
अध्याय 36 में दक्ष के यज्ञ-मण्डप में बढ़ता हुआ विवाद खुली लड़ाई में बदल जाता है। ब्रह्मा बताते हैं कि अहंकारी इन्द्र देवताओं को साथ लेकर अपने-अपने वाहनों पर आते हैं—इन्द्र ऐरावत पर, यम भैंसे पर, कुबेर पुष्पक विमान में। उनकी तैयारी देखकर रक्तरंजित और क्रुद्ध दक्ष उन्हें संबोधित कर कहता है कि यह महायज्ञ तुम्हारे बल पर आरम्भ हुआ है और इसकी सिद्धि का ‘प्रमाण’ तुम्हारी शक्ति ही है। दक्ष के वचनों से प्रेरित होकर देवगण युद्ध के लिए दौड़ पड़ते हैं। फिर देवसेना और शिव के गणों में घोर संग्राम छिड़ता है; लोकपाल शिव की माया से मोहित बताए गए हैं, जिससे उनका आक्रमण धर्मरक्षा नहीं, अज्ञानजन्य उन्माद प्रतीत होता है। शूल, बाण, भाले तथा शंख-भेरी-दुन्दुभि के नाद के साथ यज्ञभूमि रणभूमि बन जाती है और शिव-वियोग से यज्ञ में उत्पन्न ब्रह्माण्डीय अव्यवस्था प्रकट होती है।
Verse 1
ब्रह्मोवाच । इन्द्रोऽपि प्रहसन् विष्णुमात्मवादरतं तदा । वज्रपाणिस्सुरैस्सार्द्धं योद्धुकामोऽभवत्तदा
ब्रह्मा बोले—तब इन्द्र भी, अपने ही तर्क-वितर्क में रत विष्णु पर हँसते हुए, वज्रपाणि होकर देवताओं सहित युद्ध करने को उद्यत हो गया।
Verse 2
तदेन्द्रो गजमारूढो बस्तारूढोऽनलस्तथा । यमो महिषमारूढो निरृतिः प्रेतमेव च
तब इन्द्र हाथी पर आरूढ़ हुआ; अग्नि भी बकरे पर आरूढ़ हुआ। यम भैंसे पर चढ़ा और निरृति भी प्रेत पर आरूढ़ हुई।
Verse 3
पाशी च मकरारूढो मृगारूढो स्सदागतिः । कुबेरः पुष्पकारूढस्संनद्धोभूदतंद्रितः
पाशधारी वरुण मकर पर आरूढ़ हुआ; सदा वेगवान वायु मृग पर सवार हुआ। कुबेर पुष्पक पर आरूढ़ होकर, सुसज्जित और सतर्क, तनिक भी प्रमाद रहित हो गया।
Verse 4
तथान्ये सुरसंघाश्च यक्षचारणगुह्यकाः । आरुह्य वाहनान्येव स्वानि स्वानि प्रतापिनः
इसी प्रकार अन्य देवसमूह तथा यक्ष, चारण और गुह्यक—वे प्रतापी जन अपने-अपने वाहनों पर आरूढ़ हो गए।
Verse 5
तेषामुद्योगमालोक्य दक्षश्चासृङ्मुखस्तथा । तदंतिकं समागत्य सकलत्रोऽभ्यभाषत
उनकी उद्यत तैयारी देखकर दक्ष भी क्रोध-आवेग से लालमुख हो गया। फिर उनके निकट जाकर उसने समस्त जनों से संबोधन किया।
Verse 6
दक्षौवाच । युष्मद्बलेनैव मया यज्ञः प्रारंभितो महान् । सत्कर्मसिद्धये यूयं प्रमाणास्स्युर्महाप्रभाः
दक्ष ने कहा—तुम्हारे ही बल के आश्रय से मैंने यह महान् यज्ञ आरम्भ किया है। इस सत्कर्म की सिद्धि के लिए, हे महाप्रभु देवगण, आप सब इसके प्रमाण-साक्षी और अनुमोदक बनें।
Verse 7
ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा दक्षवचनं सर्वे देवास्सवासवाः । निर्ययुस्त्वरितं तत्र युद्धं कर्तुं समुद्यताः
ब्रह्मा ने कहा—दक्ष के वचन सुनकर, इन्द्र सहित समस्त देवगण वहाँ उसी स्थान पर युद्ध करने के लिए उद्यत होकर शीघ्र निकल पड़े।
Verse 8
अथ देवगणाः सर्वे युयुधुस्ते बलान्विताः । शक्रादयो लोकपाला मोहिताः शिवमायया
तब बलवान् समस्त देवगण युद्ध में प्रवृत्त हुए। इन्द्र आदि लोकपाल शिवमाया से मोहित हो गए।
Verse 9
देवानां च गणानां च तदासीत्समरो महान् । तीक्ष्णतोमरनाराचैर्युयुधुस्ते परस्परम्
तब देवताओं और शिव के गणों के बीच महान् संग्राम छिड़ गया। तीखे तोमर और लोहे के बाणों से वे आमने-सामने एक-दूसरे से युद्ध करने लगे।
Verse 10
नेदुश्शंखाश्च भेर्य्यश्च तस्मिन् रणमहोत्सवे । महादुंदुभयो नेदुः पटहा डिंडिमादयः
उस महान रण-महोत्सव में शंख और भेरियाँ गूँज उठीं। महादुंदुभियाँ, पटह और डिंडिम आदि वाद्य भी प्रचण्ड नाद करने लगे।
Verse 11
तेन शब्देन महता श्लाघ्मानास्तदा सुराः । लोकपालैश्च सहिता जघ्नुस्ताञ्छिवकिंकरान्
उस महान् कोलाहल से उत्साहित होकर देवता, लोकपालों सहित, तब शिव के उन किंकरों (सेवकों) पर प्रहार कर उन्हें गिराने लगे।
Verse 12
इन्द्राद्यैर्लोकपालैश्च गणाश्शंभो पराङ्मुखाः । कृत्ताश्च मुनिशार्दूल भृगोर्मंत्रबलेन च
हे मुनिशार्दूल! इन्द्र आदि लोकपालों ने शम्भु के गणों को पीछे हटा दिया; और भृगु के मंत्र-बल से वे कटकर भी गिर पड़े।
Verse 13
उच्चाटनं कृतं तेषां भृगुणा यज्वना तदा । यजनार्थं च देवानां तुष्ट्यर्थं दीक्षितस्य च
तब यजमान के पुरोहित भृगु ने उनका उच्चाटन-कर्म किया—देवताओं का यज्ञ सुचारु चले, और दीक्षित यजमान की तुष्टि हो, इस हेतु।
Verse 14
पराजितान्स्वकान्दृष्ट्वा वीरभद्रो रुषान्वितः । भूतप्रेतपिशाचांश्च कृत्वा तानेव पृष्ठतः
अपने दल को पराजित देखकर क्रोध से भरकर वीरभद्र ने उन्हीं विरोधियों को भूत, प्रेत और पिशाच बना दिया और उन्हें अपने पीछे अनुचर बनाकर हाँक लिया।
Verse 15
वृषभस्थान् पुरस्कृत्य स्वयं चैव महाबलः । महात्रिशूलमादाय पातयामास निर्जरान्
वृषभों पर आरूढ़ों को आगे रखकर, स्वयं महाबली होकर उसने महात्रिशूल उठाया और अमर देवगणों को धराशायी कर दिया।
Verse 16
देवान्यक्षान् साध्यगणान् गुह्यकान् चारणानपि । शूलघातैश्च सर्वे गणा वेगात् प्रजघ्निरे
तब शिव के समस्त गणों ने त्रिशूल-प्रहारों से वेगपूर्वक देवों, यक्षों, साध्यगणों, गुह्यकों और चारणों को भी मार गिराया।
Verse 17
केचिद्द्विधा कृताः खड्गैर्मुद्गरैश्च विपोथिताः । अन्यैश्शस्त्रैरपि सुरा गणैर्भिन्नास्तदाऽभवन्
कुछ देव तलवारों से दो टुकड़े कर दिए गए और कुछ गदाओं से कुचल दिए गए। अन्य शस्त्रों से भी आहत होकर देव उस समय शिवगणों द्वारा चूर-चूर हो गए।
Verse 18
एवं पराजितास्सर्वे पलायनपरायणाः । परस्परं परित्यज्य गता देवास्त्रिविष्टपम्
इस प्रकार पराजित होकर सब देवता केवल पलायन में तत्पर हो गए। वे एक-दूसरे को छोड़कर त्रिविष्टप (स्वर्ग) को लौट गए।
Verse 19
केवलं लोकपालास्ते शक्राद्यास्तस्थुरुत्सुकाः । संग्रामे दारुणे तस्मिन् धृत्वा धैर्यं महाबलाः
केवल वे लोकपाल—शक्र आदि—वहीं उत्सुक और सजग होकर खड़े रहे। उस भयानक संग्राम में उन महाबलों ने धैर्य और स्थिरता धारण की।
Verse 20
सर्वे मिलित्वा शक्राद्या देवास्तत्र रणाजिरे । बृहस्पतिं च पप्रच्छुर्विनयावनतास्तदा
तब शक्र आदि सब देवता उस रणभूमि में एकत्र हुए। विनय से झुककर उन्होंने बृहस्पति से पूछा कि अब क्या करना चाहिए।
Verse 21
लोकपाला ऊचुः । गुरो बृहस्पते तात महाप्राज्ञ दयानिधे । शीघ्रं वद पृच्छतो नः कुतोऽ स्माकं जयो भवेत्
लोकपाल बोले—हे गुरु बृहस्पति, हे तात! हे महाप्राज्ञ, करुणानिधि! हम पूछते हैं, शीघ्र बताइए—हमारी विजय किस कारण से होगी?
Verse 22
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां स्मृत्वा शंभुं प्रयत्नवान् । बृहस्पतिरुवाचेदं महेन्द्रं ज्ञानदुर्बलम्
ब्रह्मा बोले—उनके वचन सुनकर, प्रयत्नशील बृहस्पति ने शंभु का स्मरण किया और ज्ञान में दुर्बल हुए महेन्द्र (इन्द्र) से यह कहा।
Verse 23
बृहस्पतिरुवाच । यदुक्तं विष्णुना पूर्वं तत्सर्वं जातमद्य वै । तदेव विवृणोमीन्द्र सावधानतया शृणु
बृहस्पति बोले—विष्णु ने पहले जो कहा था, वह सब आज सच हो गया है। हे इन्द्र, वही बात मैं समझाता हूँ; सावधानी से सुनो।
Verse 24
अस्ति यक्षेश्वरः कश्चित् फलदः सर्वकर्मणाम् । कर्तारं भजते सोपि न स्वकर्त्तुः प्रभुर्हि सः
एक यक्षेश्वर है जो सब कर्मों का फल देने वाला है; फिर भी वह भी परम कर्ता की उपासना करता है, क्योंकि वह अपने कर्तृत्व पर स्वतंत्र प्रभु नहीं है।
Verse 25
अमंत्रौषधयस्सर्वे नाभिचारा न लौकिकाः । न कर्माणि न वेदाश्च न मीमांसाद्वयं तथा
सब मंत्र-औषधियाँ निष्फल हो जाती हैं; न अभिचार चलता है, न लौकिक उपाय। न कर्मकाण्ड, न वेद, और न ही मीमांसा के दोनों विभाग वहाँ सहायक होते हैं।
Verse 26
अन्यान्यपि च शास्त्राणि नानावेदयुतानि च । ज्ञातुं नेशं संभवंति वदंत्येवं पुरातनाः
अन्य शास्त्र भी, अनेक वेदों और विविध उपदेशों से युक्त होकर भी, ईश (शिव) को यथार्थ जानने में समर्थ नहीं। ऐसा ही पुरातन जन कहते हैं।
Verse 27
न स्वज्ञेयो महेशानस्सर्ववेदायुतेन सः । भक्तेरनन्यशरणैर्नान्यथेति महाश्रुतिः
असंख्य वेदों का भी पूर्ण ज्ञान हो जाए, तब भी महेशान का यथार्थ बोध नहीं होता। महाश्रुति कहती है कि वे केवल अनन्य शरणागत भक्तों की भक्ति से ही प्राप्त होते हैं—अन्यथा नहीं।
Verse 28
शांत्या च परया दृष्ट्या सर्वथा निर्विकारया । तदनुग्रहतो नूनं ज्ञातव्यो हि सदाशिवः
परम शान्ति और सर्वथा निर्विकार, सर्वोच्च दृष्टि के द्वारा—केवल उसकी अनुग्रह-कृपा से ही—निश्चय ही सदाशिव का यथार्थ ज्ञान होता है।
Verse 29
परं तु संवदिष्यामि कार्याकार्य विवक्षितौ । सिध्यंशं च सुरेशान तं शृणु त्वं हिताय वै
अब मैं अभिप्रेत कर्म और अकर्म का भेद और आगे कहूँगा। हे सुरेशान, सिद्धि का वह उपाय सुनो—निश्चय ही तुम्हारे हित के लिए।
Verse 30
त्वमिंद्र बालिशो भूत्वा लोकपालैः सदाद्य वै । आगतो दक्ष यज्ञं हि किं करिष्यसि विक्रमम्
हे इन्द्र, बालिश और मोहग्रस्त होकर तुम आज लोकपालों के साथ दक्ष के यज्ञ में आए हो। यहाँ तुम कौन-सा पराक्रम कर सकोगे?
Verse 31
एते रुद्रसहायाश्च गणाः परमकोपनाः । आगता यज्ञविघ्नार्थं तं करिष्यंत्यसंशयम
ये रुद्र के सहायक गण अत्यन्त क्रोधी हैं। वे यज्ञ में विघ्न डालने के लिए आए हैं और निःसंदेह वही विघ्न करेंगे।
Verse 32
सर्वथा न ह्युपायोत्र केषांचिदपि तत्त्वतः । यज्ञविघ्नविनाशार्थ सत्यं सत्यं ब्रवीम्यहम्
इस विषय में तत्त्वतः किसी के लिए भी अन्य कोई उपाय नहीं है। यज्ञ के विघ्नों के विनाश हेतु मैं सत्य—सत्य ही कहता हूँ।
Verse 33
ब्रह्मोवाच । एवं बृहस्पतेर्वाक्यं श्रुत्वा ते हि दिवौकसः । चिंतामापेदिरे सर्वे लोकपालास्सवासवाः
ब्रह्मा बोले—बृहस्पति के वचन सुनकर स्वर्गवासी वे सब, इन्द्र सहित और समस्त लोकपाल, अत्यन्त चिन्ता में पड़ गए।
Verse 34
ततोब्रवीद्वीरभद्रो महावीरगणैर्वृतः । इन्द्रादीन् लोकपालांस्तान् स्मृत्वा मनसि शंकरम्
तब महावीर गणों से घिरे वीरभद्र ने, मन में शंकर का स्मरण करके तथा इन्द्र आदि लोकपालों को भी याद कर, वचन कहा।
Verse 35
वीरभद्र उवाच । सर्वे यूयं बालिशत्वादवदानार्थमागताः । अवदानं प्रयच्छामि आगच्छत ममांतिकम्
वीरभद्र बोले—तुम सब अपनी मूढ़ता के कारण दण्ड पाने के लिए यहाँ आए हो। मैं तुम्हें वह दण्ड देता हूँ; मेरे निकट आओ।
Verse 36
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे विष्णुवीरभद्रसम्वादो नाम षट्त्रिंशोऽध्यायः
इस प्रकार श्रीशिवमहापुराण की द्वितीया रुद्रसंहिता के द्वितीय सतीखण्ड में ‘विष्णु-वीरभद्र संवाद’ नामक छत्तीसवाँ अध्याय समाप्त हुआ।
Verse 37
हे सुरासुरसंघाहीहैत यूयं हे विचक्षणाः । अवदानानि दास्यामि आतृप्त्याद्यासतां वराः
हे देवों और असुरों के विवेकी समुदायो, यहाँ तुम सब सुनो। मैं ऐसे उत्तम पावन आख्यान सुनाऊँगा जो अतृप्ति आदि को दूर करने वाले और तृप्तिदायक हैं।
Verse 38
ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा सितैर्बाणैर्जघानाथ रुषान्वितः । निखिलांस्तान् सुरान् सद्यो वीरभद्रो गणाग्रणीः । तैर्बाणैर्निहतास्सर्वे वासवाद्याः सुरेश्वराः
ब्रह्मा बोले—ऐसा कहकर, क्रोध से भरे हुए, शिवगणों के अग्रणी वीरभद्र ने अपने उज्ज्वल बाणों से तत्क्षण उन समस्त देवों पर प्रहार किया। उन बाणों से वासव (इन्द्र) आदि सभी देवेश्वर मारे गए।
Verse 39
पलायनपरा भूत्वा जग्मुस्ते च दिशो दश । गतेषु लोकपालेषु विद्रुतेषु सुरेषु च । यज्ञवाटोपकंठं हि वीरभद्रोगमद्गणैः
भागने की उत्कंठा से व्याकुल होकर वे दसों दिशाओं में भाग गए। लोकपालों के चले जाने और देवों के भी भय से तितर-बितर हो जाने पर, वीरभद्र अपने गणों सहित यज्ञवाट के निकटतम प्रांगण तक जा पहुँचा।
Verse 40
तदा ते ऋषयस्सर्वे सुभीता हि रमेश्वरम् । विज्ञप्तुकामास्सहसा शीघ्रमूचुर्नता भृशम्
तब वे सभी ऋषि अत्यन्त भयभीत होकर रमेश्वर को गहराई से प्रणाम कर, अपनी विनती निवेदित करने की इच्छा से तुरंत शीघ्र बोल उठे।
Verse 41
ऋषय ऊचुः । देवदेव रमानाथ सर्वेश्वर महाप्रभो । रक्ष यज्ञं हि दक्षस्य यज्ञोसि त्वं न संशयः
ऋषियों ने कहा—हे देवों के देव, हे रमा-नाथ, हे सर्वेश्वर महाप्रभो! दक्ष के यज्ञ की रक्षा कीजिए; निःसंदेह आप ही स्वयं यज्ञस्वरूप हैं।
Verse 42
यज्ञकर्मा यज्ञरूपो यज्ञांगो यज्ञरक्षकः । रक्ष यज्ञमतो रक्ष त्वत्तोन्यो न हि रक्षकः
आप ही यज्ञ का कर्म हैं, आप ही यज्ञ का स्वरूप, यज्ञ का अंग और यज्ञ के रक्षक हैं। इसलिए इस यज्ञ की रक्षा कीजिए—रक्षा कीजिए; आपके सिवा वास्तव में कोई अन्य रक्षक नहीं है।
Verse 43
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषामृषीणां वचनं हरिः । योद्धुकामो भयाद्विष्णुर्वीरभद्रेण तेन वै
ब्रह्मा बोले—उन ऋषियों के वचन सुनकर हरि (विष्णु) युद्ध करने को उद्यत हुए; परंतु उस वीरभद्र के भय से विष्णु ने सावधानी बरती।
Verse 44
चतुर्भुजस्सुसनद्धो चक्रायुधधरः करैः । महाबलोमरगणैर्यज्ञवाटात्स निर्ययौ
चार भुजाओं वाले, सु-सज्जित कवचधारी, हाथों में चक्रायुध धारण किए हुए वह महाबली—अमरगणों के साथ—यज्ञवाट से बाहर निकला।
Verse 45
वीरभद्रः शूलपाणिर्नानागणसमन्वितः । ददर्श विष्णुं संनद्धं योद्धुकामं महाप्रभुम्
शूलपाणि वीरभद्र ने, नाना गणों से युक्त होकर, महाप्रभु विष्णु को सन्नद्ध और युद्ध के लिए उत्सुक देखा।
Verse 46
तं दृष्ट्वा वीरभद्रोभूद्भ्रुकुटीकुटिलाननः । कृतांत इव पापिष्ठं मृगेन्द्र इव वारणम्
उसे देखकर वीरभद्र का मुख भृकुटि से टेढ़ा हो उठा। वह उस परम पापी पर कृतान्त (मृत्यु) की भाँति, और सिंह-राज की भाँति हाथी पर झपटा।
Verse 47
तथाविधं हरिं दृष्ट्वा वीरभद्रो रिमर्दनः । अवदत्त्वरितः क्रुद्धो गणैर्वीरैस्समावृतः
हरि को उस अवस्था में देखकर, शत्रु-मर्दन वीरभद्र क्रुद्ध हो उठा; शीघ्र आज्ञा देकर, वीर गणों से घिरा हुआ आगे बढ़ा।
Verse 48
वीरभद्र उवाच । रेरे हरे महादेव शपथोल्लंघनं त्वया । कथमद्य कृतं चित्ते गर्वः किमभवत्तव
वीरभद्र ने कहा— अरे अरे हरे! महादेव! तुमने अपनी शपथ का उल्लंघन किया है। आज यह कैसे किया? तुम्हारे चित्त में यह गर्व क्यों उठा?
Verse 49
तव श्रीरुद्रशपथोल्लंघने शक्तिरस्ति किम् । को वा त्वमसिको वा ते रक्ष कोस्ति जगत्त्रये
क्या तुममें श्रीरुद्र की पवित्र शपथ का उल्लंघन करने की शक्ति सचमुच है? तुम कौन हो—और तीनों लोकों में तुम्हारा रक्षक कौन है?
Verse 50
अत्र त्वमागतः कस्माद्वयं तन्नैव विद्महे । दक्षस्य यज्ञपातात्त्वं कथं जातोसि तद्वद
तुम यहाँ क्यों आए हो? हम सचमुच इसका कारण नहीं जानते। और दक्ष के यज्ञ के पतन से तुम कैसे उत्पन्न हुए? वह सब हमें बताओ।
Verse 51
दाक्षायण्याकृतं यच्च तन्न दृष्टं किमु त्वया । प्रोक्तं यच्च दधीचेन श्रुतं तन्न किमु त्वया
दक्ष की पुत्री (सती) ने जो किया, क्या तुमने वह नहीं देखा? और महर्षि दधीचि ने जो कहा, क्या तुमने वह नहीं सुना?
Verse 52
त्वञ्चापि दक्षयज्ञेस्मिन्नवदानार्थमागतः । अवदानं प्रयच्छामि तव चापि महाभुज
तुम भी इस दक्ष-यज्ञ में अपना अवदान पाने के लिए आए हो; हे महाभुज, मैं तुम्हें भी तुम्हारा यज्ञ-भाग प्रदान करता हूँ।
Verse 53
वक्षो विदारयिष्यामि त्रिशूलेन हरे तव । कस्तवास्ति समायातो रक्षकोद्य ममांतिकम्
हे हरि, मैं त्रिशूल से तुम्हारा वक्ष विदीर्ण कर दूँगा। आज तुम्हारा कौन-सा रक्षक मेरे निकट आ खड़ा हुआ है?
Verse 54
पातयिष्यामि भूपृष्ठे ज्वालयिष्यामि वह्निना । दग्धं भवंतमधुना पेषयिष्यामि सत्वरम्
मैं तुम्हें पृथ्वी-तल पर पटक दूँगा, अग्नि से जला दूँगा; और जब तुम दग्ध हो जाओगे, तभी बिना विलंब तुम्हें चूर कर दूँगा।
Verse 55
रेरे हरे दुराचार महेश विमुखाधम । श्रीमहारुद्रमाहात्म्यं किन्न जानासि पावनम्
अरे अरे दुराचारी हरि! महेश से विमुख अधम! क्या तू पवित्र करने वाले श्री-महारुद्र के माहात्म्य को नहीं जानता?
Verse 56
तथापि त्वं महाबाहो योद्धुकामोग्रतः स्थितः । नेष्यामि पुनरावृत्तिं यदि तिष्ठेस्त्वमात्मना
फिर भी, हे महाबाहु! तू युद्ध की इच्छा से मेरे सामने खड़ा है; यदि तू अपने ही निश्चय से यहाँ ठहरा रहेगा, तो मैं तुझे फिर लौटने न दूँगा।
Verse 57
ब्रह्मोवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वीरभद्रस्य बुद्धिमान् । उवाच विहसन् प्रीत्या विष्णुस्त्र सुरेश्वरः
ब्रह्मा बोले—वीरभद्र के वे वचन सुनकर बुद्धिमान देवेश्वर भगवान विष्णु प्रेमपूर्वक मुस्कराते हुए बोले।
Verse 58
विष्णुरुवाच । शृणु त्वं वीरभद्राद्य प्रवक्ष्यामि त्वदग्रतः । न रुद्रविमुखं मां त्वं वद शंकरसेवकम्
विष्णु बोले—हे वीरभद्र आदि! तुम सुनो, मैं तुम्हारे सामने कहता हूँ। मुझे रुद्र-विमुख मत कहो; मुझे शंकर का सेवक जानो।
Verse 59
अनेन प्रार्थितः पूर्वं यज्ञार्थं च पुनः पुनः । दक्षेणाविदितार्थेन कर्मनिष्ठेन मौढ्यतः
पूर्वकाल में दक्ष—तात्पर्य से अनजान, कर्मकाण्ड में दृढ़—मोहवश यज्ञ के हेतु बार-बार उसी (शिव) से प्रार्थना करता रहा।
Verse 60
अहं भक्तपराधीनस्तथा सोपि महेश्वरः । दक्षो भक्तो हि मे तात तस्मादत्रागतो मखे
मैं अपने भक्तों के अधीन हूँ—वैसे ही वह महेश्वर भी। हे तात, दक्ष मेरा भक्त है; इसलिए मैं इस यज्ञ में यहाँ आया हूँ।
Verse 61
शृणु प्रतिज्ञां मे वीर रुद्रकोपसमुद्भव । रुद्रतेजस्स्वरूपो हि सुप्रतापालयंप्रभो
हे वीर, रुद्र-कोप से उत्पन्न! मेरी प्रतिज्ञा सुनो। तुम रुद्र-तेज के ही स्वरूप हो, प्रभो—महाप्रताप के धाम।
Verse 62
अहं निवारयामि त्वां त्वं च मां विनिवारय । तद्भविष्यति यद्भावि करिष्येऽहं पराक्रमम्
“मैं तुम्हें रोकता हूँ और तुम भी मुझे रोकते हो। जो होना है, वह अवश्य होगा; फिर भी मैं अपना पराक्रम करूँगा।”
Verse 63
ब्रह्मोवाच । इत्युक्तवति गोविन्दे प्रहस्य स महाभुजः । अवदत्सुप्रसन्नोस्मि त्वां ज्ञात्वास्मत्प्रभोः प्रियम्
ब्रह्मा बोले—गोविन्द के ऐसा कहने पर उस महाबाहु ने हँसकर कहा—“मैं अत्यन्त प्रसन्न हूँ, क्योंकि मैंने जान लिया कि तुम हमारे प्रभु शिव के प्रिय हो।”
Verse 64
ततो विहस्य सुप्रीतो वीरभद्रो गणाग्रणीः । प्रश्रयावनतोवादीद्विष्णुं देवं हि तत्त्वतः
तब गणों के अग्रणी वीरभद्र हँस पड़े और अत्यन्त प्रसन्न होकर, विनय से झुककर, भगवान् विष्णु से यथार्थ तत्त्व के अनुसार बोले।
Verse 65
वीरभद्र उवाच । तव भावपरीक्षार्थमित्युक्तं मे महाप्रभो । इदानीं तत्त्वतो वच्मि शृणु त्वं सावधानतः
वीरभद्र बोले—“हे महाप्रभो, तुम्हारे भाव की परीक्षा के लिए मैंने ऐसा कहा था। अब मैं यथार्थ तत्त्व कहता हूँ; तुम सावधान होकर सुनो।”
Verse 66
यथा शिवस्तथा त्वं हि यथा त्वं च तथा शिवः । इति वेदा वर्णयंति शिवशासनतो हरे
“जैसे शिव हैं, वैसे ही तुम हो; और जैसे तुम हो, वैसे ही शिव हैं।” हे हरे, शिव की आज्ञा से वेद ऐसा ही वर्णन करते हैं।
Verse 67
शिवाज्ञया वयं सर्वे सेवकाः शंकरस्य वै । तथापि च रमानाथ प्रवादोचितमादरात्
शिव की आज्ञा से हम सब निश्चय ही शंकर के सेवक हैं। तथापि, हे रमानाथ, लोक-प्रवाद में जो उचित है, उसका आदर करके हम ऐसा कहते हैं।
Verse 68
ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य वीरभद्रस्य सोऽच्युतः । प्रहस्य चेदं प्रोवाच वीरभद्रमिदं वचः
ब्रह्मा बोले—वीरभद्र के वचन सुनकर अच्युत (विष्णु) मुस्कुराए और फिर वीरभद्र से ये वचन बोले।
Verse 69
विष्णुरुवाच । युद्धं कुरु महावीर मया सार्द्धमशंकितः । तवास्त्रैः पूर्यमाणोहं गमिष्यामि स्वमाश्रमम्
विष्णु बोले—हे महावीर, निःशंक होकर मेरे साथ युद्ध करो। तुम्हारे अस्त्रों से दबाया जाता हुआ भी मैं अपने आश्रम को लौट जाऊँगा।
Verse 70
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा हि विरम्यासौ सन्नद्धोभूद्रणाय च । स्वगणैर्वीरभद्रोपि सन्नद्धोथ महाबलः
ब्रह्मा बोले—ऐसा कहकर वह ठहर गया और युद्ध के लिए सुसज्जित हो गया। महाबली वीरभद्र भी अपने गणों सहित सन्नद्ध हो गया।
The chapter narrates the outbreak of battle at Dakṣa’s yajña: Indra and the devas assemble with their vāhanas and engage Śiva’s gaṇas, turning the sacrificial setting into a full-scale war.
It interprets the devas’ aggression as delusion produced by Śiva’s māyā—an assertion that even high gods can act in ignorance when disconnected from Śiva, and that the conflict serves a corrective cosmic purpose.
The text highlights the lokapālas and major devas through their emblems and vāhanas (elephant, buffalo, makara, aerial vimāna), marking their functional domains while contrasting their assembled power with the superior agency of Śiva’s gaṇas.