Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 77
वाग्देवी धृतवल्लकी शतमखो वेणुं दधत्पद्मजस्तालोन्निद्रकरो रमा भगवती गेयप्रयोगान्विता । विष्णुः सांद्रमृदंगवादनपटुर्देवाः समंतात्स्थिताः सेवंते तमनु प्रदोषसमये देवं मृडानीपतिम्
vāgdevī dhṛtavallakī śatamakho veṇuṃ dadhatpadmajastālonnidrakaro ramā bhagavatī geyaprayogānvitā | viṣṇuḥ sāṃdramṛdaṃgavādanapaṭurdevāḥ samaṃtātsthitāḥ sevaṃte tamanu pradoṣasamaye devaṃ mṛḍānīpatim
વાગ્દેવી વીણા ધારણ કરે છે, શતમખ (ઇન્દ્ર) વેણુ ધરાવે છે, પદ્મજ (બ્રહ્મા) હાથ ઊંચા કરી તાલ આપે છે, ભગવતી રમા (લક્ષ્મી) ગાનપ્રયોગમાં નિપુણ છે; વિષ્ણુ ઘન મૃદંગવાદનમાં કુશળ છે, અને દેવો ચારે તરફ ઊભા છે—આ રીતે પ્રદોષસમયે તેઓ મૃડાનીપતિ દેવની સેવા કરે છે.
Unknown (devotional narrator within Brahmottarakhaṇḍa)
Tirtha: Kailāsa (as archetype for Pradoṣa worship everywhere)
Type: peak
Scene: A celestial concert around Śiva at Pradoṣa: Sarasvatī with vīṇā, Indra with flute, Brahmā keeping tāla, Lakṣmī singing, Viṣṇu playing mṛdaṅga; devas encircle, all serving Śiva, Pārvatī nearby.
FAQs
Pradoṣa is exalted as a supreme devotional moment: even the highest deities express reverence by serving Śiva.
No earthly tīrtha is specified; the verse depicts a celestial liturgy around Śiva, strengthening the māhātmya of Pradoṣa.
Implied: worship Śiva at Pradoṣa with music, song, and devoted attendance (sevā/bhakti).