Adhyaya 107
આ અધ્યાયમાં શ્રી માર્કંડેય ઋષિ રેવાખંડની અંદર એક સંક્ષિપ્ત તીર્થ-ઉપદેશ રાજાને આપે છે. તેઓ શ્રોતાને મહાપ્રસિદ્ધ ભંડારી-તીર્થ તરફ જવા કહે છે અને જણાવે છે કે ત્યાંનું ધર્મફળ એવું છે કે ઉન્નીસ યુગ સુધી ‘દારિદ્ર્યચ્છેદ’—ગરીબીનો નાશ—થાય છે. માહાત્મ્યનું કારણ પણ કહેવામાં આવે છે: કુબેર (ધનદ) એ ત્યાં તપ કર્યું; પદ્મસમ્ભવ બ્રહ્મા પ્રસન્ન થઈ, એ જ સ્થાને અલ્પ દાનથી પણ ધનરક્ષણનો વર આપ્યો. તેથી નિયમ નિર્ધારિત થાય છે—જે ભક્તિથી ત્યાં જઈ સ્નાન કરે અને દાન આપે, તેના ધનમાં ક્ષય કે અવરોધ (વિત્ત-પરિચ્છેદ) થતો નથી; સમૃદ્ધિનો સ્થિર આધાર સંગ્રહ નહીં, પરંતુ તીર્થયાત્રા, ભક્તિ અને નિયત દાન છે।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र भण्डारीतीर्थमुत्तमम् । दरिद्रच्छेदकरणं युगान्येकोनविंशतिः
શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—પછી, હે રાજેન્દ્ર! ઉત્તમ ભંડારી-તીર્થમાં જવું જોઈએ. તે ઓગણીસ યુગો સુધી દરિદ્રતા છેદનારું તરીકે પ્રસિદ્ધ છે।
Verse 2
धनदेन तपस्तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन प्राप्तं वित्तस्य रक्षणम्
ધનદે તપ કરીને પદ્મસમ્ભવને પ્રસન્ન કર્યો; અને ત્યાં જ અલ્પ દાનથી તેણે પોતાના ધનની રક્ષા પ્રાપ્ત કરી.
Verse 3
तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति
જે ભક્તિપૂર્વક ત્યાં જઈ સ્નાન કરીને દાનરૂપે ધન અર્પે છે, તેના ધનમાં ક્યારેય ઘટાડો થતો નથી.
Verse 107
। अध्याय
આ અધ્યાય સમાપ્ત થયો.