Adhyaya 10
Svarga KhandaAdhyaya 1025 Verses

Adhyaya 10

Inquiry into Sacred Fords and the Merit of Earth-Circumambulation (Narada–Yudhishthira; Entry into the Dilipa–Vasistha Episode)

ऋषियों ने पृथ्वी का परिमाण और नदियों का विस्तार सुनकर संतोष प्रकट किया और सूत से निवेदन किया कि वे समस्त पावन तीर्थों का पूरा वर्णन तथा प्रत्येक तीर्थ के विशेष फल बताएं। सूत ने कहा कि यह प्रश्न अत्यन्त पुण्यदायक है और फिर एक प्राचीन संवाद का प्रसंग आरम्भ किया—वनवास के समय पाण्डवों के पास, धर्म में अडिग द्रौपदी के साथ, नारद का युधिष्ठिर से मिलन। नारद का यथोचित सत्कार हुआ। उन्होंने युधिष्ठिर को वर देने की बात कहकर प्रश्न करने को कहा। तब धर्मपुत्र ने पूछा—जो व्यक्ति तीर्थों में श्रद्धा रखकर सम्पूर्ण पृथ्वी की परिक्रमा करता है, उसे पूर्ण फल क्या प्राप्त होता है? नारद ने उत्तर देते हुए दृष्टान्त के रूप में दिलीप–वसिष्ठ की कथा का प्रवेश कराया—भागीरथी के गंगाद्वार पर दिलीप ने तर्पण और नियत कर्म किए; वसिष्ठ आए, राजा ने उनकी पूजा की, ऋषि प्रसन्न हुए—और आगे तीर्थ-फल का उपदेश देने की भूमिका बनी।

Shlokas

Verse 1

ऋषय ऊचुः । पृथिव्या हि परीमाणं संस्थानं सरितस्तथा । त्वत्तः श्रुत्वा महाभाग अमृतं पीतमेव च

ऋषियों ने कहा—हे महाभाग! आपसे पृथ्वी का परिमाण, उसका विन्यास तथा नदियों का वर्णन सुनकर हमें ऐसा लगा मानो हमने अमृत ही पी लिया हो।

Verse 2

तत्र भूमौ च तीर्थानि पावनानीति नः श्रुतम् । आचक्ष्व तानि सर्वाणि यथाफलकराणि च । सविशेषं महाप्राज्ञ श्रोतुमिच्छामहे तव

हमने सुना है कि उस भूमि में पावन करने वाले तीर्थ हैं। हे महाप्राज्ञ, उन सबका तथा वे जो-जो फल देते हैं, उनका भी वर्णन कीजिए; हम आपके मुख से विशेष रूप से सुनना चाहते हैं।

Verse 3

सूत उवाच । धन्यं पुण्यं महाख्यानं पृष्टमेव तपोधनाः । यथामति प्रवक्ष्यामि यथायोगं यथाश्रुतम्

सूत बोले—हे तपोधन ऋषियो, आपने धन्य और पुण्यमय महाख्यान के विषय में ही पूछा है। मैं अपनी बुद्धि के अनुसार, यथायोग्य और जैसा मैंने सुना है वैसा ही कहूँगा।

Verse 4

पुरातनं प्रवक्ष्यामि देवर्षेर्नारदस्य हि । युधिष्ठिरेण संवादं शृणु तद्द्विजसत्तमाः

मैं एक प्राचीन वृत्तांत कहूँगा—देवर्षि नारद का युधिष्ठिर के साथ संवाद। हे द्विजश्रेष्ठो, उसे सुनो।

Verse 5

हृतराज्याः पांडुपुत्रा वने तस्मिन्महारथाः । न्यवसंति महाभागा द्रौपद्या सह पांडवाः

राज्य से वंचित पांडु-पुत्र, वे महारथी, उस वन में निवास करते थे। वे महाभाग पांडव द्रौपदी के साथ वहाँ रहते थे।

Verse 6

अथापश्यन्महात्मानं देवर्षिं तत्र नारदम् । दीप्यमानं श्रिया ब्राह्म्या दीप्ताग्निसमतेजसम्

तब उसने वहाँ महात्मा देवर्षि नारद को देखा—ब्रह्मतेज की श्री से दीप्त, और प्रज्वलित अग्नि के समान तेजस्वी।

Verse 7

स तैः परिवृतः श्रीमान्भ्रातृभिः कुरुनंदनः । दिवि भाति हि दीप्तौजा देवैरिव शतक्रतुः

उन भ्राताओं से घिरा हुआ वह श्रीमान् कुरुनन्दन स्वर्ग में दीप्त तेज से चमका—जैसे देवों के बीच शतक्रतु इन्द्र शोभित होता है।

Verse 8

यथा च देवान्सावित्री याज्ञसेनी तथा पतीन् । न जहौ धर्मतः पार्थान्मेरुमर्कप्रभा यथा

जैसे सावित्री ने धर्मपूर्वक देवों को नहीं छोड़ा, वैसे ही याज्ञसेनी ने भी अपने पतियों को नहीं छोड़ा; धर्म में स्थित होकर वह पाण्डवों को कभी न त्यागी—जैसे सूर्य-प्रभा से दीप्त मेरु।

Verse 9

प्रतिगृह्य ततः पूजां नारदो भगवानृषिः । आश्वासयद्धर्म्मपुत्रं युक्तरूपप्रियेण च

तत्पश्चात् पूजन स्वीकार कर भगवान् ऋषि नारद ने धर्मपुत्र को युक्त, सुगठित और प्रिय वचनों से आश्वस्त किया।

Verse 10

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे दशमोऽध्यायः

इस प्रकार श्रीपद्ममहापुराण के स्वर्गखण्ड का दशम अध्याय समाप्त हुआ।

Verse 11

अथ धर्मसुतो राजा प्रणम्य भ्रातृभिः सह । उवाच प्रांजलिर्वाक्यं नारदं देवसंमितम्

तब धर्मसुत राजा ने भ्राताओं सहित प्रणाम करके, हाथ जोड़कर देवतुल्य नारद से वचन कहा।

Verse 12

त्वयि तुष्टे महाभाग सर्वलोकाभिपूजिते । कृतमित्येव मन्ये हि प्रसादात्तव सुव्रत

हे महाभाग, सर्वलोकों द्वारा पूजित! जब आप प्रसन्न होते हैं, हे सुव्रत, तब आपकी कृपा से मैं सब कुछ सिद्ध हुआ ही मानता हूँ।

Verse 13

यदि त्वहमनुग्राह्यो भ्रातृभिः सहितोऽनघ । संदेहं मे मुनिश्रेष्ठ हृत्स्थं त्वं छेत्तुमर्हसि

हे अनघ! यदि मैं अपने भाइयों सहित आपकी अनुकम्पा के योग्य हूँ, तो हे मुनिश्रेष्ठ, मेरे हृदय में स्थित संदेह को आप दूर करने योग्य हैं।

Verse 14

प्रदक्षिणां यः कुरुते पृथिवीं तीर्थतत्परः । किं फलं तस्य कार्त्स्न्येन तद्ब्रह्मन्वक्तुमर्हसि

हे ब्राह्मण! जो तीर्थों में तत्पर होकर समस्त पृथ्वी की प्रदक्षिणा करता है, उसे जो पूर्ण फल मिलता है, वह आप विस्तार से कहने योग्य हैं।

Verse 15

नारद उवाच । शृणु राजन्नवहितो दिलीपेन यथा पुरा । वसिष्ठस्य सकाशाद्वै सर्वमेतदुपश्रुतम्

नारद बोले—हे राजन्, सावधान होकर सुनो; प्राचीन काल में दिलीप ने वसिष्ठ के सान्निध्य से यह सब निश्चय ही सुना था।

Verse 16

पुरा भागीरथीतीरे दिलीपो राजसत्तमः । धर्म्यं व्रतं समास्थाय न्यवसन्मुनिवत्तदा

प्राचीन काल में भागीरथी के तट पर राजसत्तम दिलीप ने धर्ममय व्रत धारण करके तब मुनि के समान निवास किया।

Verse 17

शुभेदेशे महाराजपुण्ये देवर्षिपूजिते । गंगाद्वारे महातेजा देवगंधर्वसेविते

उस शुभ देश में, जो महान राजाओं के पुण्य से पावन और देवर्षियों द्वारा पूजित है—गङ्गाद्वार में वह महातेजस्वी तीर्थ देवों और गन्धर्वों से सेवित है।

Verse 18

स पितॄंस्तर्पयामास देवांश्च परमद्युतिः । ऋषींश्च तर्पयामास विधिदृष्टेन कर्मणा

उस परमद्युतिमान ने पितरों को तर्पण दिया, देवताओं को भी तृप्त किया; और विधि-विधान के अनुसार कर्म करके ऋषियों को भी संतुष्ट किया।

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य जपन्नेव महामनाः । ददर्श भूतसंकाशं वसिष्ठमृषिमुत्तमम्

कुछ काल बीतने पर वह महामना जप में ही लगा हुआ था कि उसने दिव्य-प्रभा से युक्त, भूतसदृश तेजस्वी, उत्तम ऋषि वसिष्ठ को देखा।

Verse 20

पुरोहितं स तं दृष्ट्वा दीप्यमानमिव श्रिया । प्रहर्षमतुलं लेभे विस्मयं परमं ययौ

उस पुरोहित को श्री से मानो दहकते हुए देखकर उसे अतुल हर्ष हुआ और वह परम विस्मय में डूब गया।

Verse 21

उपस्थितं महाराज पूजयामास भारत । स हि धर्म्मभृतां श्रेष्ठो विधिदृष्टेन कर्मणा

हे महाराज, हे भारत! जो उपस्थित हुआ था, उसने विधि-विधान के अनुसार उसका पूजन किया; क्योंकि वह धर्मधारियों में श्रेष्ठ था।

Verse 22

शिरसा चार्घ्यमादाय शुचिः प्रयतमानसः । नामसंकीर्त्तयामास तस्मिन्ब्रह्मर्षिसत्तमे

शुद्ध होकर और संयत मन से उसने अर्घ्य-जल को सिर पर धारण किया और उस परम ब्रह्मर्षि के सान्निध्य में पवित्र नाम का संकीर्तन करने लगा।

Verse 23

दिलीपोऽहं तु भद्रं ते दासोस्मि तव सुव्रत । तव संदर्शनादेव मुक्तोहं सर्वकिल्बिषैः

“मैं दिलीप हूँ; तुम्हारा कल्याण हो। हे सुव्रत, मैं तुम्हारा दास हूँ। तुम्हारे दर्शन मात्र से ही मैं समस्त पापों से मुक्त हो गया हूँ।”

Verse 24

एवमुक्त्वा महाराज दिलीपो द्विपदां वरः । वाग्यतः प्रांजलिर्भूत्वा तूष्णीमासीद्युधिष्ठिर

ऐसा कहकर, हे महाराज, मनुष्यों में श्रेष्ठ दिलीप ने वाणी को संयमित किया, हाथ जोड़कर प्रणाम किया और हे युधिष्ठिर, मौन हो गया।

Verse 25

तं दृष्ट्वा नियमेनाथ स्वाध्यायेन च कर्षितम् । दिलीपं नृपतिश्रेष्ठं मुनिः प्रीतमनाभवत्

नियमों से अनुशासित और स्वाध्याय से परिष्कृत उस नृपतिश्रेष्ठ दिलीप को देखकर मुनि का हृदय प्रसन्न हो उठा।