नरोत्तमौ केशवपाण्डुनन्दनौ तदाहितावग्निदिवाकराविव । रणाजिरे वीतभयौ विरेजतु: समानयानाविव विष्णुवासवौ
narottamau keśavapāṇḍunandanau tadāhitāv agnidivākarāv iva | raṇājire vītabhayau virejatuḥ samānayānāv iva viṣṇuvāsavau ||
शल्य ने कहा—तब केशव और पाण्डुनन्दन, वे दोनों नरश्रेष्ठ, एक ही रथ पर आरूढ़ होकर रणभूमि में अग्नि और सूर्य के समान दीप्तिमान हो उठे। युद्ध के घोर संकुल में भी वे निर्भय थे और एक ही वाहन पर बैठे हुए विष्णु और वासव (इन्द्र) के समान शोभायमान प्रतीत हुए।
शल्य उवाच
The verse elevates fearless, duty-bound action in a righteous cause: when courage and clarity are joined with divine guidance (Kṛṣṇa) and disciplined human effort (Arjuna), they radiate moral and martial strength, undisturbed by fear.
Śalya describes Kṛṣṇa and Arjuna entering the battlefield together on Arjuna’s chariot. Their combined presence is portrayed through cosmic and divine comparisons—Fire and Sun, Viṣṇu and Indra—emphasizing their splendor and fearlessness at this moment in the Karṇa Parva battle.