Adhyaya 17

આ અધ્યાયમાં સૂતજી વેંકટાદ્રિ/વેંકટાચલની મહિમાનું વર્ણન આગળ વધારે છે. કહેવામાં આવે છે કે પૃથ્વી અને દિવ્ય લોકોના સર્વ તીર્થો વેંકટ પર્વતમાં સમાયેલાં છે; તેથી આ ક્ષેત્ર સર્વતીર્થમય પવિત્ર ધામ અને એક દિવ્ય સૂક્ષ્મ-બ્રહ્માંડ સમાન છે. ભગવાનનું સ્વરૂપ શાસ્ત્રીય વૈષ્ણવ ચિહ્નોથી યુક્ત—શંખ-ચક્રધારી, પીતાંબરધારી, કૌસ્તુભભૂષિત—ભક્તરક્ષક અને વેદાધારિત પાવનતાનું આધારસ્થાન તરીકે વર્ણવાય છે. પછી વાર્ષિક સેવામાં વિવિધ પ્રદેશોના ભક્તસમૂહોની હાજરી અને ભાદ્રપદ ઉત્સવના સંદર્ભમાં દર્શન-સેવાને શુદ્ધિકારક ગણાવવામાં આવે છે. વિશેષરૂપે બ્રહ્મોત્સવ—કન્યા માસમાં બ્રહ્માએ ધ્વજારોહણ (ધ્વજ ઊંચકવાની) વિધિ સ્થાપી, અને તે વાર્ષિક મહોત્સવમાં મનુષ્યો, દેવો, ગંધર્વો, સિદ્ધો તથા વિદ્વાન દ્વિજોની મહાસભા થાય છે. ગંગા જેમ નદીઓમાં શ્રેષ્ઠ અને વિષ્ણુ જેમ દેવોમાં શ્રેષ્ઠ—એવી ઉપમાઓથી વેંકટને ક્ષેત્રોમાં ‘ઉત્તમોત્તમ’ ઠરાવવામાં આવે છે. અંતે ફલશ્રુતિ કહે છે કે ભક્તિપૂર્વક આ મહિમાનું શ્રવણ કરનારને વિષ્ણુલોકમાં ઉચ્ચ પદ મળે; તેમજ શ્રીસ્વામી-પુષ્કરિણીને મુખ્ય તીર્થ કહી તેની નજીક લક્ષ્મીસહિત ભગવાનના વરદાનપ્રદ નિવાસનું વર્ણન થાય છે.