Adhyaya 20

શ્રી સૂત પાપનાશન-તીર્થની પાપનાશક મહિમા એક દૃષ્ટાંતકથા દ્વારા પ્રગટ કરે છે. ભદ્રમતિ નામનો વિદ્વાન પરંતુ ગરીબ બ્રાહ્મણ દારિદ્ર્યથી થતો સામાજિક અપમાન અને માનસિક વ્યથા વર્ણવે છે—વિદ્યા અને સદાચાર હોવા છતાં સાધનોના અભાવે લોકમાન ઘટે છે. તેની પતિવ્રતા અને નૈતિક વિવેકવાળી પત્ની કામિની નારદજીના ઉપદેશ અને પોતાના પિતાના પૂર્વદૃષ્ટાંતને યાદ કરાવી વેંકટાચલ યાત્રાનો ઉપદેશ આપે છે—સંકલ્પપૂર્વક સ્નાન, શ્રીનિવાસનું દર્શન અને ભૂમિદાન કરવું. પછી ભૂમિદાનને દાનોમાં શ્રેષ્ઠ કહી તેના તુલનાત્મક ફળ, મહાયજ્ઞસમાન પુણ્ય અને યોગ્ય પાત્રને (શ્રોત્રિય, અહિતાગ્નિ) આપવાથી મહાપાપોનું શમન થાય તેવી શક્તિ સમજાવવામાં આવે છે. સુઘોષ નામનો દાતા ભદ્રમતિને માપીને એક ભૂખંડ દાન કરે છે અને તે કર્મ જનાર્દનને અર્પિત કરે છે; આ દાનથી સુઘોષની પરલોકગતિ મંગલ થાય છે એમ કથામાં કહેવાય છે. ભદ્રમતિ પરિવાર સાથે વેંકટાચલ જઈ સ્વામી-સરસમાં સ્નાન કરે છે, વેંકટેશ્વરનું દર્શન કરે છે અને પાપનાશન-તીર્થમાં ભૂમિદાન પૂર્ણ કરે છે. વિધિના પ્રભાવથી શંખ-ચક્ર-ગદા-ધારી વિષ્ણુ પ્રગટ થઈ તેની સ્તુતિ સ્વીકારે છે અને લોકકલ્યાણ તથા અંતિમ મોક્ષનું આશ્વાસન આપે છે; અંતે સૂત ફરીથી તીર્થ અને દાનની મહિમા પ્રતિપાદિત કરે છે.