Adhyaya 220

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धराधीश लोटणेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपातकनाशनम्

શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું: હે ધરાધીશ! ત્યારબાદ નર્મદાના ઉત્તર કાંઠે સ્થિત સર્વપાતકનાશક ઉત્તમ લોટણેશ્વર પાસે જવું જોઈએ.

Verse 2

तत्क्षणादेव तत्सर्वं सप्तजन्मार्जितं त्वघम् । नश्यते देवदेवस्य दर्शनादेव तन्नृप

તત્ક્ષણે જ, હે નૃપ, દેવોના દેવના દર્શનમાત્રથી સાત જન્મોમાં સંચિત સર્વ પાપ નાશ પામે છે।

Verse 3

बाल्यात्प्रभृति यत्पापं यौवने चापि यत्कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति देवदेवस्य दर्शनात्

બાળ્યથી લઈને યુવાનીમાં કરેલું જે કંઈ પાપ હોય—તે સર્વ દેવોના દેવના દર્શનથી લય પામે છે।

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यभूतं लोकेषु नर्मदाचरितं महत् । त्वया वै कथितं विप्र सकलं पापनाशनम्

યુધિષ્ઠિર બોલ્યા—લોકોમાં આશ્ચર્યરૂપ નર્મદાનું મહાન ચરિત્ર છે. હે વિપ્ર, તમે તેને સર્વથા પાપનાશક તરીકે વર્ણવ્યું છે।

Verse 5

यदेकं परमं तीर्थं सर्वतीर्थफलप्रदम् । श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं दयां कृत्वा वदाशु मे

જે એક પરમ તીર્થ સર્વ તીર્થફળ આપનારું છે—તે બધું હું સાંભળવા ઇચ્છું છું. કૃપા કરીને મને શીઘ્ર કહો।

Verse 6

ये केचिद्दुर्लभाः प्रश्नास्त्रिषु लोकेषु सत्तम । त्वत्प्रसादेन ते सर्वे श्रुता मे सह बान्धवैः

હે સત્તમ, ત્રિલોકમાં જે પ્રશ્નો દુર્લભ છે, તે બધા તમારા પ્રસાદથી મેં મારા બંધુઓ સહિત સાંભળી લીધા છે।

Verse 7

एतमेकं परं प्रश्नं सर्वप्रश्नविदां वर । श्रुत्वाहं त्वत्प्रसादेन यत्र यामि सबान्धवः

આ એક જ પરમ પ્રશ્ન છે, હે સર્વ પ્રશ્નોના ઉત્તર જાણનાર શ્રેષ્ઠ! તમારા પ્રસાદથી તેને સાંભળી હું સબંધીઓ સહિત કઈ ગતિ, કયા ધામને પ્રાપ્ત કરીશ?

Verse 8

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधुसाधु महाप्राज्ञ यस्य ते मतिरीदृशी । दुर्लभं त्रिषु लोकेषु तस्य ते नास्ति किंचन

શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું— સાધુ, સાધુ, હે મહાપ્રાજ્ઞ! જેમની બુદ્ધિ આવી હોય, તેમના માટે ત્રિલોકમાં કશુંય અદુર્લભ રહેતું નથી.

Verse 9

धर्ममर्थं च कामं च मोक्षं च भरतर्षभ । काले काले च यो वेत्ति कर्तव्यस्तेन धीमता

હે ભરતશ્રેષ્ઠ! જે બુદ્ધિમાન સમય પ્રમાણે ધર્મ, અર્થ, કામ અને મોક્ષને જાણે છે, તે જ યથોચિત કર્તવ્યનું આચરણ કરે છે.

Verse 10

तस्मात्ते सम्प्रवक्ष्यामि प्रश्नस्यास्योत्तरं शुभम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यन्ते भुवि मानवाः

અતએવ હું તને આ પ્રશ્નનો શુભ ઉત્તર કહું છું; જેને સાંભળીને પૃથ્વી પરના મનુષ્યો સર્વ પાપોથી મુક્ત થાય છે.

Verse 11

नर्मदा सरितां श्रेष्ठा सर्वतीर्थमयी शुभा । विशेषः कथितस्तस्या रेवासागरसङ्गमे

નર્મદા નદીઓમાં શ્રેષ્ઠ, શુભ અને સર્વતીર્થમયી છે; રેવા-સાગર સંગમે તેની વિશેષ મહિમા વર્ણવાઈ છે.

Verse 12

आगच्छन्तीं नृपश्रेष्ठ दृष्ट्वा रेवां महोदधिः । प्रणम्य च पुनर्देवीं सङ्गमे रेवया सह

હે નૃપશ્રેષ્ઠ! રેવા આવતી જોઈ મહોદધિએ ભક્તિપૂર્વક પ્રણામ કર્યો; અને પછી રેવા સાથેના સંગમસ્થાને દેવીને ફરી નમસ્કાર કર્યો।

Verse 13

संचिन्त्य मनसा केयमिति मां वै सरिद्वरा । ज्ञात्वा संचिन्त्य मनसा रेवां लिङ्गोद्भवां पराम्

સરિતાંમાં શ્રેષ્ઠે મનમાં વિચાર્યું—‘આ કોણ છે?’ પછી મનન કરીને તેણે રેવાને શિવલિંગોદ્ભવા પરમ સ્વરૂપા તરીકે ઓળખી લીધી।

Verse 14

लुठन्वै सम्मुखस्तात गतो रेवां महोदधिः । समुद्रे नर्मदा यत्र प्रविष्टास्ति महानदी

પ્રિય! લોટતો આગળ વધતો મહોદધિ રેવા સામે ગયો—જ્યાં મહાનદી નર્મદા સમુદ્રમાં પ્રવેશે છે।

Verse 15

तत्र देवाधिदेवस्य समुद्रे लिङ्गमुत्थितम् । लिङ्गोद्भूता महाभागा नर्मदा सरितां वरा

ત્યાં સમુદ્રમાં દેવાધિદેવનું લિંગ પ્રગટ થયું; એ લિંગમાંથી જ લિંગોદ્ભવા મહાભાગ્યા નર્મદા—નદીઓમાં શ્રેષ્ઠ—ઉત્પન્ન થઈ।

Verse 16

लयं गता तत्र लिङ्गे तेन पुण्यतमा हि सा । नर्मदायां वसन्नित्यं नर्मदाम्बु पिबन्सदा । दीक्षितः सर्वयज्ञेषु सोमपानं दिने दिने

ત્યાં તે તે લિંગમાં લય પામી; તેથી તે અતિ પવિત્ર છે. જે નર્મદાના તટે નિત્ય વસે અને સદા નર્મદાજળ પીવે, તે સર્વ યજ્ઞોમાં દીક્ષિત સમાન ગણાય—જાણે દરરોજ સોમપાનનું ફળ પામે।

Verse 17

सङ्गमे तत्र यः स्नात्वा लोटणेश्वरमर्चयेत् । सोऽश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

જે ત્યાં સંગમે સ્નાન કરીને લોટણેશ્વરનું વિધિપૂર્વક અર્ચન કરે છે, તે મનુષ્ય અશ્વમેધ યજ્ઞનું ફળ પ્રાપ્ત કરે છે.

Verse 18

वाचिकं मानसं पापं कर्मणा यत्कृतं नृप । लोटणेश्वरमासाद्य सर्वं विलयतां व्रजेत्

હે રાજન, વાણી, મન અને કર્મથી જે કોઈ પાપ થયું હોય, લોટણેશ્વરને પ્રાપ્ત થતાં તે સર્વ વિલય પામીને નષ્ટ થાય છે.

Verse 19

कार्त्तिक्यां तु विशेषेण कथितं शङ्करेण तु । तच्छृणुष्व नृपश्रेष्ठ सर्वपापापनोदनम्

કાર્ત્તિકી માસ માટે આ ઉપાસના વિશેષરૂપે સ્વયં શંકરે કહેલી છે; તેથી હે નૃપશ્રેષ્ઠ, સર્વ પાપોને દૂર કરનાર તે વિધાન સાંભળો.

Verse 20

सम्प्राप्तां कार्त्तिकीं दृष्ट्वा गत्वा तत्र नृपोत्तम । चतुर्दश्यामुपोष्यैव स्नात्वा वै नर्मदाजले

હે નૃપોત્તમ, કાર્ત્તિકી આવી છે એમ જોઈ ત્યાં જવું જોઈએ; અને ચતુર્દશીએ ઉપવાસ કરીને નર્મદા જળમાં સ્નાન કરવું જોઈએ.

Verse 21

संतर्प्य पितृदेवांश्च श्राद्धं कृत्वा यथाविधि । रात्रौ जागरणं कुर्यात्सम्पूज्य लोटणेश्वरम्

પિતૃઓ અને દેવોને તૃપ્ત કરીને, વિધિ મુજબ શ્રાદ્ધ કરીને, લોટણેશ્વરનું સમ્યક પૂજન કરી રાત્રે જાગરણ કરવું જોઈએ.

Verse 22

सफलं जीवितं तस्य सफलं तस्य चेष्टितम् । पङ्गवस्ते न सन्देहो जन्म तेषां निरर्थकम्

જેનું જીવન સફળ છે, તેની ચેષ્ટાઓ પણ સફળ છે. પરંતુ જે ભક્તિમાં પંગુ રહી જાય છે, નિઃસંદેહ તેમનો જન્મ નિરર્થક બને છે.

Verse 23

एकाग्रमनसा यैस्तु न दृष्टो लोटणेश्वरः । पिशाचत्वं वियोनित्वं न भवेत्तस्य वै कुले

જેઓએ એકાગ્ર મનથી લોટણેશ્વરનું દર્શન કર્યું નથી, તેમના કુળમાં નિશ્ચયે પિશાચત્વ અને નીચ યોનિમાં જન્મ થાય છે.

Verse 24

सङ्गमे तत्र यो गत्वा स्नानं कृत्वा यथाविधि । पुण्यैश्चैव तथा कुर्याद्गीतैर्नृत्यैः प्रबोधनम्

જે ત્યાં સંગમ પર જઈ નિયમ મુજબ સ્નાન કરીને પુણ્યકર્મ કરે, તેણે ગીતો અને નૃત્યો દ્વારા (પ્રભુનું) પ્રબોધન પણ કરવું જોઈએ.

Verse 25

ततः प्रभातां रजनीं दृष्ट्वा नत्वा महोदधिम् । आमन्त्र्य स्नानविधिना स्नानं तत्र तु कारयेत्

પછી રાત પ્રભાત થતી જોઈ, મહાસમુદ્રને નમસ્કાર કરીને, તેને આમંત્રિત કરી સ્નાનવિધિ મુજબ ત્યાં સ્નાન કરવું જોઈએ.

Verse 26

ॐ नमो विष्णुरूपाय तीर्थनाथाय ते नमः । सान्निध्यं कुरु मे देव समुद्र लवणाम्भसि । इत्यामन्त्रणमन्त्रः

“ઓં—વિષ્ણુરূপ તમને નમસ્કાર; તીર્થનાથ તમને નમસ્કાર. હે દેવ! લવણજળ સમુદ્ર! મને તમારું સાન્નિધ્ય કરાવો.” —આ આમંત્રણ-મંત્ર છે.

Verse 27

अग्निश्च तेजो मृडया च देहो रेतोऽधा विष्णुरमृतस्य नाभिः । एवं ब्रुवन् पाण्डव सत्यवाक्यं ततोऽवगाहेत पतिं नदीनाम् । इति स्नानमन्त्रः

અગ્નિ જ તેજ છે; શિવકૃપાથી દેહ સ્થિર રહે છે; રેત નીચે સ્થાપિત છે; વિષ્ણુ અમૃતની નાભિ છે. પાંડવના આ સત્યવચનનું ઉચ્ચારણ કરીને પછી નદીઓના પતિમાં અવગાહન કરવું. આ સ્નાનમંત્ર છે.

Verse 28

आजन्मशतसाहस्रं यत्पापं कृतवान्नरः । सकृत्स्नानाद्व्यपोहेत पापौघं लवणाम्भसि

માનવે શતસહસ્ર જન્મોમાં જે પાપ કર્યું હોય, તે લવણજળમાં એકવાર સ્નાન કરવાથી પાપસમૂહનો પ્રવાહ દૂર થઈ જાય છે.

Verse 29

अन्यथा हि कुरुश्रेष्ठ देवयोनिरसौ विभुः । कुशाग्रेणापि विबुधैर्न स्प्रष्टव्यो महार्णवः

નહીં તો, હે કુરુશ્રેષ્ઠ! દેવયોનિ એવા તે વિભુ મહાર্ণવ છે; તેથી વિદ્વાનોને પણ કુશાના અગ્રથીય તેને સ્પર્શ કરવો ન જોઈએ, કારણ કે તે અગાધ મહાસાગર સમાન છે.

Verse 30

सर्वरत्नप्रधानस्त्वं सर्वरत्नाकराकर । सर्वामरप्रधानेश गृहाणार्घं नमोऽस्तु ते । इति अर्वमन्त्र

તમે સર્વ રત્નોમાં મુખ્ય છો, સર્વ રત્નાકરોના પણ આધાર અને સ્ત્રોત છો. હે અમરોના મુખ્ય ઈશ્વર! આ અર્ઘ્ય સ્વીકારો; તમને નમસ્કાર. આ અર્ઘ્યમંત્ર છે.

Verse 31

पितृदेवमनुष्यांश्च संतर्प्य तदनन्तरम् । उत्तीर्य तीरे तस्यैव पञ्चभिर्द्विजपुंगवैः

પિતૃઓ, દેવો અને મનુષ્યોને સંતોષ આપીને, ત્યારબાદ એ જ કાંઠે ઊતરીને પાંચ શ્રેષ્ઠ દ્વિજ (બ્રાહ્મણો) સાથે (આગળની વિધિ) કરવી.

Verse 32

श्राद्धं समाचरेत्पश्चाल्लोकपालानुरूपिभिः । कृत्वाग्रे लोकपालांस्तु प्रतिष्ठाप्य यथाविधि

ત્યારબાદ લોકપાલોને અનુરૂપ એવી વિધિથી શ્રાદ્ધ કરવું. પહેલાં શાસ્ત્રવિધિ મુજબ આગળ લોકપાલોની પ્રતિષ્ઠા કરીને।

Verse 33

सम्पूज्य च यथान्यायं तानेव ब्राह्मणैः सह । सुकृतं दुष्कृतं पश्चात्तेभ्यः सर्वं निवेदयेत्

બ્રાહ્મણો સાથે શાસ્ત્રાનુસાર તેમની પૂજા કરીને, પછી પોતાનું સુકૃત અને દુષ્કૃત—બધું જ—તેમને નિવેદન કરવું।

Verse 34

बाल्यात्प्रभृति यत्पापं कृतं वार्धकयौवने । प्रख्यापयित्वा तेभ्योऽग्रे लोकपालान्निमन्त्रयेत्

બાળ્યથી લઈને યુવાની કે વૃદ્ધાવસ્થામાં કરેલું જે કોઈ પાપ હોય, તે તેમના સમક્ષ પ્રગટ કરીને, પછી લોકપાલોને આમંત્રિત કરવું।

Verse 35

बाल्यात्प्रभृति यत्किंचित्कृतमा जन्मतोऽशुभम् । विप्रेभ्यः कथितं सर्वं तत्सांनिध्यं स्थितेषु मे

બાળ્યથી લઈને જન્મથી ઉપજેલું જે કંઈ અશુભ કર્મ મેં કર્યું હોય, તે બધું અહીં સમક્ષ ઊભેલા બ્રાહ્મણોને મેં કહી દીધું છે।

Verse 36

इत्युक्त्वा स लुठेत्पश्चात्तेभ्योऽग्रेण च सम्मुखम् । अनुमान्य च तान्पञ्च पश्चात्स्नानं समाचरेत्

આવું કહીને તે તેમના સમક્ષ, તેમની સામે મુખ રાખીને, દંડવત્ પ્રણામ કરીને લોટી પડે. તે પાંચની અનુમતિ લઈને પછી સ્નાનવિધિ કરે।

Verse 37

श्राद्धं च कार्यं विधिवत्पितृभ्यो नृपसत्तम । एवं कृते नृपश्रेष्ठ सर्वपापक्षयो भवेत्

હે નૃપસત્તમ! પિતૃઓ માટે વિધિપૂર્વક શ્રાદ્ધ કરવું જોઈએ. આમ કરવાથી, હે નૃપશ્રેષ્ઠ, સર્વ પાપોનો ક્ષય થાય છે.

Verse 38

जिज्ञासार्थं तु यः कश्चिदात्मानं ज्ञातुमिच्छति । शुभाशुभं च यत्कर्म तस्य निष्ठामिमां शृणु

પરંતુ જે કોઈ જિજ્ઞાસાથી આત્માને જાણવા ઇચ્છે છે અને કયું કર્મ શુભ છે, કયું અશુભ—તે વિવેક કરવા ઇચ્છે છે, તે માટેની આ સ્થિર નિષ્ઠા સાંભળો.

Verse 39

स्नात्वा तत्र महातीर्थे लुठमानो व्रजेन्नरः । पापकर्मान्यतो याति धर्मकर्मा व्रजेन्नदीम्

તે મહાતીર્થમાં સ્નાન કરીને મનુષ્યે ત્યાં ભક્તિપૂર્વક લોટતાં આગળ વધવું જોઈએ. તેના પાપકર્મો દૂર થઈ જાય છે; ધર્મકર્મમાં પ્રવૃત્ત થઈ પછી તે નદી તરફ જાય.

Verse 40

पापकर्मा ततो ज्ञात्वा पापं मे पूर्वसंचितम् । स्नात्वा तीर्थवरे तस्मिन्दानं दद्याद्यथाविधि

પછી ‘મારું પાપ પૂર્વથી સંગ્રહિત છે’ એમ જાણી, પાપકર્મથી પીડિત વ્યક્તિ પણ તે શ્રેષ્ઠ તીર્થમાં સ્નાન કરીને વિધિપૂર્વક દાન આપે.

Verse 41

लोटणेश्वरमभ्यर्च्य सर्वपापैः प्रमुच्यते । अवक्रगमनं गत्वा मुच्यते सर्वपातकैः

લોટણેશ્વરની આરાધના કરવાથી મનુષ્ય સર્વ પાપોથી મુક્ત થાય છે; અને અવક્રગમનમાં જઈને તે સર્વ મહાપાતકોથી પણ છૂટે છે.

Verse 42

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ज्ञात्वैवं नृपसत्तम । स्नातव्यं मानवैस्तत्र यत्र संनिहितो हरः

અતએવ, હે નૃપશ્રેષ્ઠ, આ જાણીને સર્વ પ્રયત્નથી મનુષ્યોએ ત્યાં જ સ્નાન કરવું જોઈએ જ્યાં ભગવાન હર (શિવ) વિશેષ રીતે સન્નિહિત છે.

Verse 43

एवं स्नात्वा विधानेन ब्राह्मणान् वेदपारगान् । पूजयेत्पृथिवीपाल सर्वपापोपशान्तये

આ રીતે વિધાનપૂર્વક સ્નાન કરીને, હે પૃથ્વીપાલ, વેદપારંગત બ્રાહ્મણોનું પૂજન કરવું જોઈએ, જેથી સર્વ પાપોની પૂર્ણ શાંતિ થાય.

Verse 44

एवं गुणविशिष्टं हि तत्तीर्थं नृपसत्तम । तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं शृणुष्वैकमना नृप

હે નૃપશ્રેષ્ઠ, તે તીર્થ નિશ્ચયે આવા ગુણોથી વિશિષ્ટ છે. હવે, હે રાજા, એકાગ્ર મનથી તે તીર્થનું માહાત્મ્ય સાંભળો.

Verse 45

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । श्राद्धं यः कुरुते तत्र पित्ःणां भक्तिभावितः

તે તીર્થમાં મનુષ્ય સ્નાન કરીને પિતૃદેવતાઓને તર્પણથી તૃપ્ત કરે; અને જે ત્યાં પિતૃઓ પ્રત્યે ભક્તિભાવથી શ્રાદ્ધ કરે છે.

Verse 46

दानं ददाति विप्रेभ्यो गोभूतिलहिरण्यकम् । षष्टिवर्षसहस्राणि कोटिर्वर्षशतानि च

તે બ્રાહ્મણોને દાન આપે છે—ગાયો, ભૂમિ, તલ અને સોનું; અને (તેનું પુણ્ય) સાઠ હજાર વર્ષો તથા કરોડો વર્ષોના સૈકડાઓ સુધી ગણાય છે.

Verse 47

विमानवरमारूढः स्वर्गलोके महीयते । नर्मदासर्वतीर्थेभ्यः स्नाने दाने च यत्फलम्

ઉત્તમ દિવ્ય વિમાન પર આરુઢ થઈ તે સ્વર્ગલોકમાં મહિમાવાન ગણાય છે. નર્મદાના સર્વ તીર્થોમાં સ્નાન અને દાનથી જે ફળ મળે છે—

Verse 48

तत्फलं समवाप्नोति रेवासागरसङ्गमे । सुवर्णं रजतं ताम्रं मणिमौक्तिकभूषणम्

એ જ ફળ રેવા-સાગર સંગમે પ્રાપ્ત થાય છે. ત્યાં સોનું, ચાંદી, તાંબું તથા મણિ-મૌક્તિક જડિત આભૂષણોનું દાન કરવામાં આવે છે।

Verse 49

गोवृषं च महीं धान्यं तत्र दत्त्वाक्षयं फलम् । शुभस्याप्यशुभस्यापि तत्र तीर्थे न संशयः

તે તીર્થમાં ગાય, વृषભ, જમીન અથવા ધાન્યનું દાન કરવાથી અક્ષય ફળ મળે છે. શુભ કર્મ કરનારને પણ અને અશુભ કર્મ કરનારને પણ તે તીર્થ ફળદાયક છે—એમાં સંશય નથી।

Verse 50

तत्र तीर्थे नरः कश्चित्प्राणत्यागं युधिष्ठिर । करोति भक्त्या विधिवत्तस्य पुण्यफलं शृणु

હે યુધિષ્ઠિર, જો કોઈ મનુષ્ય તે તીર્થમાં ભક્તિપૂર્વક અને વિધિવત્ પ્રાણત્યાગ કરે, તો તેના પુણ્યફળને સાંભળ।

Verse 51

कोटिवर्षं तु वर्षाणां क्रीडित्वा शिवमन्दिरे । वेदवेदाङ्गविद्विप्रो जायते विमले कुले

શિવમંદિરમાં દસ કરોડ વર્ષો સુધી ક્રીડા કરીને, તે પછી નિર્મળ કુળમાં વેદ અને વેદાંગોમાં નિષ્ણાત બ્રાહ્મણ તરીકે જન્મ લે છે।

Verse 52

पुत्रपौत्रसमृद्धोऽसौ धनधान्यसमन्वितः । सर्वव्याधिविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदांशतम्

તે પુત્ર-પૌત્રોથી સમૃદ્ધ, ધન-ધાન્યથી યુક્ત બને છે. સર્વ રોગોથી મુક્ત થઈ તે સો શરદો (પૂર્ણ આયુષ્ય) સુધી જીવે છે.

Verse 53

अपि द्वादशयात्रासु सोमनाथे यदर्चिते । कार्त्तिक्यां कृत्तिकायोगे तत्पुण्यं लोटणेश्वरे

દ્વાદશ યાત્રાઓમાં, વિશેષ કરીને કાર્ત્તિક માસમાં કૃત્તિકા-યોગ સમયે, સોમનાથમાં કરેલી અર્ચના-પૂજાનું જે પુણ્ય થાય—એ જ પુણ્ય લોટણેશ્વરે મળે છે.

Verse 54

गया गङ्गा कुरुक्षेत्रे नैमिषे पुष्करे तथा । तत्पुण्यं लभते पार्थ लोटणेश्वरदर्शनात्

હે પાર્થ! લોટણેશ્વરના માત્ર દર્શનથી ગયા, ગંગા, કુરુક્ષેત્ર, નૈમિષ અને પુષ્કર વગેરે તીર્થો જેટલું પુણ્ય પ્રાપ્ત થાય છે.

Verse 55

यः शृणोति नरो भक्त्या पठ्यमानमिदं शुभम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोकं स गच्छति

જે મનુષ્ય ભક્તિપૂર્વક આ શુભ આખ્યાનનું પાઠ થતું સાંભળે છે, તે સર્વ પાપોથી મુક્ત થઈ રુદ્રલોકને પામે છે.