Adhyaya 144
આ અધ્યાયમાં શ્રી માર્કંડેય રાજશ્રોતાને સંક્ષિપ્ત, યાત્રા-માર્ગદર્શનની શૈલીમાં ઉપદેશ આપે છે. તેઓ શ્રોતાને “ઉત્તમ” દ્વાદશી-તીર્થ તરફ જવા કહે છે અને સામાન્ય કર્મફળની સ્થિતિને ચક્રતીર્થની અસાધારણ મહિમા સાથે તુલનામાં મૂકે છે. કહેવામાં આવ્યું છે કે સામાન્ય રીતે દાન, જપ, હોમ અને બલી/અર્પણના ફળ સમય સાથે ક્ષીણ અથવા સમાપ્ત થઈ શકે; પરંતુ ચક્રતીર્થમાં કરેલા કર્મ અક્ષય ગણાય છે—તેનું પુણ્ય કદી ઘટતું નથી. અંતે ભૂત અને ભવિષ્ય સુધી વ્યાપતી આ તીર્થની પરમ માહાત્મ્યને વિશેષ રીતે સ્પષ્ટ અને સંપૂર્ણ રીતે સમજાવ્યું છે એમ ઉપસંહાર વાક્યથી આ સ્તુતિ-ભાગનું સમાપન થાય છે.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज द्वादशीतीर्थमुत्तमम् । क्षरन्ति सर्वदानानि जपहोमबलिक्रियाः
શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—ત્યારબાદ, હે મહારાજ, ઉત્તમ દ્વાદશી-તીર્થમાં જવું જોઈએ. અન્યત્ર દાન, જપ, હોમ અને બલિ-ક્રિયાઓનું ફળ ક્ષીણ થાય છે.
Verse 2
न क्षीयते तु राजेन्द्र चक्रतीर्थे तु यत्कृतम् । यद्भूतं यद्भविष्यच्च तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्
પરંતુ, હે રાજેન્દ્ર, ચક્ર-તીર્થમાં જે કરાય છે તે ક્ષીણ થતું નથી. ભૂત હોય કે ભવિષ્ય—આ જ તીર્થનું પરમ માહાત્મ્ય છે.
Verse 3
कथितं तन्मया सर्वं पृथग्भावेन भारत
હે ભારત, તે બધું મેં તને અલગ રીતે, યોગ્ય ક્રમમાં, સંપૂર્ણપણે કહી દીધું છે.
Verse 144
। अध्याय
ઇતિ અધ્યાય સમાપ્ત.