Adhyaya 105
આ અધ્યાયમાં મુનિ માર્કંડેય ‘રાજેન્દ્ર’ને કરંજાતીર્થગમનની વિધિ અને તેનું ફળ સંક્ષેપમાં કહે છે. ઉપવાસ રાખીને અને ઇન્દ્રિયસંયમ સાથે સાધકે કરંજામાં જવું; ત્યાં સ્નાનમાત્રથી સર્વ પાપોથી મુક્તિ થાય છે—એવું વર્ણન છે. પછી ભક્તિપૂર્વક મહાદેવનું પૂજન કરવું અને શ્રદ્ધાથી દાન આપવું એવો ક્રમ જણાવાયો છે. દાનમાં સોનું, ચાંદી, મણિ‑મોતી‑પ્રવાળ વગેરે તથા પાદુકા, છત્ર, શય્યા, આચ્છાદન જેવી ઉપયોગી વસ્તુઓનો ઉલ્લેખ છે. તીર્થસેવા‑શૈવપૂજા‑દાનધર્મનું ફળ ‘કોટિ‑કોટિ ગુણ’ ગણું મહાન કહેવાયું છે.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । करञ्जाख्यं ततो गच्छेत्सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्र स्नात्वा तु राजेन्द्र सर्वपापैः प्रमुच्यते
શ્રી માર્કંડેયે કહ્યું—પછી ઉપવાસ કરીને અને ઇન્દ્રિયો સંયમમાં રાખીને કરંજાં નામના તીર્થમાં જવું જોઈએ. હે રાજેન્દ્ર, ત્યાં સ્નાન કરવાથી સર્વ પાપોથી મુક્તિ મળે છે.
Verse 2
अर्चयित्वा महादेवं दत्त्वा दानं तु भक्तितः । सुवर्णं रजतं वापि मणिमौक्तिकविद्रुमान्
મહાદેવનું અર્ચન કરીને ભક્તિપૂર્વક દાન આપવું—સુવર્ણ, રજત અથવા મણિ, મોતી અને વિદ્રુમ (મૂંગા) વગેરે।
Verse 3
पादुकोपानहौ छत्रं शय्यां प्रावरणानि च । कोटिकोटिगुणं सर्वं जायते नात्र संशयः
પાદુકા-ઉપાનહ, છત્ર, શય્યા અને પ્રાવરણ વગેરે જે કંઈ દાન આપવામાં આવે, તે સર્વે કોટિ-કોટિ ગુણ ફળ આપે છે—એમાં શંકા નથી।
Verse 105
। अध्याय
અહીં અધ્યાય સમાપ્ત.