Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 12
देव्युवाच । प्रीतास्मि ते मुनिश्रेष्ठ वत्से प्रीतास्मि तेऽनघे । किं वा ददाम्यभिमतं देवानामपि दुर्लभम्
devyuvāca | prītāsmi te muniśreṣṭha vatse prītāsmi te'naghe | kiṃ vā dadāmyabhimataṃ devānāmapi durlabham
દેવીએ કહ્યું—હે મુનિશ્રેષ્ઠ, હું તારા પર પ્રસન્ન છું; વત્સે, હે નિષ્પાપે, તારા પર પણ હું પ્રસન્ન છું। કહો, દેવોને પણ દુર્લભ એવો કયો અભિમત વર આપું?
Devī (Bhavānī/Gaurī)
Scene: The Goddess speaks directly: addressing the sage as ‘muniśreṣṭha’ and the maiden as ‘vatsa/anaghe’, she offers a boon rare even for gods; her expression is maternal, confident, and generous.
FAQs
When devotion ripens, the Divine not only appears but actively invites the devotee to choose a boon—grace surpassing even celestial attainments.
No tīrtha is referenced in this line; it centers on Devī’s boon-giving compassion.
No direct prescription here; it is the boon-offering moment that follows prior vrata/tapas.