Adhyaya 22
Svarga KhandaAdhyaya 22108 Verses

Adhyaya 22

Narmadā (Revā) Tīrtha Greatness: The Gandharva Maidens’ Curse Narrative (Acchodā Episode Begins)

अध्याय 22 में सबसे पहले रेवा/नर्मदा की महिमा कही गई है। बताया गया है कि उसके नाम का स्मरण और जल की एक-एक बूँद भी मलिनता को जलाकर पापों का नाश करती है और मोक्ष प्रदान करती है; इसलिए वह परम तीर्थ मानी गई है। राजा के प्रश्न से कथा आगे बढ़ती है। अच्‍छोदा सरोवर पर गौरी-पूजा में रत पाँच दिव्य कन्याएँ—प्रमोहीनी, सुशीला, सुस्वरा, सुतारा और चन्द्रिका—यौवन, कला और सौंदर्य से युक्त वर्णित हैं। वहीं एक रूपवान ब्रह्मचारी आता है; उसे देखकर वे कामवश उसे अपना बनाने का आग्रह करती हैं, पर वह आश्रम-धर्म और विवाह-क्रिया के उचित समय-नियम का प्रतिपादन कर उन्हें रोकता है। विवाद बढ़ने पर परस्पर शाप होता है—ब्रह्मचारी उन्हें पिशाची होने का शाप देता है और वे भी उसे वैसा ही शाप देती हैं। फलतः सब भयावह अवस्था को प्राप्त होते हैं। यह प्रसंग दिखाता है कि पवित्र स्थान में भी अधर्मजन्य आवेग का परिणाम कठोर होता है और कर्म का विपाक अवश्य प्रकट होता है; यहीं से अच्‍छोदा-प्रकरण का आरम्भ होता है।

Shlokas

Verse 1

नारद उवाच । एवं ते कथितं राजन्नर्मदातीर्थमुत्तमम् । पुरा गंधर्वकन्यानां शापजं भयमुल्बणम्

नारद बोले—हे राजन्, इस प्रकार मैंने तुम्हें नर्मदा का परम उत्तम तीर्थ बताया। प्राचीन काल में गन्धर्व-कन्याओं के लिए शाप से उत्पन्न एक भयंकर भय उठ खड़ा हुआ।

Verse 2

नाशितं तन्महाराज रेवाजलकणाग्निना । रेवाजलकणस्पर्शान्मुक्तो भवति मानवः

हे महाराज, वह (पाप/मल) रेवा के जलकणों की अग्नि-सदृश शक्ति से नष्ट हो जाता है। रेवा के जल-बिन्दुओं के स्पर्श से मनुष्य मुक्त हो जाता है।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । भगवन्बहुकन्याभिः शापो लंभि कथं कुतः । कस्यापत्यानि तास्तासां नाम किं कीदृशं वयः

युधिष्ठिर बोले—हे भगवन्, उन अनेक कन्याओं को शाप कैसे और कहाँ से प्राप्त हुआ? वे किसकी सन्तान हैं? उनके नाम क्या हैं, और उनकी आयु व अवस्था कैसी है?

Verse 4

कथं रेवाजलस्पर्शाद्विपाकाच्छापसंभवात् । विमुक्ताः कुत्र ताः सस्नुः सर्वं मे कथय प्रभो

शाप-जन्य विपाक के परिपक्व होने पर रेवा के जल-स्पर्श से वे कैसे मुक्त हुईं? उन्होंने कहाँ स्नान किया? हे प्रभो, मुझे सब कुछ बताइए।

Verse 5

नर्मदातीर्थमाहात्म्यं चमत्कारकरं भवेत् । श्रवणादपि पापानां मलनाशनमुच्यते

नर्मदा के तीर्थों का माहात्म्य अद्भुत प्रभाव वाला है; कहा गया है कि उसका केवल श्रवण भी पापों के मल का नाश कर देता है।

Verse 6

नर्मदानर्मदाशब्दो येन केनचिदुच्यते । तस्य स्याच्छाश्वती मुक्तिर्यावदाचंद्र तारकम्

जो कोई भी किसी प्रकार ‘नर्मदा’ शब्द का उच्चारण करता है, उसे चन्द्र-तारों के रहने तक स्थायी मुक्ति प्राप्त होती है।

Verse 7

व्याहृतं भवता पूर्वं रेवामाहात्म्यमुत्तमम् । तथापि चरितं साधो यदेतत्तन्निगद्यताम्

आपने पहले रेवा का उत्तम माहात्म्य कहा है; फिर भी, हे साधु, यह जो विशेष चरित है, उसे भी विस्तार से कहिए।

Verse 8

अथ चोत्तमवार्ताया सेवितव्या मनीषिभिः । अतः पृच्छामि विप्रेंद्र रेवामाहात्म्यमुत्तमम् । इतिहासं वद विभो कन्यानां चरितोज्ज्वलम्

यह उत्तम वार्ता विद्वानों द्वारा सेवनीय है; इसलिए, हे विप्रेंद्र, मैं रेवा के परम माहात्म्य को पूछता हूँ। हे प्रभो, कन्याओं के उज्ज्वल चरित से युक्त यह पवित्र इतिहास कहिए।

Verse 9

नारद उवाच । श्रूयतां राजशार्दूल धर्मगर्भापरा कथा । यथारणिर्वह्निगर्भा धर्म्मस्तु ब्रह्मसूरिव

नारद बोले—हे राजशार्दूल, धर्म से गर्भित यह श्रेष्ठ कथा सुनिए। जैसे अरणि में अग्नि छिपी रहती है, वैसे ही धर्म ब्रह्म के समान अंतर्निहित रहता है।

Verse 10

गंधर्वः शुकसंगीतिस्तस्य कन्या प्रमोहिनी । सुशीलस्य सुशीला च सुस्वरा स्वरवेदिनः

शुकसंगीति नामक एक गंधर्व था; उसकी कन्या प्रमोहिनी थी। सुशील की सुशीला और स्वरवेदिन् की सुस्वरा (नाम की कन्या) थी।

Verse 11

सुतारा चंद्रकांतस्य चंद्रिका सुप्रभस्य च । इमानि वरनामानि तासामप्सरसां नृप

चंद्रकांत की सुतारा और सुप्रभ की चंद्रिका (कहलाती थीं)। हे नृप! ये उन अप्सराओं के चुने हुए नाम हैं।

Verse 12

कुमार्यः पंच सर्वास्ता वयसा सुभगाः पुनः । भाषंते च मिथस्तास्तु भगिन्य इव सर्वदा

वे पाँचों कुमारियाँ यौवन से युक्त और अत्यंत सुभगा थीं; और वे सदा आपस में बहनों की भाँति बातें करती थीं।

Verse 13

चंद्रादिव विनिष्क्रांताश्चंद्रिका इव सोज्ज्वलाः । चंद्राननाः सुकेश्यश्च चंद्रकांताइवोज्ज्वलाः

वे मानो चंद्रमा से ही निकल आई हों—चाँदनी की भाँति उज्ज्वल। चंद्र-सम मुख और सुकेश, वे चंद्रकांत-मणि की तरह दीप्तिमान थीं।

Verse 14

देवेष्वेता विलासिन्यः कौमुद्यः कैरवेष्विव । लावण्यपिंडसंभूता दिव्यरूपा मनोहराः

देवों के बीच ये विलासिनी ऐसे शोभित थीं जैसे कुमुदों के बीच कौमुदी। मानो लावण्य-राशि से ही उत्पन्न—दिव्य रूप वाली, मनोहर थीं।

Verse 15

उद्भिन्नकुचपद्मिन्यः केतक्य इव माधवे । उत्पन्नयौवनैः कांता वल्लीव नवपल्लवैः

उनके कमल-से स्तन खिल उठे थे—मानो वसन्त में केतकी के पुष्प। नवयौवन से युक्त वे प्रियतमा कन्याएँ नये पल्लवों से सजी लताओं-सी शोभित थीं।

Verse 16

हेमगौराश्च हेमाभा हेमाभरणभूषिताः । हेमचंपकमालिन्यो हेमच्छविसुवाससः

वे स्वर्ण-गौर थीं, स्वर्ण-प्रभा से दीप्त; स्वर्णाभूषणों से विभूषित। स्वर्ण-चम्पक की मालाएँ धारण किये, स्वर्ण-छवि से झिलमिलाते वस्त्रों से आवृत थीं।

Verse 17

स्वरग्रामावलीहासु विविधा मूर्च्छनासु च । तालवाद्यविनोदेषु वेणुवीणाप्रवादने

स्वरों की श्रेणियों और ग्राम-रचनाओं में, नाना मूर्च्छनाओं में; ताल-वाद्यों के विनोद में तथा वेणु और वीणा के वादन में वे रत थीं।

Verse 18

मृदंगनादसंभिन्नलास्यमध्यलयेषु च । चित्रादिषु विनोदेषु कलासु च विशारदाः

मृदङ्ग के नाद से गूँजते लास्य के मध्यलय में वे कुशल थीं; और चित्र आदि विनोदों में तथा विविध कलाओं में भी निपुण थीं।

Verse 19

एवंभूताश्च ताः कन्या मुमुहुः क्रीडनैर्वरैः । पितृभिर्लालिताः सर्वाश्चेरुश्च धनदालये

ऐसी गुणसम्पन्न वे कन्याएँ उत्तम क्रीड़ाओं से प्रमुदित रहतीं। पिताओं द्वारा लाड़-प्यार से पाली हुई वे सब धनद (कुबेर) के आलय में निवास करती थीं।

Verse 20

कौतुकादेकदा पंच मिलित्वा मासि माधवे । कन्या मंदारपुष्पाणि विचिन्वंत्यो वनाद्वनम्

एक बार कौतूहलवश माधव मास में पाँच कुमारियाँ एकत्र हुईं और मन्दार के पुष्प चुनती हुईं वन-वन भटकने लगीं।

Verse 21

गौरीं समाराधयितुं स्वरांगनाः कदाचिदच्छोदसरोवरं ययुः । हेमांबुजानि प्रवराणि ताः पुनस्तस्मादुपादाय वरोत्पलैः सह

गौरी की आराधना करने हेतु एक बार स्वर्ग की अप्सराएँ अछोद सरोवर गईं; वहाँ से उत्तम स्वर्णकमल और श्रेष्ठ नीलोत्पल लेकर वे लौट आईं।

Verse 22

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे द्वाविंशोध्यायः

इस प्रकार श्री पद्म महापुराण के स्वर्गखण्ड का बाईसवाँ अध्याय समाप्त हुआ।

Verse 23

समर्चितां चंदनगंधकुंकुमैरभ्यर्च्य गौरीं वरपंकजादिभिः । नानोपहारैः शुभभक्तिभाविता लास्यप्रयोगैर्ननृतुः कुमारिकाः

चन्दन, सुगन्धित द्रव्यों और कुंकुम से तथा श्रेष्ठ कमलों आदि से गौरी का विधिवत् पूजन कर, नाना उपहार अर्पित करके—शुभ भक्ति-भाव से परिपूर्ण वे कुमारियाँ लास्य-प्रयोगों सहित नृत्य करने लगीं।

Verse 24

गांधर्वमाश्रित्य परं स्वरं ततो गेयं स्वभावध्वनिभिः समूर्छनम् । एणीदृशस्ताः प्रजगुः कलाक्षरं तारप्रवृद्धं गतिभिश्च सुस्वरम्

गान्धर्व-संगीत का आश्रय लेकर उन्होंने तब परम स्वर ग्रहण किया; स्वाभाविक नादों से मिश्रित उनका गीत पूर्ण मूर्छना में उन्नत हुआ। मृगनयनी वे कन्याएँ कलात्मक अक्षरों सहित, तार-स्वर में बढ़ता हुआ, विविध गतियों से युक्त और मधुर स्वर वाला गान करने लगीं।

Verse 25

तस्मिन्सुभावे रसवर्षहर्षं कन्यास्वलं निर्भरचित्तवृत्तिषु । अच्छोदतीर्थे प्रवरे तदागतः स्नातुं मुनेर्वेदनिधेः सुतोग्रजः

उसी शुभ समय में, जब रसपूर्ण वर्षा से हर्ष छा गया था और कन्याओं के हृदय प्रेम में पूर्णतः निमग्न थे, तब वेद-निधि मुनि के ज्येष्ठ पुत्र स्नान करने हेतु उत्तम अच्छोदा-तीर्थ पर आ पहुँचे।

Verse 26

रूपेण निःसीमतरो वराननः प्रफुल्लपद्मायतलोचनो युवा । विस्तीर्णवक्षाः सुभुजोऽतिसुंदरः श्यामच्छविः कामैवापरो हि सः

रूप में वह सीमा से परे था—सुंदर मुख वाला, खिले कमल-से दीर्घ नेत्रों वाला युवा; विशाल वक्षस्थल, सुदृढ़ भुजाएँ, अत्यंत मनोहर, और श्याम कांति—मानो स्वयं कामदेव का दूसरा रूप।

Verse 27

स ब्रह्मचारी सुशिखो हि शोभते दंडेन युक्तो धनुषेव मन्मथः । एणाजिनप्रावरणः समुद्रधृघेमाभमौंजीकटिमेखलः परः

वह ब्रह्मचारी, सुशिखा से सुशोभित, दंड धारण किए ऐसा दीप्त था मानो धनुषधारी मन्मथ हो। हरिणचर्म ओढ़े, समुद्र-सी विशाल दृष्टि वाला, और स्वर्ण-सा तेजस्वी—कमर में पवित्र मौञ्जी-मेखला धारण किए वह परम शोभायमान था।

Verse 28

तं दृष्ट्वा ब्राह्मणं बालास्तास्तत्र सरसस्तटे । जहृषुः कौतुकाविष्टा अयं नो भवितातिथिः

उस सरोवर के तट पर उस ब्राह्मण को देखकर वे बालिकाएँ कौतुक से भरकर हर्षित हुईं और सोचने लगीं—“यह हमारा अतिथि होगा।”

Verse 29

संत्यक्तगीतनृत्यास्तास्तस्यालोकनलालसाः । हरिण्यो लुब्धकेनेव विद्धाः कामेन सायकैः

वे गीत-नृत्य छोड़कर उसके दर्शन की लालसा से भर गईं; जैसे शिकारी से बिंधी हरिणियाँ, वैसे ही वे कामदेव के बाणों से आहत हो गईं।

Verse 30

पश्यपश्येति जल्पंत्यो मुग्धाः पंच ससंभ्रमम् । तस्मिन्विप्रवरे यूनि कामदेवभ्रमं ययुः

“देखो, देखो!” कहकर बड़बड़ाती हुई वे पाँच भोली स्त्रियाँ घबराहट में उस युवा श्रेष्ठ ब्राह्मण को कामदेव समझकर मोह में पड़ गईं।

Verse 31

पुनःपुनस्तमभ्यर्च्य नयनैः पंकजैरिव । पश्चाद्विचारमारब्धमप्सरोभिः परस्परम्

कमल-से नेत्रों से वे बार-बार उसका पूजन-सत्कार करती रहीं; फिर अप्सराएँ आपस में विचार-विमर्श करने लगीं।

Verse 32

यद्ययं कामदेवो हि रतिहीनः कथं भवेत् । अथवाह्यश्विनौ देवौ तावुभौ युगचारिणौ

यदि यह सचमुच कामदेव है, तो रति के बिना कैसे हो सकता है? अथवा क्या ये दोनों युगल-चारी अश्विनीकुमार देव हैं?

Verse 33

गंधर्वः किन्नरो वाथ सिद्धो वा कामरूपधृक् । ऋषिपुत्रोऽथवा कश्चित्कश्चिद्वा मनुजोत्तमः

क्या वह गन्धर्व है, या किन्नर, या इच्छानुसार रूप धारण करने वाला कोई सिद्ध? अथवा किसी ऋषि का पुत्र, या कोई उत्तम मनुष्य—जो भी हो।

Verse 34

अस्ति वा कश्चिदेवायं धात्रा सृष्टो हि नः कृते । यथाभाग्यवतामर्थे निधानं पूर्वकर्मभिः

अथवा क्या यह पुरुष हमारे ही लिए विधाता द्वारा रचा गया है—पूर्वकर्मों से प्राप्त, भाग्यशालियों के हित हेतु एक निधि-सा?

Verse 35

तथास्माकं कुमारीणां गौर्यानीतो वरोत्तमः । करुणाजलकल्लोल लब्धाद्री र्कृतचित्तया

उसी प्रकार हम कुमारियों के लिए भी गौरी ने उत्तम वर को ले आया। करुणा के जल-तरंगों से प्रेरित होकर, प्राप्त पर्वत-आश्रय में उसका हृदय दृढ़ हो गया।

Verse 36

मया वृतस्त्वया चायं त्वया वृतस्तथानया । एवं पंचसुकन्यासु वदंतीषु नृपोत्तम

“यह मेरे द्वारा वरण किया गया—और तुम्हारे द्वारा भी; यह तुम्हारे द्वारा वरण किया गया, और उसी प्रकार उसके द्वारा भी।” इस प्रकार पाँचों सु-कन्याएँ कह रही थीं, हे नृपोत्तम।

Verse 37

श्रुत्वा तद्वचनं तत्र कृतमाध्याह्निकक्रियः । चिंतयामास मेधावी किं कृत्वा सुकृतं भवेत्

उन वचनों को वहाँ सुनकर, और मध्यान्ह के नित्यकर्म कर चुकने पर, वह मेधावी विचार करने लगा—“क्या करने से सच्चा पुण्य प्राप्त हो?”

Verse 38

गाधिसंभवपराशरादयः कंडुदेवलमुखाश्च ये द्विजाः । तेऽपि योगि बलिनो विमोहिताः लीलया तदबलाभिरद्भुतम्

गाधि-वंश में उत्पन्न पराशर आदि, तथा कण्डु और देवल जैसे अन्य द्विज भी—वे बलवान योगी भी उन स्त्रियों की लीला-शक्ति से अद्भुत रीति से मोहित हो गए।

Verse 39

योषितां नयनतीक्ष्णसायकैर्भ्रूलतासुदृढचापनिर्गतैः । धन्विना मकरकेतुना हतः कस्य नो पतति वामनो मृगः

स्त्रियों के नेत्रों के तीक्ष्ण बाणों से—जो भृकुटि-लता के सुदृढ़ धनुष से छूटते हैं—मकरकेतु धनुर्धर कामदेव द्वारा आहत होकर, किसका चंचल ‘मृग’ (मन) नहीं गिर पड़ता?

Verse 40

तावदेव नयधीर्विराजते तावदेव जनताभयं भवेत् । तावदेव धृतचित्तता भृशं तावदेव गणना कुलस्य च

केवल उतनी ही देर तक विवेक-शक्ति प्रकाशित रहती है, उतनी ही देर तक जनता में निर्भयता उत्पन्न होती है। उतनी ही देर तक मन की दृढ़ स्थिरता रहती है और उतनी ही देर तक कुल की गणना तथा मान बना रहता है।

Verse 41

तावदेव तपसः प्रगल्भता तावदेव शमसेवनं नृणाम् । यावदेव ललनेक्षणा स वैर्माद्यते द्रुतमदैर्न पूरुषः

मनुष्य की तपस्या में प्रगल्भता उतनी ही देर रहती है और उसका शम-दम का सेवन भी उतनी ही देर—जब तक स्त्री की दृष्टि उसे विचलित न करे; क्योंकि काम-मद से शीघ्र मत्त होकर वह अपने ऊपर स्वामी नहीं रहता।

Verse 42

मोहयंति मदयंति रागिणं योषितः स्वललितैर्मनोहरैः । मोदयंति मदयंति मामिमा धर्मरक्षणपरं हि स्वैर्गुणैः

स्त्रियाँ अपने मनोहर और कोमल लावण्य से रागी पुरुष को मोहित और मदमत्त कर देती हैं; परन्तु ये (धर्मरक्षक) गुण मुझे आनन्दित और उत्साहित करते हैं, क्योंकि अपने ही गुणों से वे धर्म-रक्षा में तत्पर हैं।

Verse 43

मांसरक्तमलमूत्रनिर्मिते योषितां वपुषि निर्गुणेऽशुचौ । कामिनस्तु परिकल्प्य चारुतामाविशंति सुविमूढचेतसः

स्त्रियों का शरीर मांस, रक्त, मल और मूत्र से बना है—निर्गुण और अशुचि; फिर भी कामी पुरुष उसमें सौन्दर्य की कल्पना करके उसमें आसक्त हो जाते हैं, उनकी बुद्धि अत्यन्त मोहित रहती है।

Verse 44

दारुणा हि परिकीर्तितांगना साधुभिर्विमलबुद्धिभिर्बुधैः । यावदेव न समीपगा इमास्तावदेव हि गृहं व्रजाम्यहम्

निर्मल बुद्धि वाले साधु-ज्ञानी इन स्त्रियों को ‘दारुण’ अर्थात् भयावह कहते हैं। जब तक ये मेरे समीप नहीं आतीं, तब तक मैं अपने घर को ही लौट जाऊँगा।

Verse 45

समीपं तस्य यावन्न आगच्छंति वरस्त्रियः । वैष्णवेन प्रभावेण तावदंतर्दधे द्विजः

वे श्रेष्ठ स्त्रियाँ जब तक उसके समीप पहुँचतीं, उससे पहले ही वैष्णव-प्रभाव के कारण वह ब्राह्मण दृष्टि से अंतर्धान हो गया।

Verse 46

तस्य योगबलाद्भूप गतस्यादर्शनं तदा । दृष्ट्वा तदद्भुतं कर्म वैष्णवब्रह्मचारिणः

हे राजन्, उसके योगबल से जाते समय वह तभी अदृश्य हो गया। उस वैष्णव ब्रह्मचारी के उस अद्भुत कर्म को देखकर सब विस्मित रह गए।

Verse 47

वित्रस्तनयना बाला कुरंग्य इव कातराः । संक्रांतनयनाः शून्या ददृशुस्ता दिशोदश

भयभीत नेत्रों वाली वे बालाएँ, हरिणी-सी कातर, घबराकर इधर-उधर दृष्टि दौड़ाती हुई, शून्य-सी होकर दसों दिशाओं में देखने लगीं।

Verse 48

कन्या ऊचुः । इंद्रजालं स्फुटं वेत्ति मायां जानाति वा पुनः । दृष्टोऽप्यदृष्टरूपोभूदित्यूचुस्ताः परस्परम्

कन्याएँ बोलीं—“क्या वह इन्द्रजाल को स्पष्ट जानता है, अथवा सचमुच माया को समझता है? देखा गया, फिर भी उसका रूप अदृश्य हो गया”—ऐसा वे परस्पर कहने लगीं।

Verse 49

व्याप्तं च हृदयं तासां तदैव विरहाग्निना । ज्वलद्दावानलेनेव सुस्निग्धं सर्वकाननम्

उसी क्षण उनके हृदय विरह की अग्नि से व्याप्त हो गए—जैसे धधकती दावाग्नि समूचे सघन वन को घेर ले।

Verse 50

त्यजेंद्रजालिकां विद्यां कांत दर्शय सत्वरम् । आत्मानं न हि ते युक्तं प्राग्ग्रासे मक्षिकोपमम्

हे प्रिय, उस इन्द्र-जाल समान माया-विद्या को त्यागो और शीघ्र ही सत्य प्रकट करो। ग्रास लेने से पहले ही फँसी मक्खी के समान अपने को बनाना तुम्हें शोभा नहीं देता।

Verse 51

हा कष्टं दर्शितः कस्माद्धात्रा त्वं घटितः कुतः । ज्ञातं महानुसंतापहेतुर्नः स्वं विनिर्मितः

हाय, कैसा दुःख! विधाता ने तुम्हें हमें क्यों दिखाया—और तुम्हें बनाया ही क्यों? अब स्पष्ट है: तुम हमारे ही द्वारा रचा गया, हमारे महान संताप का कारण हो।

Verse 52

कच्चित्ते निर्दयं चेतः कच्चिदस्मासु नो मतिः । कच्चित्क्रूरोऽसि हे कांत कच्चिन्मुष्णासि नो मनः

क्या तुम्हारा हृदय सचमुच निर्दय है? क्या हमारे प्रति तुम्हारी मति नहीं रही? हे कांत, क्या तुम क्रूर हो—क्या तुम मेरा मन चुरा लेते हो?

Verse 53

कच्चिन्न प्रत्ययोस्मा सु कच्चिदस्मान्परीक्षसे । कच्चिन्निर्ममता शीलः कच्चिन्मायाविशारदः

क्या तुम्हें हम पर विश्वास नहीं? क्या तुम हमारी परीक्षा ले रहे हो? क्या तुम्हारा स्वभाव निर्ममता (असंगता) का है? क्या तुम माया-नीति में निपुण हो?

Verse 54

कच्चिच्चित्ते प्रवेष्टुं च वेत्सि विज्ञानलाघवम् । कच्चिन्निष्क्रमणोपायं न जानासि कुतः पुनः

क्या तुम सूक्ष्म ज्ञान-कौशल से चित्त में प्रवेश करना जानते हो? और जब निकलने का उपाय ही नहीं जानते, तो फिर प्रवेश कैसे कर सकोगे?

Verse 55

कच्चिद्विनापराधं तु किमस्मासु प्रकुप्यसे । कच्चिद्दुःखं न जानासि परेषां विप्रलंभनम्

क्या हमने बिना अपराध के ही किसी प्रकार आपका क्रोध पा लिया है? क्या आप नहीं जानते कि दूसरों को छलकर और निराश कर देने से कितना दुःख होता है?

Verse 56

त्वद्दर्शनं विना नष्टा हृदयेश्वर सांप्रतम् । न जीवामोऽथ जीवामः पुनस्त्वद्दर्शनाशया

हे हृदयेश्वर! आपके दर्शन के बिना हम अभी सर्वथा नष्ट-से हो गए हैं। हम न तो सचमुच जीते हैं—फिर भी जी रहे हैं—केवल पुनः आपके दर्शन की आशा से।

Verse 57

वयं च नीयतां तत्र शीघ्रं यत्र गतो भवान् । त्वद्दर्शनहरो धाता व्यधान्मोदांकुरच्छिदाम्

कृपा करके हमें भी शीघ्र वहाँ ले चलिए जहाँ आप गए हैं। आपके दर्शन को हर लेने वाले धाता ने हमारे आनंद के अंकुरों को काट डालने की युक्ति रची है।

Verse 58

सर्वथा दर्शनं देहि कारुण्यं भज सर्वथा । पर्य्यंतं न प्रपश्यंति कस्य चित्सुजना जनाः

सदा हमें अपने दर्शन दीजिए; सदा करुणा का आश्रय लीजिए। लोग—यहाँ तक कि सज्जन भी—किसी के पूर्ण परिमाण (सच्चे स्वरूप) को नहीं जान पाते।

Verse 59

इत्थं विलप्यताः कन्याः प्रतीक्ष्य च बहुक्षणम् । पितुर्भयाद्गृहं गंतुं शीघ्रमारेभिरे ततः

इस प्रकार विलाप करती हुई कन्याएँ बहुत देर तक प्रतीक्षा करती रहीं; फिर पिता के भय से वे शीघ्र ही घर जाने के लिए चल पड़ीं।

Verse 60

तत्प्रेमनिगडैर्बद्धा भृशं विरहविक्लवाः । कथंचिद्धैर्यमालंब्य ताः स्वंस्वं गृहमागताः

उसके प्रेम की बेड़ियों से बँधी, विरह-व्यथा से अत्यन्त व्याकुल वे किसी प्रकार धैर्य सँभालकर—प्रत्येक अपने-अपने घर लौट आईं।

Verse 61

आगत्य पतिताः सर्वा मातॄणां तु समीपतः । किमेतन्मातृभिः पृष्टाः कुतः कालात्ययोऽभवत्

आकर वे सब माताओं के समीप गिर पड़ीं। माताओं ने पूछा—“यह क्या हुआ? इतना विलम्ब किस कारण से हुआ?”

Verse 62

क्रीडंत्यः किन्नरीभिस्तु सार्द्धं संगतकं यदा । संस्थितास्तेन न ज्ञातो दिवसोऽच्छोदसरोवरे

किन्नरियों के साथ क्रीड़ा करते हुए जब वे संगति में रम गईं, तब उत्तम अचोद सरोवर पर ठहरी हुई उन्हें दिन का बीतना ज्ञात ही न हुआ।

Verse 63

पथि श्रांता वयं मातः संतापस्तेन नस्तनौ । मोहेन महता वक्तुं न केनाप्युत्सहामहे

माता, हम मार्ग में थक गई हैं; इसलिए हमारे शरीर में संताप हो रहा है। बड़े मोह से घिरी हुई हममें से किसी को भी बोलने का साहस नहीं।

Verse 64

इत्युक्त्वा लुठितास्तत्र मणिभूमौ कुमारिकाः । आकारं गोपयंत्यस्ता मुग्धा जल्पंति मातृभिः

ऐसा कहकर वे कुमारियाँ वहाँ मणिमय भूमि पर लोटने लगीं; फिर भोली-लज्जित होकर अपने भाव छिपाती हुई माताओं से बातें करने लगीं।

Verse 65

काचिन्नर्तयति क्रीडामयूरं न मुदा तदा । न पाठयति तं कीरं पंजरेऽन्या कुतूहलात्

उस समय एक स्त्री आनंदपूर्वक अपने खिलौना-मोर को नचाती नहीं; दूसरी केवल कौतूहलवश पिंजरे में बैठे तोते को भी बोलना नहीं सिखाती।

Verse 66

लालयेन्नकुलं नान्या नोल्लापयति सारिकाम् । अपरातीव संमुग्धा नैव खेलति सारसैः

एक स्त्री अब नेवले को दुलराती नहीं, न ही मैना से हँसी-ठिठोली करती है; दूसरी अत्यन्त मोहित-सी होकर हंसों के साथ भी खेलती नहीं।

Verse 67

भेजिरे न विनोदं ता रेमिरे नैव मंदिरे । ऊचिरे बांधवैर्नालं वीणावाद्यं न चक्रिरे

वे मनोरंजन में रुचि न लेतीं, न ही भवन के भीतर क्रीड़ा करतीं। बंधुओं के आग्रह पर वे कहतीं—“बस, पर्याप्त”—और वीणा-वादन भी न करतीं।

Verse 68

कल्पद्रुमप्रसूनं यत्सर्वं तच्चानलोपमम् । मंदारकुसुमामोदि न पपुर्मधुरं मधु

कल्पवृक्ष के वे सब पुष्प मानो अग्नि के समान प्रतीत हुए; और मंदार-कुसुम की सुगंध से युक्त वह मधुर मधु भी उन्होंने नहीं पिया।

Verse 69

योगिन्य इव ताः कन्या नासाग्रन्यस्तलोचनाः । अलक्ष्यध्यानसंतानाः पुरुषोत्तममानसाः

वे कन्याएँ योगिनियों के समान थीं—नासिका के अग्रभाग पर दृष्टि टिकाए; अलक्ष्य के ध्यान की अविच्छिन्न धारा में लीन, और मन से पुरुषोत्तम में स्थित।

Verse 70

चंद्रकांतमणिच्छन्ने स्रवद्वारिणि कंदरे । क्षणं वातायने स्थित्वा जलयंत्रगृहेक्षणम्

चन्द्रकान्त-मणि से आच्छादित उस गुफा में, जहाँ जल निरन्तर टपकता था, वह क्षणभर खिड़की पर खड़ा होकर जल-यंत्र-गृह को देखने लगा।

Verse 71

रचयंति क्षणं शय्यां दीर्घिकां भोजिनीदलैः । वीज्यमानाः सखीभिस्ताः शीतलैर्नलिनीदलैः

वे क्षणभर में सरोवर पर कमल-पत्तों से शय्या रच देतीं; और उनकी सखियाँ शीतल कुमुद-पत्तों से उन्हें पंखा झलतीं।

Verse 72

इत्थं युगसमां रात्रिमनयंस्ता वरस्त्रियः । कथंचिद्धारणं कृत्वा विह्वलाः सज्वरा इव

इस प्रकार वे श्रेष्ठ स्त्रियाँ उस रात्रि को युग-सम दीर्घ मानकर बिताती रहीं; किसी तरह धैर्य धारण करके वे व्याकुल, मानो ज्वरग्रस्त, बनी रहीं।

Verse 73

प्रातर्व्योममणिं दृष्ट्वा मन्यमानाः स्वजीवितम् । विज्ञाप्य मातरं स्वांस्वां गौरीं पूजयितुं गताः

प्रातः आकाश-मणि (सूर्य) को देखकर, उसे अपना ही जीवन मानकर, उन्होंने अपनी-अपनी माताओं को निवेदन किया और गौरी-पूजन हेतु चली गईं।

Verse 74

स्नात्वा तेन विधानेन पुष्पैर्धूपैस्तथा पुनः । विधाय पूजनं देव्या गायंत्यस्तत्र ताः स्थिताः

उस विधान के अनुसार स्नान करके, फिर पुष्प और धूप अर्पित कर, उन्होंने देवी का पूजन किया; और वहीं खड़ी होकर स्तुतिगान करने लगीं।

Verse 75

एतस्मिन्नंतरे विप्रः स्नातुं सोऽपि समागतः । पितुराश्रमतस्तस्मादच्छोदेऽत्र सरोवरे

इसी बीच एक ब्राह्मण भी स्नान करने के लिए वहाँ आया। वह अपने पिता के आश्रम से चलकर अत्रि-प्रसिद्ध निर्मल ‘अच्छोद’ सरोवर पर पहुँचा।

Verse 76

मित्रं दृष्ट्वैव रात्र्यंते पद्मिन्य इव कन्यकाः । तत्फुल्लनयना जातास्तं दृष्ट्वा ब्रह्मचारिणम्

रात्रि के अंत में जैसे सूर्य को देखकर कमलिनियाँ खिल उठती हैं, वैसे ही उस ब्रह्मचारी को देखते ही कन्याएँ प्रसन्न होकर फूली हुई आँखों वाली हो गईं।

Verse 77

गत्वा तत्रैव ताः कन्या समीपं ब्रह्मचारिणः । सव्यापसव्यबंधेन भुजपाशं च चक्रिरे

वहीं जाकर वे कन्याएँ ब्रह्मचारी के निकट पहुँचीं और बाएँ-दाएँ से घेरकर बाँधते हुए उन्होंने अपनी भुजाओं का पाश बना लिया।

Verse 78

गतोऽसि प्रिय पूर्वेद्युर्गंतुमद्य न लभ्यते । वृतस्त्वं नूनमस्माभिर्नात्र तेऽस्ति विचारणा

प्रिय, तुम कल ही चले गए थे; आज तुम्हें जाने नहीं दिया जाएगा। निश्चय ही तुम्हें हमने वरण कर लिया है—इस विषय में तुम्हारे लिए कोई विचार नहीं।

Verse 79

इत्युक्तो ब्राह्मणः प्राह प्रहसन्बाहुपाशगः । युष्माभिरुच्यते भद्रमनुकूलं प्रियं वचः

ऐसा कहे जाने पर, भुजाओं के पाश में बँधा वह ब्राह्मण मुस्कराकर बोला—“भद्रे, तुमने तो अनुकूल और प्रिय वचन कहे हैं।”

Verse 80

प्रथमाश्रमनिष्ठस्य किंतु नश्येत मे व्रतम् । विद्याभ्यसनशीलस्य नाभूत्पारं गुरोः कुले

मैं प्रथम आश्रम (ब्रह्मचर्य) में दृढ़ था, फिर भी मेरा व्रत नष्ट न हो। विद्या-अभ्यास में रत होकर भी गुरु-कुल में रहते हुए मुझे पूर्णता का पार न मिला।

Verse 81

आश्रमे यत्र यो धर्मो रक्षणीयः सुपंडितैः । विवाहोऽयमतो मन्ये न धर्म इति कन्यकाः

जिस-जिस आश्रम में जो-जो धर्म सच्चे पंडितों द्वारा रक्षित किया जाना चाहिए, इसलिए हम कन्याएँ मानती हैं कि यह ‘विवाह’ धर्मानुकूल नहीं है।

Verse 82

आकर्ण्य विप्रवाक्यानि विप्रमूचुर्वरस्त्रियः । सकलध्वनिसोत्कंठ्यो कोकिलाइव माधवे

ब्राह्मण के वचन सुनकर वे श्रेष्ठ स्त्रियाँ ब्राह्मण से बोलीं—उनकी वाणी के हर स्वर में उत्कंठा थी, जैसे माधव मास में कोयलें।

Verse 83

धर्मादर्थोऽर्थतः कामः कामात्सुखफलोदयः । इत्येवं निश्चयज्ञास्ते वर्णयंति विपश्चितः

धर्म से अर्थ उत्पन्न होता है, अर्थ से काम जन्म लेता है, और काम से सुख-फल का उदय होता है—ऐसा निश्चय जानने वाले विद्वान वर्णन करते हैं।

Verse 84

सकामो धर्मबाहुल्यात्पुरतस्ते समुत्थितः । सेव्यतां विविधैर्भोगैः स्वच्छाभूमिरियं यतः

धर्म की प्रचुरता से तुम्हारे सामने काम्य-फल (इष्ट-स्थिति) प्रकट हुई है। विविध भोगों से इसका सेवन करो, क्योंकि यह भूमि स्वच्छ और निर्मल है।

Verse 85

श्रुत्वा तद्वचनं तासां प्राह गंभीरया गिरा । तथ्यं वो वचनं किंतु ममाप्यावश्यकं व्रतम्

उनकी बात सुनकर वह गंभीर वाणी में बोला— “तुम्हारा कथन सत्य है; किंतु मेरे लिए भी एक आवश्यक व्रत है, जिसका पालन करना ही होगा।”

Verse 86

प्राप्यानुज्ञां गुरोः कुर्वे विवाहकर्म नान्यथा । इत्युक्ताः पुनरूचुस्ताः स्फुटं मूढोऽसि सुंदर

“गुरु की अनुमति प्राप्त करके ही मैं विवाह-कर्म करूँगा— अन्यथा नहीं।” ऐसा कहने पर वे फिर स्पष्ट बोलीं— “सुंदर, तुम मूर्ख हो।”

Verse 87

सिद्धौषधं ब्रह्मधिया रसायनं सिद्धिर्निधिः साधुकुला वरांगनाः । मंत्रस्तथा सिद्धरसश्च धर्मतो मुने निषेव्याः सुधिया समागताः

हे मुने, ब्रह्मबुद्धि से और धर्ममार्ग से प्राप्त हुए सिद्ध औषधि-रसायन, सिद्धियाँ और निधियाँ, साधुजनों का संग तथा श्रेष्ठ स्त्रियों का सत्संग, मंत्र और सिद्ध-रस— इन सबका विवेकपूर्वक सेवन/आश्रय करना चाहिए।

Verse 88

कार्यं नु दैवाद्यदि सिद्धिमागतं तस्मिन्नुपेक्षां न च यांति नीतिगाः । यस्मादुपेक्षा न पुनः फलप्रदा तस्मान्न दीर्घीकरणं प्रशस्यते

यदि दैवबल से कोई कार्य सिद्धि को प्राप्त हो जाए, तो नीति-ज्ञ लोग उसमें उपेक्षा नहीं करते; क्योंकि उपेक्षा फिर फल नहीं देती— इसलिए विलंब और टालना प्रशंसनीय नहीं है।

Verse 89

विषादप्यमृतं ग्राह्यममेध्यादपि कांचनम् । नीचादप्युत्तमां विद्यां स्त्रीरत्नं दुष्कुलादपि

विष से भी अमृत ग्रहण करना चाहिए, अपवित्र से भी सुवर्ण; नीच से भी उत्तम विद्या, और दुष्कुल से भी स्त्री-रत्न स्वीकार्य है।

Verse 90

सांद्रानुरागाः कुलजन्मनिर्मलाः स्नेहार्द्रचित्ता सुगिरः स्वयंवराः । कन्या सुरूपाः खलु चारुयौवना धन्या लभंतेऽत्र नरास्तु नेतरे

यहाँ केवल भाग्यवान पुरुष ही ऐसी कन्याएँ पाते हैं जो गहन अनुराग से युक्त, कुल‑जन्म से निर्मल, स्नेह से आर्द्र हृदय वाली, मधुरभाषिणी, स्वयंवर करने वाली, रूपवती और मनोहर यौवन से शोभित हों; अन्य नहीं पाते।

Verse 91

क्व वयं सुरसुंदर्य्यः क्व भवांस्तापसो बटुः । दुर्घटस्य विधानेन मन्ये धातैव पंडितः

हम—स्वर्ग की सुन्दरी अप्सराएँ—कहाँ, और आप—तपस्वी बटुक—कहाँ? जो असंभव-सा प्रतीत हो, उसे भी रच देने में मुझे लगता है कि विधाता ही सच्चा पण्डित है।

Verse 92

तस्मादस्मानिदानीं तु स्वीकुर्य्यात्मंगलं भवान् । गांधर्वेण विवाहेन अन्यथा नोपजीवनम्

इसलिए अब आप मुझे अपना मंगलमय भाग्य मानकर स्वीकार कीजिए—गान्धर्व-विवाह से; अन्यथा मेरे लिए जीवित रहना संभव नहीं।

Verse 93

श्रुत्वा वाक्यं ततः प्राह ब्राह्मणो धर्मवित्तमः । भो मृगाक्ष्यः कथं त्याज्यो धर्मो धर्मधनैर्नरैः

उसके वचन सुनकर धर्म के परम ज्ञाता ब्राह्मण ने कहा—“हे मृगनयनी! जिनका धन ही धर्म है, वे मनुष्य धर्म को कैसे त्याग सकते हैं?”

Verse 94

धर्मश्चार्थश्चकामश्च मोक्षश्चैतच्चतुष्टयम् । यथोक्तं फलदं ज्ञेयं विपरीतं तु निष्फलम्

धर्म, अर्थ, काम और मोक्ष—यह चारों पुरुषार्थ शास्त्रानुसार विधि से साधे जाएँ तो फलदायक होते हैं; पर विपरीत रीति से साधे जाएँ तो निष्फल हो जाते हैं।

Verse 95

नाकालेऽहं व्रती कुर्यामतो दारपरिग्रहम् । न क्रिया फलमाप्नोति क्रियाकालं न वेत्ति यः

मैं व्रतधारी हूँ; अनुचित समय में विवाह (दार-परिग्रह) नहीं करूँगा। जो कर्म के उचित काल को नहीं जानता, उसकी क्रिया फल नहीं देती।

Verse 96

यतो धर्मविचारेऽस्मिन्प्रसक्तं मम मानसम् । तस्माच्छृणुत हे कन्या न समीहे स्वयंवरम्

इस धर्म-विचार में मेरा मन आसक्त है; इसलिए सुनो, हे कन्या—मैं स्वयंवर की इच्छा नहीं करता।

Verse 97

एवं ज्ञात्वाशयं तस्य समीक्ष्यैव परस्परम् । करात्करं विमुच्याथ जग्राहांघ्रिं प्रमोहिनी

उसका अभिप्राय जानकर और परस्पर एक-दूसरे को देखकर, मोहिनी ने हाथ से हाथ छुड़ाया और फिर उसका चरण पकड़ लिया।

Verse 98

भुजौ जगृहतुस्तस्य सुशीला सुस्वरा तथा । आलिलिंग सुतारा च वक्त्रं चुंबति चंद्रिका

सुशीला और सुस्वरा ने उसके भुजाओं को पकड़ लिया; सुतारा ने उसे आलिंगन किया और चन्द्रिका ने उसके मुख का चुंबन किया।

Verse 99

तथापि निर्विकारोऽसौ प्रलयानलसन्निभः । शशाप ब्रह्मचारी ताः क्रोधेनात्यंतमूर्छितः

फिर भी वह निर्विकार, प्रलयाग्नि के समान था; पर ब्रह्मचारी क्रोध से अत्यन्त मूर्छित होकर उन स्त्रियों को शाप देने लगा।

Verse 100

पिशाच्य इव मां लग्ना तत्पिशाच्यो भविष्यथ । एवं तेनाशु शप्तास्तास्तं त्यक्त्वा पुरतः स्थिताः

“पिशाचिनी की भाँति मुझसे लिपटी रहती है, तू वही पिशाचिनी बन जाएगी।” ऐसा कहकर उसने उन्हें शीघ्र शाप दिया; वे स्त्रियाँ उसे छोड़कर सामने आ खड़ी हुईं।

Verse 101

किमेतच्चेष्टितं पापं ह्यनागसि विचेष्टया । प्रियंकृतोऽप्रियंकृत्वा धिक्त्वां धर्मकृतांतकम्

यह कैसा पापमय आचरण है—निर्दोष के प्रति यह उलटी चेष्टा? उपकार पाकर भी तू अपकार करता है। धिक्कार है तुझ पर—तूने धर्म का ही अंत कर डाला।

Verse 102

अनुरक्तेषु भक्तेषु मित्रेषु द्रोहकारिणः । पुंसो लोकोभयोः सौख्यं नाशमेतीति नः श्रुतम्

हमने सुना है कि जो व्यक्ति अनुरक्त भक्तों और स्नेही मित्रों से द्रोह करता है, उसके लिए दोनों लोकों का सुख नष्ट हो जाता है।

Verse 103

तस्मात्त्वमपि नः शापात्पिशाचो भव सत्वरम् । इत्युक्त्वापि च ता बाला निःश्वसंत्यः क्रुधाकुलाः

“इसलिए हमारे शाप से तू भी शीघ्र पिशाच बन जा!” ऐसा कहकर वे बालाएँ क्रोध से व्याकुल होकर भारी-भारी साँसें लेने लगीं।

Verse 104

तदेवान्योन्यसंरंभात्तस्मिन्सरसि पार्थिव । ताः कन्या ब्रह्मचारी च सर्वे पैशाच्यमागताः

हे पार्थिव! उसी सरोवर में परस्पर क्रोध के कारण वे कन्याएँ और वह ब्रह्मचारी—सब के सब पैशाच्य-भाव को प्राप्त हो गए।

Verse 105

स पिशाचः पिशाच्यस्ताः क्रंदमानाः सुदारुणम् । क्षपयंति विपाकांस्तान्पूर्वोपात्तस्य कर्म्मणः

वह पिशाच उन पिशाचिनियों सहित अत्यन्त भयानक विलाप करता हुआ, पूर्वकृत कर्मों के पके हुए फलों को भोगकर क्षीण कर देता है।

Verse 106

स्वकाले प्रभवत्येव पूर्वोपात्तं शुभाशुभम् । स्वच्छायामिव दुर्वारं देवानामपि पार्थिव

हे राजन्! अपने समय पर पूर्वसंचित पुण्य-पाप अवश्य फल देता है; अपनी छाया की भाँति वह अटल है—देवताओं के लिए भी टालना असम्भव।

Verse 107

क्रंदंति पितरस्तासां मातरस्तत्र तत्र च । भ्रातरश्चैव बालानां दैवं हि दुरतिक्रमम्

उनके पिता रोते हैं और माताएँ भी यहाँ-वहाँ विलाप करती हैं; बालकों के भाई भी शोक करते हैं—क्योंकि दैव को पार करना कठिन है।

Verse 108

अतऊर्ध्वं पिशाचास्ते आहारार्थं सुदुःखिताः । इतस्ततश्च धावंतो वसंति सरसस्तटे

इसके बाद वे पिशाच भूख से पीड़ित और अत्यन्त दुःखी होकर, आहार की खोज में इधर-उधर दौड़ते हुए सरोवर के तट पर रहने लगते हैं।