Adhyaya 207

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्याग्रे पावनं तीर्थं स्वर्णबिन्द्विति विश्रुतम् । यत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृताश्च न पुनर्भवम्

શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—તેના આગળ ‘સ્વર્ણબિંદુ’ નામે પ્રસિદ્ધ એક પાવન તીર્થ છે. ત્યાં સ્નાન કરવાથી મૃત પણ સ્વર્ગે જાય છે અને ફરી જન્મ લેતા નથી.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दत्ते विप्राय काञ्चनम् । तेन यत्तु फलं प्रोक्तं तच्छृणुष्व महीपते

હે મહીપતે! જે તે તીર્થમાં સ્નાન કરીને બ્રાહ્મણને કાઞ્ચન (સુવર્ણ) દાન આપે છે—તે કર્મનું જે ફળ કહેલું છે તે સાંભળો.

Verse 3

सर्वेषामेव रत्नानां काञ्चनं रत्नमुत्तमम् । अग्नितेजःसमुद्भूतं तेन तत्परमं भुवि

બધા રત્નોમાં કાઞ્ચન (સુવર્ણ) સર્વોત્તમ રત્ન છે. તે અગ્નિના તેજમાંથી ઉત્પન્ન થયેલું; તેથી પૃથ્વી પર તે પરમ માનવામાં આવે છે.

Verse 4

तेनैव दत्ता पृथिवी सशैलवनकानना । सपत्तनपुरा सर्वा काञ्चनं यः प्रयच्छति

જે કાઞ્ચન (સુવર્ણ) અર્પે છે, તેના એ જ દાનથી જાણે સમગ્ર પૃથ્વી—પર્વતો, વનો અને કાનનો સહિત, તેમજ સર્વ પત્તન-પુરો સહિત—દાન થયેલી બને છે.

Verse 5

मानसं वाचिकं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं नश्यति क्षिप्रं स्वर्णदानेन भारत

હે ભારત! મન, વાણી અને કર્મથી પૂર્વે કરેલું સર્વ પાપ સ્વર્ણદાનથી શીઘ્ર નાશ પામે છે.

Verse 6

स्वर्णदानं तु यो दत्त्वा ह्यपि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे मृतो याति दिवं नास्त्यत्र संशयः

જે સ્વર્ણદાન કરે—વાળના અગ્રભાગ જેટલું પણ હોય—અને તે તીર્થમાં દેહ ત્યાગે, તે સ્વર્ગે જાય છે; તેમાં સંશય નથી.

Verse 7

तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

ત્યાં તે ઉત્તમ વિમાનમાં આરુઢ થઈ વિદ્યાધરો અને સિદ્ધો દ્વારા પૂજિત થઈ, ભૂતસમ્પ્લવ (પ્રલય) સુધી નિવાસ કરે છે.

Verse 8

पूर्णे तत्र ततः काले प्राप्य मानुष्यमुत्तमम् । सुवर्णकोटिसहिते गृहे वै जायते द्विजः

ત્યાંનો સમય પૂર્ણ થતાં તે ઉત્તમ માનવજન્મ પામી, સ્વર્ણકોટિથી યુક્ત ગૃહમાં દ્વિજરૂપે જન્મ લે છે.

Verse 9

सर्वव्याधिविनिर्मुक्तः सर्वलोकेषु पूजितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं राजसं सत्सु विश्रुतः

તે સર્વ રોગોથી મુક્ત, સર્વત્ર પૂજિત રહી, સો વર્ષથી વધુ જીવે છે—રાજસી તેજથી યુક્ત અને સજ્જનોમાં પ્રસિદ્ધ.

Verse 207

अध्यायः

ઇતિ અધ્યાય સમાપ્ત.