Adhyaya 37

આ અધ્યાયમાં ભારદ્વાજ ઋષિ હૈહય વંશના રાજા શંખનું આદર્શ વૈષ્ણવ-ચરિત્ર વર્ણવે છે. રાજા વિષ્ણુના એકાંત ભક્ત છે—નિત્ય સ્મરણ, જપ, પૂજા અને વૈષ્ણવ પુરાણકથાઓનું શ્રદ્ધાપૂર્વક શ્રવણ કરે છે; તેમજ દાન, વ્રત અને મહાયજ્ઞો યોગ્ય દક્ષિણાસહિત વિધિપૂર્વક કરે છે. એટલું પુણ્ય હોવા છતાં પ્રત્યક્ષ દર્શન ન મળતાં તે દુઃખી થાય છે અને તેને પૂર્વકર્મના આવરણ-શેષ તરીકે માને છે. ત્યારે કેશવ અદૃશ્ય વાણીથી કહે છે કે વેંકટનામક અદ્રિ (વેંકટાચલ) તેમનું અતિ પ્રિય ધામ છે; ત્યાં દીર્ઘ તપ કરવાથી ભગવાન સ્વયં પ્રગટ થશે. શંખ પુત્ર વજ્રને રાજ્યમાં સ્થાપી નારાયણગિરિ જાય છે, સ્વામી-પુષ્કરિણીના કાંઠે તપોવાસ સ્થાપે છે. આ વચ્ચે બ્રહ્માની આજ્ઞાથી અગસ્ત્ય મુનિ પણ આવે છે; પર્વતની પ્રદક્ષિણા કરે છે, સ્કંદધારા વગેરે તીર્થોનું સેવન કરી ગોવિંદની આરાધના કરે છે, પરંતુ શરૂઆતમાં દર્શન થતું નથી. પછી બૃહસ્પતિ, ઉશનસ અને રાજોપરિચર નામના વસુ આદેશ આપે છે કે વેંકટ પર ગોવિંદ અગસ્ત્ય અને શંખ—બન્નેને દર્શન આપશે, અને તેથી ત્યાં એકત્રિત સૌને સામૂહિક દર્શન મળશે. અંતે અગસ્ત્યાદિ પર્વતની શુભ પ્રકૃતિ નિહાળી સ્વામી-પુષ્કરિણીના કાંઠે પહોંચે છે; શંખ વિધિપૂર્વક સત્કાર કરી સૌ સાથે કીર્તનમય ભક્તિમાં જોડાય છે.