Adhyaya 25

અધ્યાય ૨૫માં શ્રીસૂત નૈમિષારણ્યના ઋષિઓને વેંકટાદ્રિ પર સ્થિત જાબાલીતીર્થનું માહાત્મ્ય સંભળાવે છે. તે તેને સર્વ પાપોનો નાશ કરનાર તીર્થ તરીકે વર્ણવે છે. ઋષિઓ ‘દુરાચાર’ નામના વ્યક્તિની કથા અને તેના દોષનું સ્વરૂપ પૂછે છે. સૂત કહે છે કે કાવેરી નજીક રહેતો એક બ્રાહ્મણ દુરાચાર મહાપાતકીઓ (બ્રહ્મઘ્ન, સુરાપ, સ્તેયી, ગુરુતલ્પગ વગેરે) સાથે લાંબા સમયના સંગથી કલુષિત થયો. ગ્રંથમાં ક્રમશઃ જણાવાયું છે કે આવા લોકો સાથે દીર્ઘ સહવાસ, સ્પર્શ, સાથે ભોજન અને સાથે શયન કરવાથી બ્રાહ્મણ્ય ઘટતું જાય છે અને અંતે દોષ-સામ્ય થાય છે. પછી દુરાચાર વેતાળગ્રસ્ત બની ભટકતો રહ્યો; પરંતુ શેષ પુણ્ય અને દૈવયોગથી વેંકટાદ્રિ પહોંચીને જાબાલીતીર્થમાં સ્નાન કરતાં જ વેતાળ અને પાપોથી મુક્ત થયો. પછી તે જાબાલી ઋષિ પાસે જઈ કારણ પૂછે છે. જાબાલી સમજાવે છે—જે વેતાળ હતો તે પૂર્વે બ્રાહ્મણ હતો; મૃત્યુતિથિએ વિહિત પાર્વણ-શ્રાદ્ધ ન કરવાથી પિતૃશાપથી વેતાળત્વ પામ્યો. જાબાલીતીર્થસ્નાનથી તેને પણ વિષ્ણુલોક પ્રાપ્ત થાય છે. સાથે નીતિરૂપે કહે છે કે અવસાન પામેલા માતા-પિતાના શ્રાદ્ધની ઉપેક્ષા કરવાથી વેતાળગતિ અને નરક મળે છે. અંતે ફલશ્રુતિ—જાબાલીતીર્થમાં સ્નાનમાત્રથી સ્મૃતિમાં સ્પષ્ટ પ્રાયશ્ચિત્ત ન હોય એવા કઠિન પાપો પણ નાશ પામે છે, અને આ માહાત્મ્યનું શ્રવણ પણ પાપમોચક છે.