर अनुग्रह करने वाले! हे परमेशान, प्रसन्न हों; आप समस्त देवों के हित-प्रदाता हैं।
Verse 13
प्रसीद जगतां नाथ प्रसीदानंददायक । प्रसीद शंकर स्वामिन् प्रसीद परमेश्वर
प्रसन्न हों, हे जगन्नाथ; प्रसन्न हों, हे आनंददायक। प्रसन्न हों, हे शंकर स्वामी; प्रसन्न हों, हे परमेश्वर॥
Verse 14
ओंकाराय नमस्तुभ्यमाकारपरतारक । प्रसीद सर्वदेवेश त्रिपुरघ्न महेश्वर
ॐकार-स्वरूप, ‘अ’ के परम तारणहार! आपको नमस्कार। हे सर्वदेवेश, हे त्रिपुरघ्न महेश्वर, प्रसन्न हों।
Verse 15
नानावाच्याय देवाय वरणप्रिय शंकर । अगुणाय नमस्तुभ्यं प्रकृतेः पुरुषात्पर
अनेक नामों से पुकारे जाने वाले, वरदान देने में प्रिय देव शंकर को नमस्कार। गुणातीत, प्रकृति और पुरुष से परे आपको प्रणाम।
Verse 16
निर्विकाराय नित्याय नित्यतृप्ताय भास्वते । निरंजनाय दिव्याय त्रिगु णाय नमोऽस्तु ते
विकाररहित, नित्य, सदा तृप्त और तेजस्वी आपको नमस्कार। निर्मल, दिव्य, तथा त्रिगुणों के अंतर्यामी अधिपति को प्रणाम।
Verse 17
सगुणाय नमस्तुभ्यं स्वर्गेशाय नमोस्तु ते । सदाशिवाय शांताय महेशाय पिनाकिने
सगुण स्वरूप प्रभु को नमस्कार; स्वर्ग के ईश्वर को प्रणाम। शांत सदाशिव को नमस्कार; पिनाकधारी महेश को वंदन।
Verse 18
सर्वज्ञाय शरण्याय सद्योजाताय ते नमः । वामदेवाय रुद्राय तदाप्यपुरुषाय च
सर्वज्ञ, शरणदाता—सद्योजात को नमस्कार। वामदेव, रुद्र तथा अघोर-पुरुष (परम दिव्य पुरुष) को भी प्रणाम।
Verse 19
अघोराय सुसेव्याय भक्ताधीनाय ते नमः । ईशानाय वरेण्याय भक्तानंदप्रदायिने
अघोर, सुसेव्य और भक्तों के वश में रहने वाले आपको नमस्कार। ईशान, वरेण्य, भक्तों को आनंद देने वाले प्रभु को प्रणाम।
Verse 20
रक्षरक्ष महादेव भीतान्नस्सकलामरान् । दग्ध्वा च त्रिपुरं सर्वे कृतार्था अमराः कृ ताः
रक्षा करो, रक्षा करो, हे महादेव! हम सब भयभीत देवताओं की रक्षा करो। त्रिपुर को दग्ध करके समस्त अमर कृतार्थ हो गए हैं।
Verse 21
स्तुत्वैवं देवतास्सर्वा नमस्कारं पृथक्पृथक् । चक्रुस्ते परमप्रीता ब्रह्माद्यास्तु सदाशिवम्
इस प्रकार स्तुति करके ब्रह्मा आदि समस्त देवताओं ने अत्यन्त प्रसन्न होकर सदाशिव को एक-एक करके नमस्कार किया।
Verse 22
अथ ब्रह्मा स्वयं देवं त्रिपुरारिं महेश्वरम् । तुष्टाव प्रणतो भूत्वा नतस्कंधः कृतांजलिः
तब ब्रह्मा ने स्वयं त्रिपुरारि महेश्वर देव की स्तुति की। वह प्रणाम करके, कंधे झुकाए, हाथ जोड़कर (अंजलि बाँधकर) स्तवन करने लगा।
Verse 23
ब्रह्मोवाच भगवन्देवदेवेश त्रिपुरान्तक शंकर । त्वयि भक्तिः परा मेऽस्तु महादेवानपायिनी
ब्रह्मा बोले—हे भगवन्, देवों के देवेश, हे त्रिपुरान्तक शंकर! हे महादेव, आप में मेरी परम भक्ति हो—जो कभी न छूटे।
Verse 24
सर्वदा मेऽस्तु सारथ्यं तव देवेश शंकर । अनुकूलो भव विभो सदा त्वं परमेश्वर
हे देवेश शंकर, आप सदा मेरे सारथी रहें। हे विभो परमेश्वर, आप सदा मुझ पर अनुकूल और कृपालु रहें।
Verse 25
सनत्कुमार उवाच । इति स्तुत्वा विधिश्शंभुं भक्तवत्सलमानतः । विरराम नतस्कंधः कृतांजलिरुदारधीः
सनत्कुमार बोले—इस प्रकार भक्तवत्सल शम्भु की स्तुति करके, विधि (ब्रह्मा) विनयपूर्वक नतमस्तक हो विराम को प्राप्त हुए। कंधे झुकाए, हाथ जोड़कर, उदार बुद्धि से वे स्थित रहे।
Verse 26
जनार्दनोऽपि भगवान् नमस्कृत्य महेश्वरम् । कृतांजलिपुटो भूत्वा तुष्टाव च महेश्वरम्
भगवान् जनार्दन (विष्णु) ने भी महेश्वर को नमस्कार किया और हाथ जोड़कर अंजलि-बद्ध होकर उसी परम महेश्वर की स्तुति की।
Verse 27
विष्णुरुवाच देवाधीश महेशान दीनबंधो कृपाकर । प्रसीद परमेशान कृपां कुरु नतप्रिय
विष्णु बोले—हे देवाधीश, हे महेशान! हे दीनबन्धु, हे कृपाकर! हे परमेशान, प्रसन्न हों; दया करें, क्योंकि आप नतजनों को प्रिय हैं।
Verse 28
निर्गुणाय नमस्तुभ्यं पुनश्च सगुणाय च । पुनः प्रकृतिरूपाय पुनश्च पुरुषाय च
हे निर्गुण! आपको नमस्कार; और हे सगुण! आपको भी बार-बार नमस्कार। फिर प्रकृति-स्वरूप आपको नमस्कार, और फिर पुरुष-स्वरूप आपको नमस्कार।
Verse 29
पश्चाद्गुणस्वरूपाय नतो विश्वात्मने नमः । भक्तिप्रियाय शांताय शिवाय परमात्मने
तदनंतर गुण-स्वरूप, विश्वात्मा को नमन कर नमस्कार किया। भक्ति-प्रिय, शांत, कल्याणमय परमात्मा शिव को नमस्कार।
Verse 30
सदाशिवाय रुद्राय जगतां पतये नमः । त्वयि भक्तिर्दृढा मेऽद्य वर्द्धमाना भवत्विति
सदाशिव—रुद्र, समस्त जगत् के स्वामी—आपको नमस्कार है। आज से मेरी आप में दृढ़ भक्ति निरंतर बढ़ती और विकसित होती रहे।
Verse 31
सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा विररामासौ शैवप्रवरसत्तमः । सर्वे देवाः प्रणम्योचुस्ततस्तं परमेश्वरम्
सनत्कुमार बोले—यह कहकर वह श्रेष्ठ शैव-भक्त मौन हो गया। तब सब देवताओं ने प्रणाम करके उस परमेश्वर से निवेदन किया।
Verse 32
देवा ऊचुः । देवनाथ महादेव करुणाकर शंकर । प्रसीद जगतां नाथ प्रसीद परमेश्वर
देव बोले—हे देवनाथ, हे महादेव, हे करुणाकर शंकर! प्रसन्न होइए। हे जगन्नाथ, प्रसन्न होइए; हे परमेश्वर, प्रसन्न होइए।
Verse 33
प्रसीद सर्वकर्ता त्वं नमामस्त्वां वयं मुदा । भक्तिर्दृढास्माकं नित्यं स्यादनपायिनी
हे सर्वकर्ता, प्रसन्न होइए; हम आनंदपूर्वक आपको नमस्कार करते हैं। आपकी भक्ति हमारी सदा दृढ़ रहे, कभी न छूटे।
Verse 34
सनत्कुमार उवाच । इति स्तुतश्च देवेशो ब्रह्मणा हरिणामरैः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा शंकरो लोकशंकरः
सनत्कुमार बोले—ब्रह्मा, हरि और देवताओं द्वारा इस प्रकार स्तुत होकर देवेश, लोककल्याणकारी शंकर प्रसन्नचित्त होकर उन्हें उत्तर देने लगे।
Verse 35
शंकर उवाच । हे विधे हे हरे देवाः प्रसन्नोऽस्मि विशेषतः । मनोऽभिलषितं ब्रूत वरं सर्वे विचा रतः
शंकर बोले— हे विधाता (ब्रह्मा), हे हरि (विष्णु), हे देवगण! मैं विशेष रूप से प्रसन्न हूँ। तुम सब भली-भाँति विचार कर अपने मनोवांछित वर को कहो।
Verse 36
सनत्कुमारः उवाच । इत्युक्तं वचनं श्रुत्वा हरेण मुनिसत्तम । प्रत्यूचुस्सर्वदेवाश्च प्रसन्नेनान्तरात्मना
सनत्कुमार बोले— हे मुनिश्रेष्ठ! हरि द्वारा कहे गए ये वचन सुनकर, सभी देवताओं ने प्रसन्न और शांत अंतःकरण से उत्तर दिया।
Verse 37
सर्वे देवा ऊचुः । यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरस्त्वया । देवदेवेश चास्मभ्यं ज्ञात्वा दासान्हि नस्सुरान्
सभी देव बोले— हे भगवन्! यदि आप प्रसन्न हैं और यदि आपके द्वारा वर दिया जाना है, तो हे देवदेवेश! हमें—अपने दास देवों को—जानकर वह वर प्रदान कीजिए।
Verse 38
यदा दुःखं तु देवानां संभवेद्देवसत्तम । तदा त्वं प्रकटो भूत्वा दुःखं नाशय सर्वदा
जब देवताओं पर दुःख और क्लेश आ पड़े, हे देवश्रेष्ठ! तब आप स्वयं प्रकट होकर सदा उनके दुःख का नाश कीजिए।
Verse 39
सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तो भगवानुद्रो ब्रह्मणा हरिणामरैः । युगपत्प्राह तुष्टात्मा तथेत्यस्तु निरंतरम्
सनत्कुमार बोले—ब्रह्मा, हरि (विष्णु) और देवताओं द्वारा एक साथ ऐसा कहे जाने पर भगवान् रुद्र प्रसन्नचित्त होकर उसी क्षण बोले—“तथास्तु, यह निरंतर ऐसा ही हो।”
Verse 40
स्तवैरेतैश्च तुष्टोऽस्मि दास्यामि सर्वदा ध्रुवम् । यदभीष्टतमं लोके पठतां शृण्वतां सुराः
“इन स्तोत्रों से मैं संतुष्ट हूँ। हे देवो! जो लोग इन्हें पढ़ते हैं और जो सुनते हैं, उन्हें मैं इस लोक में जो सबसे अभिष्ट है, वह सदा और निश्चय ही दूँगा।”
Verse 41
इत्युक्त्वा शंकरः प्रीतो देवदुःखहरस्सदा । सर्वदेवप्रियं यद्वै तत्सर्वं च प्रदत्तवान्
ऐसा कहकर प्रसन्न शंकर—जो सदा देवताओं के दुःख हरने वाले हैं—ने जो कुछ भी समस्त देवों को प्रिय और हितकर था, वह सब पूर्णतः प्रदान कर दिया।
The immediate aftermath of Tripura-dahana (the burning of Tripura): Vyāsa asks what became of Māyā and the Tripura-lords, while Sanatkumāra explains the devas’ stunned reaction to Śiva’s blazing, dissolution-like form.
It dramatizes the limit of deva-power before Śiva’s absolute tejas; fear functions as an epistemic shock that collapses pride and redirects the assembly toward praṇāma and stuti—devotion as the stabilizing response to theophany.
A raudra, prajvalita (fiercely blazing) form likened to koṭi-sūrya (millions of suns) and pralaya-anala (the fire of cosmic dissolution), emphasizing Śiva’s sovereignty over destruction and renewal.