Adhyaya 99
Bhumi KhandaAdhyaya 9946 Verses

Adhyaya 99

The Glory of the Vāsudeva Hymn: Boons, Japa across the Yugas, and Ascent to Vaikuṇṭha

प्राचीन पाप-नाशक स्तुति को सुनकर वह राजा घोर कष्टों में भी शुद्ध और तेजस्वी हो जाता है। तभी वासुदेव-केशव-मुरारि श्रीहरि दिव्य परिकरों सहित प्रकट होते हैं; नारद, भृगुवंशीय, व्यास, वाल्मीकि, वसिष्ठ, गर्ग, जाबालि, रैभ्य, कश्यप आदि ऋषि तथा अग्नि-ब्रह्मा आदि देव, गन्धर्व-अप्सराएँ एकत्र होकर वैदिक स्तुतियों से भगवान् की प्रशंसा करते हैं। भगवान् विष्णु वर देने को कहते हैं। राजा विनयपूर्वक शरणागति और भक्ति प्रकट कर पहले अपनी पत्नी विज्वला के कल्याण की याचना करता है। हरि “वासुदेव” नाम की निर्णायक महिमा बताते हैं—यह महान पापों का भी नाश करता है—और अपने लोक में भोग तथा अनुग्रह प्रदान करते हैं। फिर स्तुति-जप का विधान युगानुसार बताया गया है: कृतयुग में क्षणमात्र से, त्रेता में एक मास से, द्वापर में छह मास से और कलियुग में एक वर्ष के जप से सिद्धि होती है। नित्य-जप के नियम, श्राद्ध-तर्पण-होम-यज्ञ में इसका प्रयोग और संकट-रक्षा का फल कहा गया है; इन्द्र का ब्रह्महत्या-दोष से मुक्त होना तथा नाग आदि का सिद्धि पाना उदाहरण रूप में आता है। अंत में राजा-रानी देव-वाद्यों और मंगल-गान के बीच भगवान् के धाम (वैकुण्ठ) को प्रस्थान करते हैं; उपसंहार में इसे वेन-प्रसंग, गुरु-तीर्थ और च्यवन-कथा से जोड़ा गया है।

Shlokas

Verse 1

विष्णुरुवाच । स्तोत्रं पवित्रं परमं पुराणं पापापहं पुण्यमयं शिवं च । धन्यं सुसूक्तं परमं सुजाप्यं निशम्य राजा स सुखी बभूव

विष्णु बोले—उस परम पवित्र स्तोत्र को, जो पुराण-प्रमाण, पापहारी, पुण्यमय और शिव (मंगल) है, सुनकर राजा सुखी हो गया। वह धन्य, सुसूक्त और जपने योग्य स्तोत्रों में श्रेष्ठ था।

Verse 2

गतासु तृष्णा क्षुधया समेता देवोपमो भूमिपतिर्बभूव । भार्या च तस्यापि विभाति रूपैर्युक्तावुभौ पापविबंधमाप्तौ

तृष्णा और क्षुधा से पीड़ित होते हुए भी वह भूमिपति देवतुल्य तेजस्वी हो गया; और उसकी पत्नी भी रूप-लावण्य से चमक उठी। दोनों साथ होकर पापजन्य बंधन में पड़े हुए थे।

Verse 3

देवः सुदेवैः परिवारितोसौ विप्रैः सुसिद्धैर्हरिभक्तियुक्तैः । आगत्य भूपं गतकल्मषं तं श्रीशंखचक्राब्जगदासिधर्ता

श्रीशंख, चक्र, पद्म, गदा और खड्ग धारण करने वाले वह भगवान, उत्तम देवताओं तथा हरिभक्ति से युक्त सिद्ध ब्राह्मणों से घिरे हुए, वहाँ आए और उस निष्पाप हुए राजा के पास पहुँचे।

Verse 4

श्रीनारदो भार्गव व्यास पुण्या समागतस्तत्र मृकंडसूनुः । वाल्मीकि नामा मुनिर्विष्णुभक्तः समागतो ब्रह्मसुतो वसिष्ठः

वहाँ पावन श्रीनारद आए; भार्गव और व्यास भी उपस्थित हुए; तथा पुण्यात्मा मृकण्डु-पुत्र भी। विष्णुभक्त मुनि वाल्मीकि आए और ब्रह्मा के मानस-पुत्र महर्षि वसिष्ठ भी पधारे।

Verse 5

गर्गो महात्मा हरिभक्तियुक्तो जाबालिरैभ्यावथ कश्यपश्च । आजग्मुरेते हरिणा समेता विष्णुप्रिया भागवतां वरिष्ठाः

हरि-भक्ति से युक्त महात्मा गर्ग, तथा जाबालि, रैभ्य और कश्यप—ये विष्णु के प्रिय, भागवतों में श्रेष्ठ भक्त—हरि के साथ वहाँ एकत्र होकर आए।

Verse 6

पुण्याः सुधन्या गतकल्मषास्ते हरेः सुपादांबुजभक्तियुक्ताः । श्रीवासुदेवं परिवार्य तस्थुः स्तुवंति भूपं विविधप्रकारैः

वे पुण्यात्मा, परम धन्य, कल्मष-रहित और हरि के उत्तम चरण-कमलों की भक्ति से युक्त थे। उन्होंने श्री वासुदेव को घेरकर खड़े होकर राजा की नाना प्रकार से स्तुति की।

Verse 7

देवाश्च सर्वे हुतभुङ्मुखाश्च ब्रह्मा हरिश्चापि सुदिव्यदेव्यः । गायंति दिव्यं मधुरं मनोहरं गंधर्वराजादिसुगायनाश्च

समस्त देव, अग्निमुख (हुतभुक्) तथा ब्रह्मा और हरि (विष्णु), और परम दिव्य देवियाँ—गंधर्वराज आदि श्रेष्ठ गायक भी—मधुर, मनोहर, दिव्य गीत गाते हैं।

Verse 8

सुवेद युक्तैः परमार्थसंमितैः स्तवैः सुपुण्यैर्मुनयः स्तुवंति । दृष्ट्वा पतिं भूपतिमेव देवो हरिर्बभाषे वचनं मनोहरम्

मुनियों ने वेद-युक्त, परमार्थ-संगत, अति पवित्र स्तवों से (उसकी) स्तुति की। पृथ्वीपति उस स्वामी को देखकर देव हरि ने मनोहर वचन कहा।

Verse 9

वरं यथेष्टं वरयस्व भूपते ददाम्यहं ते परितोषितो यतः । हरेस्तु वाक्यं स निशम्य राजा दृष्ट्वा मुरारिं वदमानमग्रे

हे भूपते! अपनी इच्छा के अनुसार वर माँगो; मैं तुम्हें देता हूँ, क्योंकि मैं प्रसन्न हूँ। हरि के ये वचन सुनकर, सामने बोलते मुरारि को देखकर राजा ध्यानपूर्वक सुनने लगा।

Verse 10

नीलोत्पलाभं मुरघातिनं प्रभुं तं शंखचक्रासिगदाप्रधारिणम् । श्रियासमेतं परमेश्वरं तं रत्नोज्ज्वलं कंकणहारभूषितम्

मैं उस प्रभु का दर्शन करता हूँ—नील कमल-सा श्याम, मुरासुर का संहारक; शंख, चक्र, खड्ग और गदा धारण करने वाले; श्री (लक्ष्मी) सहित परमेश्वर, रत्नों से दीप्त और कंगन-हारों से विभूषित।

Verse 11

रविप्रभं देवगणैः सुसेवितं महार्घहाराभरणैः सुभूषितम् । सुदिव्यगंधैर्वरलेपनैर्हरिं सुभक्तिभावैरवनीं गतो नृपः

सूर्य-सम तेजस्वी, देवगणों द्वारा भली-भाँति सेवित, अमूल्य हार-आभूषणों से सुशोभित, दिव्य सुगंधों और श्रेष्ठ लेपनों से अभिषिक्त उस हरि के प्रति शुद्ध भक्ति-भाव से युक्त राजा पृथ्वी से प्रस्थान कर गया।

Verse 12

दंडप्रणामैः सततं नमाम जयेति वाचाथ महानृपस्तदा । दासोस्मि भृत्योस्मि पुरः स ते सदा भक्तिं न जाने न च भावमुत्तमम्

तब महान राजा बोला—“मैं ‘जय’ कहता हुआ दंडवत् प्रणामों से आपको निरंतर नमस्कार करता हूँ। मैं आपका दास हूँ, आपका सेवक हूँ, सदा आपके सम्मुख खड़ा हूँ। मैं सच्ची भक्ति नहीं जानता, न ही मेरे भीतर उत्तम भाव है।”

Verse 13

जायान्वितं मामिह चागतं हरे प्रपाहि वै त्वां शरणं प्रपन्नम् । धन्यास्तु ते माधव मानवा द्विजाः सदैव ते ध्यानमनोविलीनाः

हे हरि! मैं अपनी पत्नी सहित यहाँ आया हूँ; मेरी रक्षा कीजिए—मैंने निश्चय ही आपकी शरण ली है। हे माधव! वे मनुष्य, विशेषतः द्विज, धन्य हैं जिनका मन सदा आपके ध्यान में लीन रहता है।

Verse 14

समुच्चरंतो भव माधवेति प्रयांति वैकुंठमितः सुनिर्मलाः । तवैव पादांबुजनिर्गतं पयः पुण्यं तथा ये शिरसा वहंति

“हे माधव, आप ही शरण हों!”—ऐसा उच्च स्वर से उच्चारण करते हुए परम निर्मल जन यहाँ से प्रस्थान कर वैकुण्ठ को प्राप्त होते हैं। और जो आपके कमल-चरणों से निकले पवित्र जल को मस्तक पर धारण करते हैं, वे भी धन्य होते हैं।

Verse 15

समस्ततीर्थोद्भव तोय आप्लुतास्ते मानवा यांति हरेः सुधाम

जो मनुष्य समस्त तीर्थों से उद्भूत जल में स्नान करते हैं, वे हरि के परम धाम—अमृतमय पद—को प्राप्त होते हैं।

Verse 16

नास्ति योगो न मे भक्तिर्ज्ञानं नास्ति न मे क्रिया । कस्य पुण्यस्य संगेन वरं मह्यं प्रयच्छसि

न मुझमें योग है, न भक्ति; न ज्ञान है, न कोई कर्मकाण्ड। किस पुण्य के संग से आप मुझे यह वर प्रदान करते हैं?

Verse 17

हरिरुवाच । वासुदेवाभिधानं यन्महापातकनाशनम् । भवता विज्वलात्पुण्याच्छ्रुतं राजन्विकल्मषः

हरि बोले—हे राजन्, तुमने निष्कलुष भाव से उस तेजस्वी पुण्य-प्रभव स्रोत से यह सुना है कि ‘वासुदेव’ नाम महापातकों का नाशक है।

Verse 18

तेन त्वं मुक्तिभागी च संजातो नात्र संशयः । मम लोके प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्भोगान्मनोनुगान्

इसलिए तुम निश्चय ही मुक्ति के भागी हो—इसमें संदेह नहीं। मेरे लोक में अपने मन के अनुरूप दिव्य भोगों का उपभोग करो।

Verse 19

राजोवाच । यदिदेववरोदेयोममदीनस्यवैत्वया । विज्वलायप्रयच्छत्वंप्रथमंवरमुत्तमम्

राजा बोला—हे देव, यदि आप मुझ दीन को वर देने वाले हैं, तो पहले विज्वला को ही सर्वोत्तम और उत्तम वर प्रदान कीजिए।

Verse 20

हरिरुवाच । विज्वलस्य पिता पुण्यः कुंजलो ज्ञानमंडितः । वासुदेवमहास्तोत्रं नित्यं पठति भूपते

हरि ने कहा—हे राजन्, विज्वल के पिता पुण्यात्मा कुंजल, जो ज्ञान से विभूषित हैं, प्रतिदिन वासुदेव के महास्तोत्र का पाठ करते हैं।

Verse 21

पुत्रैः प्रियासमेतोऽसौ मम गेहं प्रयास्यति । एतत्तु जपते स्तोत्रं सदा दास्याम्यहं फलम्

वह अपने पुत्रों और प्रिय पत्नी सहित मेरे धाम को आएगा। और जो इस स्तोत्र का सदा जप करता है, उसे मैं नित्य इसका फल प्रदान करूँगा।

Verse 22

एवमुक्ते शुभे वाक्ये राजा केशवमब्रवीत् । इदं स्तोत्रं महापुण्यं सफलं कुरु केशव

ऐसे शुभ वचन कहे जाने पर राजा ने केशव से कहा—हे केशव, इस महापुण्यकारी स्तोत्र को सफल कर दीजिए।

Verse 23

हरिरुवाच । कृते युगे महाराज यदा स्तोष्यंति मानवाः । तदा मोक्षं प्रयास्यंति तत्क्षणान्नात्र संशयः

हरि ने कहा—हे महाराज, कृतयुग में जब मनुष्य पूर्ण तृप्ति को प्राप्त होते हैं, उसी क्षण वे मोक्ष को प्राप्त हो जाते हैं; इसमें संदेह नहीं।

Verse 24

त्रेतायां मासमात्रेण षड्भिर्मासैस्तु द्वापरे । वर्षेणैकेन च कलौ ये जपंति च मानवाः

त्रेतायुग में केवल एक मास के जप से, द्वापरयुग में छह मासों में, और कलियुग में एक वर्ष में—जो मनुष्य जप करते हैं, वे सिद्धि प्राप्त करते हैं।

Verse 25

स्वर्गं प्रयांति राजेंद्र वैष्णवं गतिदायकम् । त्रिकालमेककालं वा स्नातो जपति ब्राह्मणः

हे राजेन्द्र! ब्राह्मण स्नान करके त्रिकाल या एककाल भी जप करे तो वह वैष्णव-स्वरूप परम गति देने वाले स्वर्ग को प्राप्त होता है।

Verse 26

यं यं तु वांछते कामं स स तस्य भविष्यति । क्षत्रियो जयमाप्नोति धनधान्यैरलंकृतः

मनुष्य जो-जो कामना करता है, वह- वह उसकी सिद्ध होती है। क्षत्रिय विजय पाता है और धन-धान्य से समृद्ध होकर शोभित होता है।

Verse 27

वैश्यो भविष्यति श्रीमान्सुखी शूद्रो भविष्यति । अंत्यजं श्रावयेद्योयं पापान्मुक्तो भविष्यति

वैश्य श्रीमान् होता है, शूद्र सुखी होता है। और जो इस पाठ को अंत्यज को सुनवाता है, वह पापों से मुक्त हो जाता है।

Verse 28

श्रावको नरकं घोरं कदाचिन्नैव पश्यति । मम स्तोत्रप्रसादाच्च सर्वसिद्धो भविष्यति

श्रावक (भक्त) कभी भी घोर नरक को नहीं देखता। मेरे स्तोत्र के प्रसाद से वह सर्वसिद्धि को प्राप्त होता है।

Verse 29

ब्राह्मणैर्भोज्यमानैश्च श्राद्धकाले पठिष्यति । पितरो वैष्णवं लोकं तृप्ता यास्यंति भूपते

हे भूपते! श्राद्धकाल में ब्राह्मणों को भोजन कराते समय यदि इसका पाठ किया जाए, तो पितर तृप्त होकर वैष्णव लोक को जाते हैं।

Verse 30

तर्पणांते जपं कुर्याद्ब्राह्मणो वाथ क्षत्रियः । पिबंति चामृतं तस्य पितरो हृष्टमानसाः

तर्पण के अंत में ब्राह्मण अथवा क्षत्रिय को जप करना चाहिए; उसके उस जप-फल को पितर हर्षित होकर अमृत के समान पीते हैं।

Verse 31

होमेषु यज्ञमध्ये च भावाज्जपति मानवः । तत्र विघ्ना न जायंते सर्वसिद्धिर्भविष्यति

होम में और यज्ञ के मध्य में जो मनुष्य श्रद्धाभाव से मंत्र-जप करता है, वहाँ विघ्न उत्पन्न नहीं होते और सर्वसिद्धि अवश्य प्राप्त होती है।

Verse 32

विषमे दुर्गसंस्थाने हिंस्रव्याघ्रस्य संकटे । चौराणां संकटे प्राप्ते तत्र स्तोत्रमुदीरयेत्

विषम मार्ग में, दुर्गम स्थान में, हिंसक व्याघ्र के संकट में, तथा चोरों के भय के उपस्थित होने पर—उस समय उस स्तोत्र का पाठ करना चाहिए।

Verse 33

तत्र शांतिर्महाराज भविष्यति न संशयः । अन्येष्वेव सुभव्येषु राजद्वारे गते नरे

हे महाराज! वहाँ निःसंदेह शांति होगी; और जब मनुष्य राजद्वार पर जाए, तथा अन्य शुभ अवसरों में भी यही फल प्राप्त होता है।

Verse 34

वासुदेवाभिधानस्य अयुतं जपते नरः । ब्रह्मचर्येण संस्नातः क्रोधलोभविवर्जितः

जो मनुष्य ‘वासुदेव’ नाम का दस हजार बार जप करता है—ब्रह्मचर्य-निष्ठा से स्नात और क्रोध-लोभ से रहित—वह महान पुण्य प्राप्त करता है।

Verse 35

तिलतंडुलकैर्होमं दशांशमाज्यमिश्रितम् । वासुदेवं प्रपूज्यैव दद्यात्प्रयतमानसः

तिल और चावल के दानों से, घी का दशांश मिलाकर हवन करे। वासुदेव की विधिवत् पूजा करके, संयमित और एकाग्र मन से दान/आहुति दे।

Verse 36

श्लोकं प्रति ततो देयं होमं ध्यानेन मानवैः । तेषां सुभृत्यवन्नित्यं पार्श्वं नैव त्यजाम्यहम्

इसलिए प्रत्येक श्लोक के लिए मनुष्य ध्यान करते हुए हवन की आहुति दें। मैं उनका पक्ष कभी नहीं छोड़ता; सदा उनके पास एक निष्ठावान सेवक की भाँति रहता हूँ।

Verse 37

कलौ युगे सुसंप्राप्ते स्तोत्रे दास्यं प्रयास्यति । वेदभंगप्रसंगेन यस्य कस्य न दीयते

कलियुग के पूर्ण आगमन पर यह (सच्चा) स्तोत्र दासत्व को प्राप्त होगा; और ‘वेद-भंग’ के बहाने इसे किसी-तिसी को नहीं दिया जाएगा।

Verse 38

सर्वकामसमृद्धार्थः स चैव हि भविष्यति । एवं हि सफलं स्तोत्रं मया भूप कृतं शृणु

वह निश्चय ही समस्त कामनाओं में समृद्ध और प्रयोजन-सिद्ध होगा। हे भूप! सुनो—यह स्तोत्र मैंने रचा है, जो इस प्रकार निश्चय ही फलदायक है।

Verse 39

ब्रह्मणा निर्मितं तेन जप्तं रुद्रेण वै पुरा । ब्रह्महत्याविनिर्मुक्त इंद्रो मुक्तश्च किल्बिषात्

वह (मंत्र) ब्रह्मा द्वारा निर्मित है और पूर्वकाल में रुद्र ने जपा था। उसी से इन्द्र ब्रह्महत्या के पाप से मुक्त हुआ और अपराध-बोध से भी छूट गया।

Verse 40

देवाश्च ऋषयो गुह्याः सिद्धविद्याधरामराः । नागैस्तु पूजितं स्तोत्रमापुः सिद्धिं मनीप्सिताम्

देव, ऋषि, गुह्यक, सिद्ध, विद्याधर और अमर—नागों की भाँति उस स्तोत्र का पूजन करके—मनवांछित आध्यात्मिक सिद्धि को प्राप्त हुए।

Verse 41

पुण्यो धन्यः स वै दाता पुत्रवान्हि भविष्यति । जपिष्यति मम स्तोत्रं नात्र कार्या विचारणा

वह दाता निश्चय ही पुण्यवान और धन्य है; वह पुत्रवान होगा। वह मेरे स्तोत्र का जप करेगा—इसमें विचार या संदेह की कोई आवश्यकता नहीं।

Verse 42

आगच्छ त्वं स्त्रिया सार्धं मम स्थानं नृपोत्तम । हस्तावलंबनं दत्तं हरिणा तस्य भूपतेः

हे नृपोत्तम! अपनी पत्नी सहित मेरे धाम में आओ। उस राजा को हरि ने अपने हाथ का सहारा—दिव्य सहायता और संरक्षण—प्रदान किया।

Verse 43

नेदुर्दुंदुभयस्तत्र गंधर्वा ललितं जगुः । ननृतुश्चाप्सरः श्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं प्रचक्रिरे

वहाँ दुंदुभियाँ गूँज उठीं; गंधर्व मधुर गान करने लगे। श्रेष्ठ अप्सराएँ नृत्य करने लगीं और पुष्प-वृष्टि करने लगीं।

Verse 44

देवाश्च ऋषयः सर्वे वेदस्तोत्रैः स्तुवंति ते । ततो दयितया सार्द्धं जगाम नृपतिर्हरिम्

समस्त देव और ऋषि वेद-स्तोत्रों से उसकी स्तुति करने लगे; तब राजा अपनी प्रिया सहित हरि के पास गया।

Verse 45

तं स्तूयमानं सुरसिद्धसंघैः स विज्वलः पश्यति हृष्टमानसः । समागतस्तिष्ठति यत्र वै पिता माता च वेगेन महाप्रभावः

देवों और सिद्धों के समूहों द्वारा स्तुत्य उस पुरुष को विज्वल हर्षित मन से देखता रहा। तभी महान् प्रभावशाली उसके माता-पिता वेग से आकर वहीं आ खड़े हुए जहाँ वह था।

Verse 99

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे नवनवतितमोऽध्यायः

इस प्रकार श्रीपद्मपुराण के भूमिखण्ड में वेनोपाख्यान, गुरुतीर्थ तथा च्यवनचरित्र के प्रसंग में निन्यानवेवाँ अध्याय समाप्त हुआ।