Adhyaya 80

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नन्दिकेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महानन्दी तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—હે રાજેન્દ્ર! ત્યાર પછી તું ઉત્તમ નંદિકેશ્વર પાસે જા, જ્યાં મહાન નંદી સિદ્ધ થયો હતો; તે સર્વ હું તને કહું છું।

Verse 2

रेवायां पुरतः कृत्वा पुरा नन्दी गणेश्वरः । तपस्तपञ्जयं कुर्वंस्तीर्थात्तीर्थं जगाम ह

પ્રાચીન કાળમાં ગણેશ્વર નંદીએ રેવાને આગળ રાખીને, તપસ્યાના કષ્ટો પર વિજય મેળવી, એક તીર્થથી બીજા તીર્થ સુધી યાત્રા કરી।

Verse 3

दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं यावत्त्यक्त्वा तु गच्छति । तावत्तुष्टो महादेवो नन्दिनाथमुवाच ह

જ્યાં સુધી તે દધિસ્કંદ અને મધુસ્કંદને પાછળ મૂકી આગળ વધતો રહ્યો, ત્યાં સુધી તેની એ અડગતાથી મહાદેવ પ્રસન્ન થયા અને નંદિનાથને કહ્યું।

Verse 4

ईश्वर उवाच । भोभोः प्रसन्नो नन्दीश वरं वृणु यथेप्सितम् । तपसा तेन तुष्टोऽहं तीर्थयात्राकृतेन ते

ઈશ્વરે કહ્યું—હે નંદીશ! હું પ્રસન્ન છું; તારી ઇચ્છા મુજબ વર માગ. તારા તે તપ અને તીર્થયાત્રાથી હું સંતોષ પામ્યો છું।

Verse 5

नन्दीश्वर उवाच । न चाहं कामये वित्तं न चाहं कुलसन्ततिम् । मुक्त्वा न कामये कामं तव पादाम्बुजात्परम्

નન્દીશ્વરે કહ્યું—મને ધન નથી જોઈએ, ન કુળપરંપરા અને સંતાન. મુક્તિ સિવાય બીજી કોઈ ઇચ્છા નથી; તમારા કમળચરણોથી પરે મને કશું જ નથી જોઈએ.

Verse 6

कृमिकीटपतङ्गेषु तिर्यग्योनिं गतस्य वा । जन्म जन्मान्तरेऽप्यस्तु भक्तिस्त्वयि ममाचला

હું કૃમિ, કીટક કે પતંગ/પક્ષીની યોનિમાં જાઉં, અથવા કોઈપણ તિર્યક્-યોનિમાં પડું—જન્મ જન્માંતરે આપમાં મારી ભક્તિ અચળ રહે.

Verse 7

तथेत्युक्त्वा महादेवः परया कृपया नृप । गृहीत्वा तं करे सिद्धं जगाम निलयं हरः

હે રાજા, ‘તથાસ્તુ’ કહી મહાદેવે પરમ કૃપાથી તે સિદ્ધને હાથ પકડી લીધો અને હર પોતાના ધામે ગયા.

Verse 8

तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या त्र्यक्षं प्रपूजयेत् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

જે તે તીર્થમાં સ્નાન કરીને ભક્તિપૂર્વક ત્ર્યક્ષ (ત્રિનેત્ર) શિવની પૂજા કરે છે, તે મનુષ્ય અગ્નિષ્ટોમ યજ્ઞના ફળ સમાન પુણ્ય પામે છે.

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा प्राणत्यागं करोति चेत् । शिवस्यानुचरो भूत्वा मोदते कल्पमक्षयम्

જો કોઈ તે તીર્થમાં સ્નાન કરીને ત્યાં જ પ્રાણત્યાગ કરે, તો તે શિવનો અનુચર બની અક્ષય કલ્પ સુધી આનંદ કરે છે.

Verse 10

ततः कालेन महता जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदां शतम्

પછી મહાન કાળ પછી તે નિર્મળ અને ઉત્તમ કુળમાં જન્મે છે; વેદ તથા વેદાંગોના તત્ત્વનો જાણકાર બની સો શરદઋતુઓ સુધી જીવે છે.

Verse 11

एतत्ते कथितं तात तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । दुर्लभं मर्त्यसंज्ञस्य सर्वपापक्षयंकरम्

હે તાત! આ તીર્થનું પરમ ઉત્તમ માહાત્મ્ય મેં તને કહ્યું; મર્ત્યજનને દુર્લભ અને સર્વ પાપોનો ક્ષય કરનાર છે.

Verse 80

। अध्याय

અહીં અધ્યાય આરંભ થાય છે.