भण्डपुत्रशोकः (Bhaṇḍa’s Lament for His Sons) — Lalitopākhyāna Episode
हा हतो ऽस्मि विपन्नो ऽस्मि मन्दभाग्यो ऽस्मि पुत्रकाः / इति शोकात्स पर्यस्यन्प्रलपन्मुक्तमूर्धजः / मूर्च्छया लुप्तहृदयो निष्पपात नुपासनात्
hā hato 'smi vipanno 'smi mandabhāgyo 'smi putrakāḥ / iti śokātsa paryasyanpralapanmuktamūrdhajaḥ / mūrcchayā luptahṛdayo niṣpapāta nupāsanāt
‘हाय! मैं मारा गया, मैं विपत्ति में पड़ गया, मैं अभागा हूँ, हे पुत्रो!’—ऐसा शोक में उलट-पलट कर, विलाप करता, केश बिखरे हुए वह मूर्छित होकर हृदय-शून्य-सा आसन से गिर पड़ा।