Adhyaya 77

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भीमेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापक्षयंकरम् । सेवितं ऋषिसङ्घैश्च भीमव्रतधरैः शुभैः

શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—ત્યારબાદ સર્વ પાપનો ક્ષય કરનાર ભીમેશ્વર તીર્થમાં જવું જોઈએ. ત્યાં ઋષિસંઘો તથા શુભ ભીમ-વ્રતધારી જન સેવા-પૂજા કરે છે।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । जपेदेकाक्षरं मन्त्रमूर्ध्वबाहुर्दिवाकरे

તે તીર્થમાં જે સ્નાન કરીને ઉપવાસ કરે, ઇન્દ્રિયોને જીતે અને સૂર્ય તરફ ઊર્ધ્વબાહુ થઈ એકાક્ષર મંત્રનો જપ કરે—

Verse 3

तस्य जन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । सप्तजन्मार्जितं पापं गायत्र्या नश्यते ध्रुवम्

તેના આ જ જન્મમાં સંચિત પાપ તે જ ક્ષણે નાશ પામે છે. અને ગાયત્રી-જપથી સાત જન્મોના સંચિત પાપ પણ નિશ્ચયે નાશ પામે છે.

Verse 4

दशभिर्जन्मभिर्जातं शतेन तु पुरा कृतम् । सहस्रेण त्रिजन्मोत्थं गायत्री हन्ति किल्बिषम्

ગાયત્રી પાપનો નાશ કરે છે—દસ જન્મોથી ઉપજેલું, સો જન્મો પહેલાં કરેલું, અને હજાર સંગ્રહોમાં પણ ત્રણ જન્મોથી ઉદ્ભવેલું પાપ।

Verse 5

वैदिकं लौकिकं वापि जाप्यं जप्तं नरेश्वर । तत्क्षणाद्दहते सर्वं तृणं तु ज्वलनो यथा

હે નરાધિપ! જપ વૈદિક હોય કે લોકિક—જપતાં જ તે તે જ ક્ષણે સર્વને દહન કરે છે, જેમ અગ્નિ સૂકા તૃણને દહે છે.

Verse 6

न देवबलमाश्रित्य कदाचित्पापमाचरेत् । अज्ञानान्नश्यते क्षिप्रं नोत्तरं तु कदाचन

દેવબળનો આશ્રય લઈને ક્યારેય પાપ ન કરવું જોઈએ. અજ્ઞાનથી કરેલું પાપ ઝડપથી નાશ પામી શકે; પરંતુ ત્યાર પછી કોઈ બહાનો રહેતો નથી.

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यो दानं शक्तिमाश्रित्य चाचरेत् । तदक्षय्यफलं सर्वं जायते पाण्डुनन्दन

તે તીર્થમાં જે પોતાની શક્તિ અનુસાર દાન કરે છે, તેનું સર્વ ફળ અક્ષય બને છે, હે પાંડુનંદન।

Verse 77

। अध्याय

॥ અધ્યાય ॥