Adhyaya 130
આ અધ્યાયમાં ઋષિ માર્કંડેય રેવા/નર્મદાના દક્ષિણ કાંઠે આવેલ ‘દેવતીર્થ’ નામના અદ્વિતીય પુણ્યતીર્થનું માહાત્મ્ય વર્ણવે છે. ત્યાં દેવતાઓ એકત્ર થાય છે અને પરમેશ્વર તે સ્થાને પ્રસન્ન થાય છે—આ દિવ્ય પરંપરા દ્વારા તીર્થની પવિત્રતા સ્થાપિત થાય છે. યાત્રિકની નૈતિક યોગ્યતા પણ જણાવાય છે: તીર્થસ્નાન કામ (વાસના) અને ક્રોધથી મુક્ત થઈ, શુદ્ધ અંતઃકરણથી કરવું. આવું સ્નાન કરનારને સહસ્ર ગોદાનના ફળ જેટલું નિશ્ચિત પુણ્ય મળે છે—ફલશ્રુતિ દ્વારા બાહ્ય ક્રિયા સાથે આંતરિક સંયમ જોડવાનો ઉપદેશ આપવામાં આવે છે.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले देवतीर्थमनुत्तमम् । तत्र देवैः समागत्य तोषितः परमेश्वरः
શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—નર્મદાના દક્ષિણ કાંઠે અનુત્તમ દેવતીર્થ છે. ત્યાં દેવો એકત્ર થઈ પરમેશ્વર (શિવ) ને પ્રસન્ન કર્યા.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा कामक्रोधविवर्जितः । स लभेन्नात्र सन्देहो गोसहस्रफलं ध्रुवम्
તે તીર્થમાં જે કામ અને ક્રોધથી રહિત થઈ સ્નાન કરે છે, તે નિઃસંદેહ હજાર ગૌદાનનું નિશ્ચિત ફળ પ્રાપ્ત કરે છે.
Verse 130
। अध्याय
આ રીતે અધ્યાય સમાપ્ત થયો.