Adhyaya 145
આ અધ્યાયમાં માર્કંડેય ‘દેશના રક્ષક/નેતા’ને સંક્ષિપ્ત તત્ત્વોપદેશ આપે છે અને તેને અનુત્તમ શિવતીર્થ તરફ દોરી જાય છે. કહેવામાં આવ્યું છે કે શિવતીર્થમાં દેવદર્શન માત્રથી જ સર્વ પાપ-કલુષ (સર્વ-કિલ્બિષ) નાશ પામે છે. પછી ક્રોધજય અને ઇન્દ્રિયનિગ્રહ સાથે તીર્થસ્નાન કરીને મહાદેવની પૂજા કરવાની વિધિ જણાવાય છે; તેનું પુણ્ય અગ્નિષ્ટોમ યજ્ઞ સમાન ગણાય છે. આગળ ભક્તિપૂર્વક ઉપવાસ (સોપવાસ) સાથે શિવપૂજા કરવાથી સાધકની ગતિ અપરિવર્તનીય બને છે અને અંતે રુદ્રલોકપ્રાપ્તિ નિશ્ચિત ફળરૂપે પ્રતિજ્ઞાત થાય છે.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धरापाल शीवतीर्थमनुत्तमम् । दर्शनाद्यस्य देवस्य मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
માર્કંડેયે કહ્યું—ત્યારબાદ, હે ધરાપાલ, અનુત્તમ શિવ-તીર્થમાં જવું જોઈએ. ત્યાંના દેવના દર્શનમાત્રથી સર્વ પાપોથી મુક્તિ મળે છે.
Verse 2
शिवतीर्थे तु यः स्नात्वा जितक्रोधो जितेन्द्रियः । पूजयेत महादेवं सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्
જે શિવતીર્થમાં સ્નાન કરીને ક્રોધને જીતે, ઇન્દ્રિયો પર સંયમ રાખે અને મહાદેવની પૂજા કરે, તે અગ્નિષ્ટોમ યજ્ઞનું ફળ પામે છે।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या सोपवासोऽर्चयेच्छिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
તે તીર્થમાં જે ભક્તિપૂર્વક ઉપવાસ સાથે શિવની અર્ચના કરે, તેની ગતિ પાછી ફરતી નથી; નિઃસંદેહ તે રુદ્રલોકને પામે છે।
Verse 145
। अध्याय
અધ્યાય સમાપ્ત.