Adhyaya 215
આ અધ્યાયમાં શ્રી માર્કંડેયનું સંક્ષિપ્ત ઉપદેશ આપવામાં આવ્યું છે કે દેહધારી જીવો માટે મોક્ષદાયી શ્રીંગિતીર્થની યાત્રા કરવી જોઈએ. આ તીર્થને “મોક્ષદ” કહીને મહિમા ગવાયો છે અને સ્પષ્ટ આશ્વાસન છે કે જે કોઈ ત્યાં દેહત્યાગ કરે તે નિઃસંદેહ મોક્ષ પામે છે. આ જ સ્થાનને પિતૃકર્તવ્ય સાથે પણ જોડવામાં આવ્યું છે. ત્યાં પિંડદાન કરવાથી મનુષ્ય પિતૃઋણમાંથી મુક્ત (અનૃણ) બને છે; અને પ્રાપ્ત પુણ્યથી શુદ્ધ થઈ “ગાણેશ્વરી ગતિ” નામની, શૈવ પરલોક-વ્યવસ્થામાં ઉચ્ચ સ્થિતિ પ્રાપ્ત કરે છે. આમ અધ્યાય મોક્ષ, પિતૃધર્મ અને તીર્થયાત્રાને એક જ સ્થાનઆધારિત માર્ગદર્શનમાં એકત્ર કરે છે.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृङ्गितीर्थं ततो गच्छेन्मोक्षदं सर्वदेहिनाम् । मृतानां तत्र राजेन्द्र मोक्षप्राप्तिर्न संशयः
શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—ત્યારબાદ સર્વ દેહધારીઓને મોક્ષ આપનાર શૃંગિતીર્થમાં જવું જોઈએ. હે રાજેન્દ્ર! ત્યાં મૃત્યુ પામનારને મોક્ષપ્રાપ્તિમાં કોઈ સંશય નથી.
Verse 2
तत्रैव पिण्डदानेन पितॄणामनृणो भवेत् । तेन पुण्येन पूतात्मा लभेद्गाणेश्वरीं गतिम्
ત્યાં જ પિંડદાન કરવાથી મનુષ્ય પિતૃઋણથી અનૃણ બને છે. તે પુણ્યથી પવિત્રાત્મા બની ‘ગાણેશ્વરી’ દિવ્ય ગતિને પામે છે.