Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 14
तत्रापश्यद्भिन्नपीठं पतितं स्थंडिलोपरि । शिवलिंङ्गमृजुं सूक्ष्मं मूर्तं भाग्यमिवात्मनः
tatrāpaśyadbhinnapīṭhaṃ patitaṃ sthaṃḍilopari | śivaliṃṅgamṛjuṃ sūkṣmaṃ mūrtaṃ bhāgyamivātmanaḥ
ત્યાં તેણે તૂટેલું પીઠ (આધાર) નિર્વસ્ત્ર જમીન પર પડેલું જોયું; અને મૃદુ, સૂક્ષ્મ, મસૃણ શિવલિંગ—જાણે તેનું પોતાનું સૌભાગ્ય જ મૂર્તિમાન બની પ્રગટ થયું હોય।
Narrator (contextual purāṇic voice; specific speaker not explicit in this snippet)
Scene: A quiet forest/wayside clearing with bare earth; a broken pedestal lies toppled; a smooth, small, luminous liṅga is seen as if shining with inner light; the finder pauses in reverent astonishment.
FAQs
Encountering Śiva’s liṅga—even in ruin—signals grace and invites restoration through devotion.
No named tīrtha appears; the focus is on the sacred object (Śiva-liṅga) discovered in a fallen shrine.
Not yet; the verse prepares for the forthcoming discussion of liṅga pūjā.