Adhyaya 216
માર્કંડેય રાજાને સંબોધીને કહે છે કે અષાઢી તીર્થ પાસે જાઓ; ત્યાં મહેશ્વર “કામિક” (ઇચ્છા-પૂર્તિ કરનાર) સ્વરૂપે સન્નિહિત છે. પછી તે તીર્થનું મહાત્મ્ય વધારીને જણાવે છે કે તે “ચાતુર્યುಗ” છે—ચારેય યુગોમાં સમાન ફળ આપનાર—અને સર્વ પવિત્ર સ્થાનોમાં અનુત્તમ છે. ફલશ્રુતિ મુજબ, આ તીર્થમાં સ્નાન કરવાથી મનુષ્ય રુદ્રનો પરિચારક બને છે, એટલે શિવસન્નિધિ અને સેવાનો સૌભાગ્ય મેળવે છે. વધુમાં, અહીં દેહત્યાગ કરનારની ગતિ અપરિવર્તનીય થાય છે; નિઃસંદેહ તે રુદ્રલોકને પ્રાપ્ત કરે છે. આ રીતે અધ્યાય તીર્થયાત્રા, સ્નાનકર્મ અને મોક્ષ-આશ્વાસનને ધર્મનિષ્ઠ ભક્તો માટે સંક્ષિપ્ત માર્ગદર્શિકા રૂપે જોડે છે.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । अषाढीतीर्थमागच्छेत्ततो भूपालनन्दन । कामिकं रूपमास्थाय स्थितो यत्र महेश्वरः
શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—ત્યારબાદ, હે રાજપુત્ર, અષાઢી તીર્થમાં જવું જોઈએ; જ્યાં મહેશ્વર ‘કામિક’ રૂપ ધારણ કરીને વિરાજમાન છે।
Verse 2
चातुर्युगमिदं तीर्थं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा नरो राजन् रुद्रस्यानुचरो भवेत्
આ તીર્થ ‘ચાર યુગોનું’ કહેવાય છે અને સર્વ તીર્થોમાં અનुत્તમ છે. હે રાજન, ત્યાં સ્નાન કરનાર મનુષ્ય રુદ્રનો અનુચર બને છે।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्कुरुते प्राणमोक्षणम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
તે તીર્થમાં જે કોઈ પ્રાણમોચન કરે છે, તેની ગતિ અનિવર્તનીય થાય છે; રુદ્રલોકમાંથી પતન થતું નથી—નિઃસંદેહ।