Adhyaya 160

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्पाण्डुपुत्र मोक्षतीर्थमनुत्तमम् । सेवितं देवगन्धर्वैर्मुनिभिश्च तपोधनैः

શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—પછી, હે પાંડુપુત્ર! દેવો, ગંધર્વો અને તપોધન મુનિઓ દ્વારા સેવિત તે અનુત્તમ મોક્ષતીર્થમાં જવું જોઈએ।

Verse 2

बहवस्तन्न जानन्ति विष्णुमायाविमोहिताः । यत्र सिद्धा महाभागा ऋषयः सतपोधनाः

વિષ્ણુની માયાથી મોહિત ઘણા લોકો તેને જાણતા નથી; જ્યાં સિદ્ધ, મહાભાગ્યશાળી અને સાચા તપોધન ઋષિઓ વસે છે।

Verse 3

पुलस्त्यः पुलहो विद्वान्क्रतुश्चैव महामतिः । प्राचेतसो वसिष्ठश्च दक्षो नारद एव च

પુલસ્ત્ય, વિદ્વાન પુલહ અને મહામતિ ક્રતુ; તેમજ પ્રાચેતસ, વસિષ્ઠ, દક્ષ અને નારદ—આ સૌ તે તીર્થની પવિત્રતા સાથે સંકળાયેલા છે.

Verse 4

एते चान्ये महाभागाः सप्तसाहस्रसंज्ञिताः । मोक्षं गताः सह सुतैस्तत्तीर्थं तेन मोक्षदम्

આ તથા અન્ય મહાભાગો ‘સપ્તસાહસ્ર’ નામે પ્રસિદ્ધ, પુત્રો સહિત મોક્ષને પામ્યા; તેથી તે તીર્થ મોક્ષદાયક તરીકે ખ્યાત છે.

Verse 5

तत्र प्रवाहमध्ये तु पतिता तमहा नदी । तत्र तत्सङ्गमं तीर्थं सर्वपापक्षयंकरम्

ત્યાં મુખ્ય પ્રવાહના મધ્યમાં તમહા નદી આવી મળે છે; અને તે સંગમસ્થળે આવેલું તીર્થ સર્વ પાપનો ક્ષય કરનારું છે.

Verse 6

ऋग्यजुःसामसंज्ञानामभ्यस्तानां तु यत्फलम् । सम्यग्जप्त्वा तु विधिना गायत्रीं तत्र तल्लभेत्

ઋગ્, યજુઃ અને સામ—આ વેદોના અભ્યાસથી જે ફળ મળે છે, તે જ ફળ ત્યાં વિધિપૂર્વક ગાયત્રીનું સમ્યક્ જપ કરવાથી પ્રાપ્ત થાય છે.

Verse 7

तत्र दत्तं हुतं जप्तं तीर्थसेवार्जितं फलम् । सर्वमक्षयतां याति मोक्षसाधनमुत्तमम्

ત્યાં આપેલું દાન, અગ્નિમાં કરેલું હવન, મંત્રજપ અને તીર્થસેવાથી પ્રાપ્ત થયેલું ફળ—આ બધું અક્ષય બની જાય છે અને મોક્ષનું ઉત્તમ સાધન બને છે.

Verse 8

तत्र तीर्थे मृतानां तु संन्यासेन द्विजन्मनाम् । अनिवर्तिका गतिस्तेषां मोक्षतीर्थप्रभावतः

તે તીર્થમાં સંન્યાસધર્મમાં સ્થિત દ્વિજોની જો મૃત્યુ થાય, તો મોક્ષતીર્થના પ્રભાવથી તેમની ગતિ અનાવર્ત—પુનર્જન્મરહિત બને છે.

Verse 9

एष ते विधिरुद्दिष्टः संक्षेपेण मयानघ । व्युष्टिस्तीर्थस्य महती पुराणे याभिधीयते

હે નિષ્પાપ! આ વિધિ મેં તને સંક્ષેપમાં કહી છે; આ તીર્થનું મહાન્ વિસ્તૃત વર્ણન પુરાણમાં કહેવાયું છે.

Verse 160

। अध्याय

અધ્યાય. (અધ્યાય-શીર્ષક/પરિવર્તન સૂચક)