Adhyaya 32

Verse 1

श्रीसूत उवाच । भूयोऽपिसंप्रवक्ष्यामि धनुष्कोटेस्तु वैभवम् । युष्माकमादरेणाहं नैमिषारण्यवा सिनः

શ્રીસૂત બોલ્યા—હું ફરી ધનુષ્કોટિનું વૈભવ પ્રકટ કરીશ. હે નૈમિષારણ્યવાસીઓ, તમારાં પ્રત્યે આદરથી જ હું આ વચન કહું છું.

Verse 2

नंदोनाम महाराजः सोमवंशसमुद्भवः । धर्मेण पालयामास सागरांतां धरामिमाम्

સોમવંશમાં જન્મેલો નંદ નામનો મહારાજા હતો. તેણે ધર્મ દ્વારા સમુદ્ર-સીમિત આ ધરતીનું પાલન અને રક્ષણ કર્યું.

Verse 3

तस्य पुत्रः समभवद्धर्मगुप्त इति श्रुतः । राज्य रक्षाधुरं नंदो निजपुत्रे निधाय सः

તેણે ‘ધર્મગુપ્ત’ નામે પ્રસિદ્ધ એવો પુત્ર પામ્યો. નંદે રાજ્યરક્ષાનો ભાર પોતાના પુત્રને સોંપી દીધો.

Verse 4

जितेंद्रियो जिताहारः प्रविवेश तपोवनम् । ताते तपोवनं याते धर्मगुप्ताभिधो नृपः

ઇન્દ્રિયો જીતીને અને આહાર સંયમમાં રાખીને તે તપોવનમાં પ્રવેશ્યો. પિતા તપોવન ગયા પછી ‘ધર્મગુપ્ત’ નામના નૃપે રાજ્યભાર સંભાળ્યો.

Verse 5

मेदिनीं पालया मास धर्मज्ञो नीतितत्परः । ईजे बहुविधैर्यज्ञैर्देवानिंद्रपुरोगमान्

ધર્મજ્ઞ અને નીતિમાં તત્પર રહી તેણે ધરતીનું પાલન કર્યું. તેણે ઇન્દ્ર-પુરોગામી દેવતાઓની અનેકવિધ યજ્ઞોથી આરાધના કરી.

Verse 6

ब्राह्मणेभ्यो ददौ वित्तं क्षेत्राणि च बहूनि सः । सर्वे स्वधर्मनिरतास्तस्मिन्राजनि शासति

તેણે બ્રાહ્મણોને ધન અને અનેક ક્ષેત્રભૂમિઓ દાનમાં આપી. તે રાજાના શાસનમાં સર્વે લોકો પોતાના સ્વધર્મમાં નિરત રહ્યા.

Verse 7

बभूवुर्नाभवन्पीडास्तस्मिंश्चोरादिसंभवाः । कदाचिद्धर्मगुप्तोऽयमारूढस्तुरगोत्तमम्

તે શાસન કરતો હતો ત્યારે ચોર વગેરેમાંથી ઉપજતી કોઈ પીડા થતી ન હતી. એક વખત આ ધર્મગુપ્ત ઉત્તમ ઘોડા પર આરોહણ કર્યો.

Verse 8

वनं विवेश विप्रेंद्रा मृगयारसकौ तुकी । तमालतालहिंतालकुरवाकुलदिङ्मुखे

હે વિપ્રેન્દ્રો, મૃગયા-ક્રીડાના રસમાં તલ્લીન થઈ તે એવા વનમાં પ્રવેશ્યો કે જ્યાં તમાલ, તાલ, હિંતાાલ અને કુરવ વૃક્ષોથી દિશાઓ ઘનીભૂત હતી.

Verse 9

विचचार वने तस्मिन्सिंहव्याघ्रभयानके । मत्तालिकुलसंनादसंमूर्छितदिगंतरे

સિંહ અને વ્યાઘ્રોથી ભયંકર એવા તે વનમાં તે વિહાર કરતો રહ્યો; મત્ત ભમરાઓના ઝુંડના ગુંજનથી દિશાઓ મોહિત થઈ ગઈ હતી.

Verse 10

पद्म कल्हारकुमुदनीलोत्पलवनाकुलैः । तटाकैरपि संपूर्णे तपस्विजनमंडिते

તે વન પદ્મ, કલ્હાર, કુમુદ અને નીલોત્પલના ઘન સમૂહોથી ભરાયેલા તળાવો વડે પરિપૂર્ણ હતું અને તપસ્વીજનોના સમુદાયોથી શોભિત હતું.

Verse 11

तस्मिन्वने संचरतो धर्मगुप्तस्य भूपतेः । अभूद्विभावरी विप्रास्त मसावृतदिङ्मुखा

હે વિપ્રો, તે વનમાં વિચરતા ધર્મગુપ્ત રાજાને રાત્રિ આવી પડી અને અંધકારથી સર્વ દિશાઓ ઢંકાઈ ગઈ.

Verse 12

राजापि पश्चिमां संध्यामुपास्य नियमान्वितः । जजाप तत्र च वने गायत्रीं वेदमातरम्

રાજાએ પણ નિયમનિષ્ઠ બની પશ્ચિમ સંધ્યાનું ઉપાસન કર્યું અને તે જ વનમાં વેદમાતા ગાયત્રીનો જપ કર્યો.

Verse 13

सिंहव्याघ्रादिभीत्या स्मिन्वृक्षमेकं समास्थिते । राजपुत्रे तदाभ्यागादृक्षः सिंहभयार्दितः

સિંહ-વાઘ વગેરેના ભયથી રાજપુત્ર એક વૃક્ષ પર ચઢી રહ્યો હતો, ત્યારે સિંહભયથી પીડિત એક રીંછ દોડી ત્યાં આવી પહોંચ્યો.

Verse 14

अन्वधावतं तं ऋक्षमैकः सिंहो वनेचरः । अनुद्रुतः स सिंहेन ऋक्षो वृक्षमुपारुहत्

તે રીંછને પાછળથી એક વનચર સિંહ દોડ્યો; સિંહથી હાંખાયેલો રીંછ વૃક્ષ પર ચઢી ગયો.

Verse 15

आरुह्य ऋक्षो वृक्षं तं ददर्श जगतीपतिम् । वृक्षस्थितं महात्मानं महाबलपराक्रमम्

વૃક્ષ પર ચઢીને રીંછે જગતીપતિ—મહાત્મા, મહાબળ અને પરાક્રમી રાજાને વૃક્ષસ્થિત જોયો.

Verse 16

उवाच भूपतिं दृष्ट्वा ऋक्षोयं वनगोचरः । मा भीतिं कुरु राजेंद्र वत्स्यावो रजनीमिह

રાજાને જોઈ વનમાં ફરતો રીંછ બોલ્યો— “હે રાજેન્દ્ર, ભય ન કર; આપણે અહીં જ આ રાત વિતાવીએ.”

Verse 17

महासत्त्वो महाकायो महादंष्ट्रासमाकुलः । वृक्षमूलं समायातः सिंहो यमतिभीषणः

અતિ બળવાન, મહાકાય, મહાદંષ્ટ્રાઓથી ભરપૂર—યમ સમાન અતિ ભયંકર—એવો સિંહ વૃક્ષના મૂળ પાસે આવી પહોંચ્યો।

Verse 18

रात्र्यर्धं भज निद्रा त्वं रक्ष्यमाणो मयादितः । ततः प्रसुप्तं मां रक्ष शर्वर्यर्धं महामते

“રાત્રીનો અડધો ભાગ તું નિદ્રા કર; પ્રથમ હું તારી રક્ષા કરીશ. પછી હું સૂઈ જાઉં ત્યારે, હે મહામતિ, બાકી અડધી રાત તું મારી રક્ષા કર.”

Verse 19

इति तद्वाक्यमादाय सुप्ते नंदसुते हरिः । प्रोवाच ऋक्षं सुप्तोऽयं नृपश्च त्यज्यतामिति

તે વાત સ્વીકારી, નંદસુત (રાજકુમાર) સૂઈ ગયો ત્યારે હરિએ રીંછને કહ્યું— “આ રાજકુમાર સૂતો છે; તેને છોડી દો.”

Verse 20

तं सिंहमब्रवीदृक्षो धर्मज्ञो द्विजसत्तमाः । भवान्धर्मं न जानीषे मृगराज वनेचर

ધર્મજ્ઞ, દ્વિજસત્તમ રીંછે તે સિંહને કહ્યું— “હે મૃગરાજ, વનચર! તું ધર્મને જાણતો નથી.”

Verse 21

विश्वासघातिनां लोके महाकष्टा भवंति हि । न हि मित्रद्रुहां पापं नश्येयज्ञायुतैरपि

આ લોકમાં વિશ્વાસઘાતીઓ નિશ્ચયે મહાકષ્ટ ભોગવે છે. મિત્રદ્રોહનું પાપ અયુત યજ્ઞોથી પણ નાશ પામતું નથી.

Verse 22

ब्रह्महत्यादिपापानां कथंचिन्निष्कृतिर्भवेत् । विश्वस्तघातिनां पापं न नश्येज्जन्मकोटिभिः

બ્રહ્મહત્યા વગેરે પાપોની કોઈ રીતે પ્રાયશ્ચિત્ત-નિષ્કૃતિ થઈ શકે; પરંતુ વિશ્વાસ રાખનારનો ઘાત કરનારનું પાપ કરોડો જન્મોથી પણ નાશ પામતું નથી.

Verse 23

नाहं मेरुं महाभारं मन्ये पंचास्य भूतले । महाभारमिमं मन्ये लोके विश्वासघातकम्

હે પંચાસ્ય! હું પૃથ્વી પર મેરુ પર્વતને મહાભાર માનતો નથી; લોકમાં વિશ્વાસઘાતને જ સાચો મહાભાર માનું છું.

Verse 24

एवमुक्तेऽथ ऋक्षेण सिंहस्तूष्णीमभूत्तदा । धर्मगुप्ते प्रबुद्धे तु ऋक्षः सुष्वाप भूरुहे

ઋક્ષે એમ કહ્યે પછી સિંહ ત્યારે મૌન રહ્યો. અને ધર્મગુપ્ત જાગતા જ ઋક્ષ વૃક્ષ પર સૂઈ ગયો.

Verse 25

ततः सिंहोऽब्रवीद्भूपमेनमृक्षं त्यजस्व मे । एवमुक्तेऽथ सिंहेन राजा सुप्तमशंकितः

પછી સિંહે રાજાને કહ્યું—“આ ઋક્ષને મારા માટે છોડી દે.” સિંહે એમ કહ્યે પછી રાજાએ નિઃશંક થઈને તે સૂતેલા ને ત્યજી દીધો.

Verse 26

स्वांकन्यस्तशिरस्कं तमृक्षं तत्याज भूतले । पात्यमानस्ततो राज्ञा नखालंबितपादपः

રાજાએ પોતાની ગોદમાં માથું રાખેલા તે રીંછને ધરતી પર ફેંકી દીધું. ફેંકાતાં ફેંકાતાં તેણે નખોથી વૃક્ષને પકડી લીધું અને તેમાં લટકી રહ્યો.

Verse 27

ऋक्षः पुण्यवशाद्वृक्षान्न पपात महीतले । स ऋक्षो नृपमभ्येत्य कोपाद्वाक्यमभाषत

પુણ્યના પ્રભાવથી તે રીંછ વૃક્ષ પરથી ધરતી પર પડ્યું નહીં. પછી તે રીંછ રાજા પાસે આવી ક્રોધથી આ વચન બોલ્યું.

Verse 28

कामरूपधरो राजन्नहं भृगुकुलोद्भवः । ध्यानकाष्ठाभिधो नाम्ना ऋक्षरूपमधारयम्

હે રાજન, હું કામરૂપધારી, ભૃગુકુલમાં જન્મેલો છું. મારું નામ ધ્યાનકાષ્ઠ છે; મેં રીંછનું રૂપ ધારણ કર્યું હતું.

Verse 29

यस्मादनागसं सुप्तमत्याक्षीन्मां भवान्नृप । मच्छापात्त्वमतः शीघ्रमुन्मत्तश्चर भूपते

હે નૃપ, નિર્દોષ અને સૂતા મને તું અપમાનિત કર્યો; તેથી મારા શાપથી, હે ભૂપતે, શીઘ્ર ઉન્મત્ત સમાન ભટકતો રહેજે.

Verse 31

हिमवद्गिरिमासाद्य कदाचित्त्वं वधूसखः । अज्ञानाद्गौतमाभ्याशे विहारमतनोर्मुदा

એક વખત હિમવદ્ગિરિ પર પહોંચી, પત્ની સાથે તું અજ્ઞાનવશ ગૌતમના આશ્રમની નજીક આનંદથી ક્રીડા-વિહાર કરતો રહ્યો.

Verse 32

गौतमोप्युटजाद्दैवात्समिदाहरणाय वै । निर्गतस्त्वां विवसनं दृष्ट्वा शापमुदाहरत्

દૈવયોગે ગૌતમ પણ સમિધા લાવવા પોતાના કૂટિરથી બહાર નીકળ્યા. ત્યાં તને નિર્વસ્ત્ર ઊભેલો જોઈ તેમણે શાપવચન ઉચ્ચાર્યું.

Verse 33

यस्मान्ममाश्रमेऽद्य त्वं विवस्त्रः स्थितवानसि । अतः सिंहत्वमद्यैव भविता ते न संशयः

“આજે તું મારા આશ્રમમાં નિર્વસ્ત્ર ઊભો રહ્યો છે; તેથી આજેજ તું સિંહ બનશે—એમાં શંકા નથી.”

Verse 34

इति गौतमशापेन सिंहत्वमगमत्पुरा । कुबेरसचिवो यक्षो भद्रनामा भवान्पुरा

આ રીતે ગૌતમના શાપથી તું અગાઉ સિંહત્વને પામ્યો. પૂર્વકાળે તું કૂબેરનો સચિવ ‘ભદ્ર’ નામનો યક્ષ હતો.

Verse 35

कुबेरो धर्मशीलो हि तद्भृत्याश्च तथैव हि । अतः किमर्थं त्वं हंसि मामृषिं वनगोचरम्

કૂબેર ધર્મશીલ છે અને તેના સેવકો પણ એવા જ છે. તો પછી તું મને—વનમાં વસતા ઋષિને—શા માટે આક્રમણ કરે છે?

Verse 36

एतत्सर्वमहं ध्याना ज्जानामीह मृगाधिप । इत्युक्ते ध्यानकाष्ठेन त्यक्त्वा सिंहत्वमाशु सः

“હે મૃગાધિપ! ધ્યાન દ્વારા હું અહીં આ બધું જાણું છું.” ધ્યਾਨਕાષ્ઠે એમ કહતાં જ તેણે તરત સિંહરૂપ ત્યજી દીધું.

Verse 37

यक्षरूपं गतो दिव्यं कुबेरसचिवात्मकम् । ध्यानकाष्ठमसावाह प्रांजलिः प्रणतो मुनिम्

તે દિવ્ય યક્ષરૂપ ધારણ કરી કુબેરના સચિવસ્વભાવવાળો બન્યો. પછી હાથ જોડીને મુનિને પ્રણામ કરી ધ્યਾਨਕાષ્ઠને ઉદ્દેશીને બોલ્યો.

Verse 38

अद्य ज्ञातं मया सर्वं पूर्ववृत्तं महामुने । गौतमः शापकाले मे शापांतमपि चोक्तवान्

આજે, હે મહામુને, મેં મારું સર્વ પૂર્વવૃત્તાંત જાણી લીધું. ગૌતમએ મને શાપ આપતાં શાપનો અંત પણ કહી દીધો હતો.

Verse 39

ध्यानकाष्ठे न संवाद ऋक्षरूपेण ते यदा । तदा निर्धूय सिंहत्वं यक्षरूपमवाप्स्यसि

જ્યારે તું ઋક્ષરૂપમાં રહેલા ધ્યਾਨਕાષ્ઠ સાથે સંવાદ કરશ, ત્યારે સિંહત્વ ઝાડી તું યક્ષરૂપ પ્રાપ્ત કરશ.

Verse 40

इति मामब्रवीद्ब्रह्मन्गौतमो मुनिपुंगवः । अद्य सिंहत्वनाशान्मे जानामि त्वां महामुने

હે બ્રહ્મન, મુનિઓમાં શ્રેષ્ઠ ગૌતમે મને આમ કહ્યું હતું. આજે મારું સિંહત્વ નાશ પામતાં, હે મહામુને, હું તમને ઓળખી ગયો છું.

Verse 41

ध्यानकाष्ठाभिधं शुद्धं कामरूपधरं सदा । इत्युक्त्वा तं प्रणम्याथ ध्यानकाष्ठं स यक्षराट्

આમ કહી તે યક્ષરાજે શುದ್ಧ અને સદા કામરૂપ ધારણ કરનાર ‘ધ્યਾਨਕાષ્ઠ’ને પ્રણામ કર્યો.

Verse 42

विमानवरमा रुह्य प्रययावलकापुरीम् । तस्मिन्गते तु यक्षेशे ध्यानकाष्ठो महामुनिः

ઉત્તમ વિમાન પર આરુઢ થઈ યક્ષેશ્વર અલકાપુરી તરફ પ્રસ્થાન કર્યો. યક્ષરાજ ગયા પછી મહામુનિ ધ્યાનકાષ્ઠ ત્યાં જ સ્થિર રહ્યા.

Verse 43

अव्याहतेष्टगमनो यथेष्ठः प्रययौ महीम् । ध्यानकाष्ठे गते तस्मि न्कामरूपधरे मुनौ

ઇચ્છિત ગતિમાં કોઈ અવરોધ ન હોવાથી તે મનગમતું પૃથ્વી પર વિહર્યો. કામરૂપ ધારણ કરનાર મુનિ ધ્યાનકાષ્ઠ ત્યાંથી પ્રસ્થાન કર્યા પછી…

Verse 44

धर्मगुप्तौ मुनेः शापादुन्मत्तः प्रययौ पुरीम् । उन्मत्तरूपं तं दृष्ट्वा मंत्रिणस्तु नृपोत्तमम्

મુનિના શાપથી ધર્મગુપ્ત ઉન્મત્ત બની નગરમાં ગયો. તેને એ ઉન્મત્ત રૂપમાં જોઈ મંત્રીઓ ઉત્તમ રાજા પાસે ગયા.

Verse 45

पितुः सकाशमा निन्यू रेवातीरे मनोरमे । तस्मै निवेदयामासुर्मतिभ्रंशं सुतस्य ते

તેઓ તેને રેવા નદીના રમણીય કિનારે પિતાની પાસે લઈ ગયા. અને પુત્રને થયેલા બુદ્ધિભ્રંશની વાત તેમને નિવેદી.

Verse 46

ज्ञात्वा तु पुत्रवृत्तांतं नन्दस्तस्य पिता तदा । पुत्रमादाय तरसा जैमिनेरन्तिकं ययौ । तस्मै निवेदयामास पुत्रवृत्तान्तमादितः

પુત્રનો વર્તાંત જાણી પિતા નંદે ત્યારે તરત પુત્રને લઈને જૈમિનિની પાસે ગયા. અને શરૂઆતથી પુત્રની સમગ્ર વાત તેમને નિવેદી.

Verse 47

भगवञ्जैमिने पुत्रो ममाद्योन्मत्ततां गतः

હે ભગવન્ જૈમિનિ! મારો પુત્ર આજે ઉન્માદાવસ્થાને પામ્યો છે।

Verse 48

अस्योन्मादविनाशाय ब्रूह्युपायं महामुने । इति पृष्टश्चिरं दध्यौ जैमिनिर्मुनिपुंगवः

હે મહામુને! આ ઉન્માદના વિનાશનો ઉપાય કહો. એમ પૂછાતા મુનિશ્રેષ્ઠ જૈમિનિ લાંબા સમય સુધી વિચારમાં લીન રહ્યા।

Verse 49

ध्यात्वा तु सुचिरं कालं नृपं नंदमथाब्रवीत् । ध्यानकाष्ठस्य शापेन ह्युन्म त्तस्ते सुतोऽभवत्

ઘણો સમય ધ્યાન કર્યા પછી તેમણે રાજા નંદને કહ્યું—ધ્યાનકાષ્ઠના શાપથી જ તારો પુત્ર ઉન્મત્ત થયો છે।

Verse 50

तस्य शापस्य मोक्षार्थमुपायं प्रब्रवीमि ते । दक्षिणांबुनिधौ सेतौ पुण्ये पापविनाशने

તે શાપથી મુક્તિ માટે હું તને ઉપાય કહું છું—દક્ષિણ સમુદ્રમાં આવેલા સેતુના પવિત્ર સ્થાને, જે પાપનો નાશ કરે છે।

Verse 51

धनुष्कोटिरिति ख्यातं तीर्थमस्ति महत्तरम् । पवित्राणां पवित्रं च मंगलानां च मंगलम्

ધનુષ્કોટિ નામે પ્રસિદ્ધ એક અતિ મહાન તીર્થ છે—તે પવિત્રોમાં પરમ પવિત્ર અને મંગલોમાં પરમ મંગલ છે।

Verse 52

श्रुतिसिद्धं महापुण्यं ब्रह्महत्यादिशोधकम् । नीत्वा तत्र सुतं तेऽद्य स्नापयस्व महीपते

આ શ્રુતિપ્રમાણિત મહાપુણ્યકર્મ બ્રહ્મહત્યા વગેરે મહાપાપોનું પણ શોધન કરનાર છે. હે મહીપતે, આજે તારા પુત્રને ત્યાં લઈ જઈ સ્નાન કરાવ.

Verse 53

उन्मादस्तत्क्षणादेव तस्य नश्येन्न संशयः । इत्युक्तस्तं प्रणम्यासौ जैमिनिं मुनिपुंगवम्

તેનો ઉન્માદ તે જ ક્ષણે નાશ પામશે—એમાં શંકા નથી. એમ કહ્યા પછી તેણે મુનિશ્રેષ્ઠ જૈમિનીને પ્રણામ કર્યો.

Verse 54

नंदः पुत्रं समादाय धनुष्कोटिं ययौ तदा । तत्र च स्नापयामास पुत्रं नियमपूर्वकम्

ત્યારે નંદે પોતાના પુત્રને લઈને ધનુષ્કોટિ ગયો. ત્યાં તેણે નિયમપૂર્વક વિધિ અનુસાર પુત્રને સ્નાન કરાવ્યું.

Verse 55

स्नानमात्रात्ततः सद्यो नष्टोन्मादोऽभवत्सुतः । स्वयं सस्नौ स नन्दोपि धनुष्कोटौ सभक्तिकम्

માત્ર તે સ્નાનથી જ પુત્રનો ઉન્માદ તરત નાશ પામ્યો. નંદે પણ ધનુષ્કોટિમાં ભક્તિભાવથી પોતે સ્નાન કર્યું.

Verse 56

उषित्वा दिनमेकं तु सपुत्रस्तु पिता तदा । सेवित्वा रामनाथं च सांबमूर्तिं घृणानिधिम्

પછી પિતા પુત્રসহ ત્યાં એક દિવસ રહ્યો; અને કરુણાનિધિ, ઉમાસહિત શિવસ્વરૂપ રામનાથની સેવા-પૂજા કરીને.

Verse 57

पुत्रमापृच्छय नंदस्तं प्रययौ तपसे वनम् । गते पितरि पुत्रोऽपि धर्मगुप्तो नृपो द्विजाः

પુત્રને વિદાય આપી નંદ તપ માટે વનમાં ગયો. પિતા ગયા પછી પુત્ર પણ—હે દ્વિજોઃ રાજા ધર્મગુપ્ત—

Verse 58

प्रददौ रामनाथाय बहुवित्तानि भक्तितः । ब्राह्मणेभ्यो धनं धान्यं क्षेत्राणि च ददौ तदा

તેણે ભક્તિપૂર્વક રામનાથને બહુ ધન અર્પણ કર્યું. ત્યારબાદ બ્રાહ્મણોને ધન, ધાન્ય અને ખેતર-જમીનો પણ દાનમાં આપી।

Verse 59

प्रययौ मंत्रिभिः सार्धं स्वां पुरीं तदनंतरम् । धर्मेण पालयामास राज्यं निहतकण्टकम्

ત્યારબાદ તે મંત્રીઓ સાથે પોતાની નગરીમાં ગયો. તેણે ધર્મથી રાજ્યનું પાલન કર્યું; રાજ્યના કંટક-ઉપદ્રવો દૂર થયા।

Verse 60

पितृपैतामहं विप्रा धर्मगुप्तोऽतिधार्मिकः । उन्मादैरप्यपस्मारैर्ग्रहैर्दुष्टैश्च ये नराः

હે વિપ્રો, પિતૃ-પિતામહોની પરંપરા મુજબ અતિધાર્મિક ધર્મગુપ્તે કહ્યું—જે લોકો ઉન્માદ, અપસ્માર અને દુષ્ટ ગ્રહપીડાથી પીડિત હોય—

Verse 61

ग्रस्ता भवंति विप्रेंद्रास्तेऽपि चात्र निमज्जनात् । धनुष्कोटौ विमुक्ताः स्युः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

હે બ્રાહ્મણશ્રેષ્ઠો, તેઓ જેમ પણ ગ્રસ્ત હોય, અહીં નિમજ્જન કરવાથી તેઓ પણ ધનુષ્કોટિમાં મુક્ત થાય. સત્ય, સત્ય હું કહું છું।

Verse 62

परित्यज्य धनुष्कोटिं तीर्थमन्यद्व्रजेत्तु यः । सिद्धं स गोपयस्त्यक्त्वा स्नुहीक्षीरं प्रयाचते

જે ધનુષ્કોટિ તીર્થને ત્યજી અન્ય તીર્થમાં જાય છે, તે સિદ્ધ ગાયનું દૂધ છોડીને સ્નુહી છોડના દૂધ જેવા ચીકણા રસ માટે ભિક્ષા માગે એવા મૂઢ સમાન છે।

Verse 63

धनुष्कोटिर्धनुष्कोटिर्धनुष्कोटिरिति द्विजाः । त्रिः पठन्तो नरा ये तु यत्र क्वापि जलाशये

હે દ્વિજોઃ જે નરો ક્યાંય પણ કોઈ જળાશય પાસે ‘ધનુષ્કોટિ, ધનુષ્કોટિ, ધનુષ્કોટિ’ એમ ત્રણ વાર પાઠ કરે છે,

Verse 64

स्नांति सर्वे नरास्ते वै यास्यंति ब्रह्मणः पदम् । एवं वः कथिता विप्रा धर्मगुप्तकथा शुभा

એવા બધા નરો ખરેખર (તે તીર્થમાં) સ્નાન કરેલા સમાન થાય છે અને બ્રહ્માના પદને પામે છે। હે વિપ્રો, તમને આ શુભ ધર્મગુપ્તકથા કહી સંભળાવી।

Verse 65

यस्याः श्रवणमात्रेण ब्रह्महत्या विनश्यति । स्वर्णस्तेयादयश्चान्ये नश्येयुः पापसंचयाः

જેનું માત્ર શ્રવણ કરવાથી જ બ્રહ્મહત્યાનું પાપ નાશ પામે છે, અને સોનાની ચોરી વગેરે અન્ય પાપસંચયો પણ ક્ષય પામે છે।